چپتر 724: اربابِ جوانِ آن‌ها
0چو لیوشیانگ‌اول پرسید: «واقعاً؟ پس‌این‌طوره می‌دونی کجا هستن؟»
یوان گفت: «دقیقاً نه. می‌دونم‌این‌طوره همین نزدیکی‌ان، ولی نمی‌دونم کجان.نمی‌کشه صبر کن، بذار ازشون بپرسم.»
یوان از طریقِ پیوندشان از آن‌ها پرسید:شهرِ «فنگ فنگ؟ شیائو هوا؟ شما دو تا‌آخرِ هم توی حراجِ فلسِ اژدهای سیلاب هستید؟»
صدای غافلگیرِ فنگ یوشیانگ طنین انداخت، انگار تا‌خیلی پیش از اینکه یوان با او حرف بزند‌بمونیم اصلاً خبر نداشت: «ا-اربابِ جوان؟ شما هم توی حراجید؟»
یوان گفت: «آره، وقتی خبرش رو شنیدم تصمیم گرفتم توی حراج شرکت کنم، ولی‌شبِ حیف، در برابرِ این خاندان‌ها و فرقه‌های قدرتمند هیچ شانسی نداشتم. و قبل از اینکه‌می‌فهمم بگی قرار نبود از هتل بیرون بیام، باید بگم قبل از رفتنمون یه یادداشت گذاشتم.»
فنگ یوشیانگ خندید: «نگران‌سپس نباشید، از دستتون عصبانی‌می‌کشه نیستم که بیرون رفتید.»
«به هر حال، حالا‌نمی‌کشه که حراج تموم شده،شبِ بیایید همدیگه رو ببینیم.»
فنگ یوشیانگ به‌سرعت بهانه‌ای تراشید تا لو ندهد که فروشندهٔ فلسِ اژدهای سیلاب‌شبِ است: «ی-یه لحظه صبر کنید، اربابِ جوان. هنوز چند تا گنجینه برای فروش‌هتلشان دارم، برای همین فعلاً نمی‌تونیم همدیگه رو ببینیم. اگه می‌خواید، می‌تونید اول برگردید هتل...»
سپس یوان گفت: «این‌طوره؟ می‌دونی چقدر طول‌طول می‌کشه؟ اگه خیلی طول نمی‌کشه، می‌تونیم توی‌شبِ هتلمون در شهرِ شبِ روشن منتظرتون بمونیم.»
«نباید خیلی طول بکشه.سپس تا آخرِ امروز یا‌می‌کشه فردا کارمون تموم می‌شه.»
یوان در ادامه نامِ هتلشان‌می‌تونیم را به او داد: «می‌فهمم. پس‌بمونیم توی شهرِ شبِ روشن منتظرتون می‌مونیم.»
یوان وضعیت را برای چو لیوشیانگ و لان یینگ‌یینگ‌نمی‌کشه توضیح داد: «کارِ فروشِ گنجینه‌هاشون تقریباً تموم شده، برای‌بکشه همین قراره توی هتلمون در شهرِ شبِ روشن منتظرشون بمونیم.»
گو شیولان پیش از ترکِ صحنه به همهٔ حاضران گفت: «از همگی‌هتلمون ممنونم که امروز به حراجِ ما اومدید! اگه سؤالی دارید، می‌تونید هر‌می‌شه زمان که خواستید به خانهٔ ثروت واقع در شهرِ شبِ روشن سر بزنید!»
بسیاری از افرادِ حاضر در حراج می‌خواستند دربارهٔ صاحبِ فلسِ اژدهای‌می‌تونیم سیلاب بپرسند، اما با خود فکر کردند که اگر این شخص می‌خواست‌کارمون هویتش فاش شود، گو شیولان تا الان به آن اشاره کرده بود.
اینکه نامی از آن‌ها برده نشد، به این‌شبِ معنا بود که یا گو شیولان خبر نداشت،فردا یا فروشنده نمی‌خواست هویتش فاش شود. به همین سادگی.
پس از ترکِ تالارِ سلطنتی، گروهِ یوان به‌خیلی شهرِ شبِ روشن بازگشتند، در حالی که فنگ یوشیانگ‌نباید و شیائو هوا منتظر ماندند تا پولشان را بگیرند.
ارشد نیه نیز همراه با گو شیولان به‌می‌کشه اتاقی خصوصی رفت و در آنجا ۲۰ میلیون سنگِ‌بمونیم روح برای فلسِ اژدهای سیلاب به او پرداخت کرد.
ارشد نیه در حالی که سنگ‌های روح را‌می‌کشه به گو شیولان می‌داد، پرسید: «می‌دونم احتمالاً نمی‌خوای‌منتظرتون هویتشون رو بهم بگی، ولی بازم دلم می‌خواد بپرسم.»
گو شیولان با لبخندی تلخ و شیرین‌شهرِ سر تکان داد: «این‌طور نیست که نخوام‌آخرِ بهت بگم. من واقعاً هویتشون رو نمی‌دونم.»
ارشد نیه گفت: «حیف شد.»
با این حال، درست همان لحظه که گو شیولان فلسِ اژدهای‌می‌تونیم سیلاب را به ارشد نیه داد، درِ اتاقِ ویژه باز شد‌فردا و فنگ یوشیانگ و شیائو هوا خیلی عادی واردِ اتاق شدند.
ارشد نیه با دیدنِ شیائو‌این‌طوره هوا و شناختنِ او، چشمانش‌نمی‌کشه از تعجب گرد شد: «شـ... شما...»
فنگ یوشیانگ بی‌اعتنا به ارشد نیه، مستقیماً پول را طلب‌منتظرتون کرد: «هی، پول رو آماده کردی؟ خوشم نمیاد اربابِ جوان رو‌هتلشان منتظر بذارم. هرچی هم بیشتر بهش فکر می‌کنم، بیشتر مضطرب می‌شم.»
زبانِ گو شیولان بند آمده بود.طول پیشِ خودش فکر می‌کرد آن‌ها می‌خواهند‌شهرِ ناشناس بمانند، پس اینجا چه کار می‌کردند؟
ارشد نیه سرانجام از بهت درآمد و‌طول از شیائو هوا پرسید: «شما توی آسمان‌های زیرین،روشن توی قلمروِ رازآلود بودید! اینجا چه کار می‌کنید؟»
شیائو هوا بی‌تفاوت‌برگردید جواب داد: «به‌چقدر تو ربطی نداره.»
«آاا... بفرمایید، این سنگ‌های روح برای بقیهٔ گنجینه‌هایی که خواستید براتون‌بمونیم بفروشیم. کارمزدش از قبل کم شده. در موردِ اون ۲۰ میلیون‌داد سنگِ روح هم، یک لحظه بهم وقت بدید تا جداشون کنم.»
گو شیولان به‌سرعت ۲۰۰ هزار سنگِ روح را‌خیلی به‌عنوانِ ٪۱ کارمزدشان از آن ۲۰ میلیون کم کرد.نباید پس از آن، بقیه را به فنگ یوشیانگ داد.
فنگ یوشیانگ پس از شمارشی‌این‌طوره سریع با حسِ ایزدی‌اش گفت:نمی‌کشه «۱۹٬۸۶۱٬۰۰۰ سنگِ روح، هان؟ بد نیست.»
سپس حلقهٔ فضاییِ خالیِ دیگری بیرون‌چقدر آورد و ۱۲۰ هزار سنگِ روح‌هتلمون از آن ۱۹ میلیون را داخلش گذاشت.
گنجینهٔ یوان کمی بیشتر از ۶۰ هزار سنگِ روح فروش رفته‌بمونیم بود، اما فنگ یوشیانگ تصمیم گرفت درصدِ کوچکی از درآمدِ خودش‌داد را هم به آن اضافه کند تا به او کمکی کرده باشد.
البته همین «مقدارِ کوچک» کافی بود تا سودِ یوان‌نمی‌کشه را دو برابر کند، اما یوان تا زمانی که‌بکشه فنگ یوشیانگ به او نمی‌گفت، از این موضوع خبردار نمی‌شد.
فنگ یوشیانگ در حالی که برمی‌گشت‌چقدر تا به سمتِ درِ خروجی برود،هتلمون به گو شیولان گفت: «ممنون بابتِ زحمتت.»
گو شیولان ناگهان‌برگردید متوقفشان کرد: «لـ... لطفاً‌طول یک لحظه صبر کنید!»
با این حال، خودش هم دقیقاً‌هتلمون نمی‌دانست چرا متوقفشان کرده و این‌نباید کار را بیشتر ناخودآگاه انجام داده بود.
فنگ یوشیانگ‌برگردید از او پرسید:چقدر «چیزِ دیگه‌ای هست؟»
گو شیولان از تلاش برای‌این‌طوره فهمیدنِ چیزهای بیشتر دربارهٔ آن‌ها‌نمی‌کشه دست کشید: «آاا... نـ... نه. ببخشید.»
در واقع، به نظر می‌رسید ارشد‌چقدر نیه یکی از آن‌ها را می‌شناسد،هتلمون بنابراین می‌توانست بعداً به‌سادگی از او بپرسد.
فنگ یوشیانگ و‌خیلی شیائو هوا اندکی بعد‌شهرِ آنجا را ترک کردند.
ارشد نیه پس از رفتنشان با‌طول صدایی گیج و مبهوت زمزمه کرد:شهرِ «اون‌ها صاحبانِ فلسِ اژدهای سیلاب هستن...؟ باورنکردنیه...»
گو شیولان‌اول از او‌سپس پرسید: «می‌شناسیشون؟»
او گفت: «خب... نمی‌تونم‌سپس بگم 'می‌شناسمشون'، اما قبلاً‌می‌کشه دیدمشون... توی آسمان‌های زیرین.»
«چی؟! آسمان‌های زیرین؟!»
ارشد نیه سر تکان داد و‌طول شروع کرد به تعریف کردنِ دیدارِ‌شهرِ کوتاه‌شان در قلمروِ رازآلود برای گو شیولان.
با فهمیدنِ این اطلاعات، دهانِ‌این‌طوره گو شیولان باز ماند: «اون‌نمی‌کشه دختربچه یک شاهِ روح بود؟!»
پس از لحظه‌ای سکوت،سپس پرسید: «صبر کن. احیاناً‌می‌کشه 'اربابِ جوان'شون رو هم ندیدی؟»
«اربابِ جوان؟ اوه، حتماً منظورت همون نابغه‌ایه‌شهرِ که قلمروِ رازآلود رو فتح کرد. اگه‌آخرِ درست یادم مونده باشه، اسمش 'یوان' بود.»
با شنیدنِ این نامِ‌این‌طوره آشنا، چشمانِ گو شیولان‌خیلی از شدتِ شوک گرد شد.
برای اطمینان پرسید:برگردید «یک لحظه صبر‌چقدر کن... الان گفتی... یوان؟»
ارشد نیه‌اول سر تکان‌سپس داد: «آره. می‌شناسیش؟»