چپتر 256: تکه‌تکه شد
0بزرگ تانتای این را اضافه کرد و با اشاره به قفسهٔ سلاحی‌فریاد در همان نزدیکی ادامه داد: «اوه، یک چیزِ دیگه. توی این آزمون‌فرود اجازه ندارید از سلاحِ خودتون استفاده کنید. از یکی از اونا استفاده کنید.»
«سؤالی هست؟»
یکی از شاگردان دستش را بالا‌پنج برد و پرسید: «می‌تونیم از هر‌منتظرِ فنی که می‌خوایم استفاده کنیم، درسته؟»
بزرگ تانتای‌نهایت سر تکان‌زرد داد: «درسته.»
مدتی بعد، پس از پایانِ پرسش‌ها،روی بزرگ تانتای گفت: «اگه می‌خواید عروسکِ‌فریاد تمرینی رو به چالش بکشید، بیاید جلو.»
چند ثانیه پس از حرف‌های بزرگ تانتای،برگرداند شاگردی در اوجِ شاگردِ روح جلو آمد‌بود و با صدای بلند گفت: «من اول می‌رم!»
سپس به طرفِ قفسهٔ سلاح‌سرعتش رفت تا نیزه‌ای بردارد و‌اولش بعد به سمتِ عروسکِ تمرینی برگشت.
شاگرد چند قدم جلوتر از‌ثابت عروسکِ تمرینی ایستاد و لحظه‌ای وقت‌برگرداند گذاشت تا خودش را آماده کند.
پس از کشیدنِ‌تغییرِ نفسی طولانی و عمیق،زرد نیزه‌اش را بالا برد.
وقتی نیزه کاملاً موازی با زمین قرار‌برگرداند گرفت، شاگرد یک ثانیه نفسش را حبس‌بود کرد و سپس آن را به جلو راند.
بوووم!
عروسکِ تمرینی به عقب پرتاب شد،قبول اما خیلی زود سرعتش کم شد و‌دیگری پنج متر دورتر از جای اولش ایستاد.
شاگرد با اضطراب منتظرِ ارزیابی ماند. چند ثانیه بعد،قبول عروسکِ تمرینی از نقره‌ای به سبز، سپس سبزِ تیره‌دست—یک تغییرِ رنگ داد و در نهایت روی زرد ثابت ماند.
بزرگ تانتای گفت: «قبول شدی.»
شاگرد با هیجان فریاد‌زود زد: «آره!» و سپس نیزه‌جای را به قفسهٔ سلاح برگرداند.
چند دقیقه بعد، شاگردِ دیگری با‌قبول سلاحی متفاوت در دست—یک شمشیر—روبه‌روی عروسکِ تمرینی‌دیگری که به جای اولش برگشته بود، ایستاد.
«هاااا... ها!»
شاگرد شمشیر را فرود آورد‌فریاد و ضربهٔ قدرتمندی زد که‌متفاوت عروسکِ تمرینی را به زانو درآورد.
وقتی عروسک دوباره‌خیلی روی پا ایستاد، رنگ‌هایش‌متر شروع به تغییر کرد.
سبزِ روشن...نهایت سبزِ تیره...زرد زردِ روشن...
وقتی رنگ روی زردِ‌رنگ روشن متوقف شد، بزرگ‌ثابت تانتای گفت: «قبول شدی.»
شاگردِ بعدی جلو رفت، اما‌فریاد سلاحی برنداشت و با دستِ‌متفاوت خالی روبه‌روی عروسکِ تمرینی ایستاد.
«ضربهٔ مشتِ کوه‌شکن!»
شاگرد با نیرویی عظیم مشتی‌ثابت به عروسکِ تمرینی زد و‌آره آن را مترها دورتر پرتاب کرد.
عروسکِ تمرینی پس از سقوط در فاصله‌ای دوازده‌ثابت متری، دوباره بلند شد و در حالی که‌دیگری رنگش تغییر می‌کرد، آرام به جای اولش برگشت.
سبزِ تیره...قبول زردِ روشن...هیجان زردِ تیره...
بزرگ تانتای با دیدنِ این‌سرعتش صحنه سر تکان داد و‌اولش گفت: «بد نیست. قبول شدی.»
شاگرد تعظیم کرد و گفت: «ممنون،قبول بزرگ.» سپس رفت و کنارِ دو‌دقیقه نفرِ قبلی که قبول شده بودند ایستاد.
شاگردان یکی‌یکی به چالشِ عروسکِ تمرینی ادامه‌زرد دادند و در کمتر از یک ساعت، بیش‌دقیقه از نیمی از آن‌ها نوبتشان را استفاده کردند.
«زردِ روشن— قبول.»
«زردِ روشن— قبول.»
«سبزِ تیره— مردود.»
«سبزِ تیره— مردود.»
«زردِ روشن— قبول.»
از میانِ سی و چند شاگردی که عروسکِ تمرینی را به چالش کشیدند،ارزیابی تنها دوسومشان توانسته بودند با گرفتنِ رنگِ زرد در آزمون قبول شوند. با‌شدی این حال، هیچ‌کس نتوانسته بود رنگِ عروسکِ تمرینی را به قرمز تغییر دهد.
پس از چند تلاشِ دیگر، سرانجام شاگردی با پایهٔ‌فریاد تزکیهٔ لایهٔ ۱ از جنگجوی روح توانست چنان محکم‌بود به عروسکِ تمرینی ضربه بزند که رنگش قرمزِ روشن شود.
«خدایا! چه مهارتِ رزمیِ قدرتمندی! حتی از اینجا‌ثابت هم می‌تونستم ضربه‌ش رو حس کنم! اصلاً جرئت نمی‌کنم‌متفاوت تصور کنم خوردنِ همچین ضربهٔ قدرتمندی چه حسی داره!»
شاگردان از این مردِ‌هیجان جوان که شمشیرِ بزرگی‌دقیقه در دست داشت، جا خوردند.
«من اون مهارتِ رزمی‌زود رو می‌شناسم! 'نیروی بی‌امان'ـه،دورتر یه مهارتِ رزمیِ رتبهٔ زمینی!»
«بی‌دلیل نیست که این‌قدر قوی بود! کی فکرش رو‌فریاد می‌کرد یه فنِ رتبهٔ زمینی رو تا این سطحِ‌بود بالا تمرین کرده باشه! چه استعداد و نمایشِ خیره‌کننده‌ای!»
بزرگ تانتای پس از آن دست زد و با لحنی تحسین‌آمیز گفت: «عالیه!آره خیلی وقت بود شاگردی نتونسته بود توی آزمون رنگِ قرمز رو بیاره. در واقع،قدرتمندی آخرین باری که کسی تونست رنگِ قرمز رو بیاره، تقریباً یک سال پیش بود.»
«ممنون از تحسینِ شما، بزرگ!»
مدتی بعد، وقتی همه‌زود نوبتشان را انجام دادند،دورتر تنها یوان مانده بود.
شاگردان در حالی که یوان به سمتِ قفسهٔ سلاح‌ها می‌رفت تا سلاحش‌دقیقه را بردارد، بی‌درنگ شروع به پچ‌پچ با یکدیگر کردند: «این همون شاگرد‌قدرتمندی یوانه که ببر دیوانه رو شکست داد. فکر می‌کنید چه رنگی بیاره؟»
«واقعاً کی می‌دونه. توی مبارزه‌ش با ببر دیوانه،ثابت حتی یه انگشت هم تکون نداد و با‌دیگری یه فنِ مرموز ببر دیوانه رو از پای درآورد.»
«حس می‌کنم زردِ‌شدی تیره بیاره، شاید‌آره هم قرمزِ روشن.»
«من که‌اما فکر می‌کنم فقط‌سرعتش زردِ روشن می‌شه.»
چند لحظه بعد، یوان با شمشیری در دست به‌فریاد سمتِ عروسکِ تمرینی برگشت و دیگر شاگردان از حرف‌بود زدن دست کشیدند تا با نگاه‌هایی خیره تماشایش کنند.
همم... باید‌تیره از چه‌رنگ فنی استفاده کنم؟
با اینکه فنِ «ضربه شمشیر شکافنده آسمان» قدرتمندترین فنِ در دسترسش بود، نمی‌خواست اینجا را ویران‌شمشیر کند. فنِ قدرتمندِ بعدی‌اش، «فنِ مُهرِ اهریمن» هم کاملاً منتفی بود، چون پیش از این هرگز از‌دستِ آن استفاده نکرده بود. بنابراین، تنها می‌توانست از «ضربهٔ شمشیرِ خونین»، یعنی پرکاربردترین فنِ خود استفاده کند.
یوان پس از‌خیلی گرفتنِ حالتِ تهاجمی،پنج نفسِ عمیقی کشید.
با بیرون دادنِ نفسش، شمشیرِ در دستش‌شدی به رنگِ قرمزِ روشن درخشید و یوان‌متفاوت با تمامِ توان شمشیر را تاب داد.
بوووم!
هالهٔ یوان با حسی کوبنده منفجر شد‌برگرداند و با برخوردِ شمشیر به گردنِ عروسکِ تمرینی،هاااا کمانی از نورِ قرمز در هوا پدیدار گشت.
تلنگ!
در کمالِ تعجبِ یوان، تیغهٔ شمشیرِ‌قبول در دستش پس از ضربه زدن به‌دیگری عروسکِ تمرینی، به قطعاتِ فراوانی خرد شد.
با این حال، این تنها چیزی نبود که در‌قبول طولِ ضربه‌اش شکست، چرا که سرِ عروسکِ تمرینی نیز چنان‌شمشیر—روبه‌روی تمیز از تنش جدا شد که انگار اعدام شده بود.
بزرگ تانتای با دیدنِ این صحنه با صدایی شوکه‌دیگری داد زد: «چی؟!» این نخستین باری بود که می‌دید‌آورد کسی عروسکِ تمرینی را به این شکل نابود می‌کند.
چشم‌های دیگر شاگردان نیز گرد‌سرعتش شد و دهانشان باز ماند،اولش انگار که شاهدِ اتفاقی غیرممکن بوده‌اند.