چپتر 489: چاقوهای آشپزخانهٔ بیشتر
0«این بی‌انصافیه! اگه چون قدرتمند هستن‌صبحانه نیازی نیست از قوانین پیروی کنن، پس‌کردند این هیچ فرقی با دنیای تزکیه نداره!»
می‌شیو گفت: «خب... اگه واقعاً بهش فکر کنی،روبه‌رو دنیای تزکیه و این دنیا از بعضی جنبه‌ها‌بدیم خیلی شبیه‌اند، مخصوصاً اگه پولدار و قدرتمند باشی.»
یوان آهی کشید.
لحظه‌ای بعد پرسید:می‌مونم «پس باید چی‌کار‌باشه کنیم؟ اسباب‌کشی کنیم؟»
«منم همین رو پرسیدم، اما‌باشه مادرم گفت فایده‌ای نداره چون‌شیا دیر یا زود دوباره پیدامون می‌کنن.»
«خانم می‌فنگ؟خانم پس ایشون‌ایشون چی پیشنهاد داد؟»
«گفت باهاشون روبه‌رو بشیم.»
«روبه‌رو بشیم؟ چطوری؟»
«فکر کنم با فراری دادن‌شون.»
«چی؟ می‌خواد‌خانم فراری‌شون بدیم؟ اصلاً‌پیشنهاد همچین چیزی ممکنه؟»
«سعی‌ام رو می‌کنم.»
«نگو که می‌خوای باهاشون بجنگی؟»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوت، می‌شیو گفت: «اگه کار به اونجا بکشه.کنم اما لازم نیست نگرانِ من باشی چون خیلی خوب می‌تونم از‌می‌کنم خودم محافظت کنم. بیشتر نگرانِ توام، چون توی این وضعیت آسیب‌پذیری.»
«حتی اگه اینو بگی...»
«به هر حال، حتی اگه هدفشون من باشم،واردِ وظیفهٔ منه که ازت مراقبت کنم و اگه منو‌داداش ازت دور کنن دیگه نمی‌تونم این کار رو بکنم.»
یوان آهی کشید.
لحظه‌ای بعد گفت: «انگار تا وقتی این‌باهاشون ماجرا تموم نشه نمی‌تونیم با یو رو و‌فراری‌شون بقیه بازی کنیم. بعداً باید ازش عذرخواهی کنم.»
«من همین بیرون‌چطوری می‌مونم تا اگه‌دادن‌شون در زدن حواسم باشه.»
«باشه.»
پس از‌می‌مونم صبحانه، یوان واردِ‌باشه تزکیهٔ آنلاین شد.
یو رو و شیا‌ایشون جینگ‌یی با او احوالپرسی کردند:بشیم «صبح بخیر، داداش. می‌شیو کجاست؟»
«امروز نمیاد... راستش،چطوری چند روزِ آینده‌دادن‌شون اصلاً نمی‌تونیم بازی کنیم.»
یو رو‌بیرون اخم کرد: «چی؟حواسم چرا؟ اتفاقی افتاده؟»
یوان سر تکان داد و گفت: «خاندانِ یو کارآگاه استخدام‌شیا کردن تا پیدامون کنن و حالا هم نقشه کشیدن که‌راستش می‌شیو رو به‌زور برگردونن تا بتونه به اتحادیهٔ تزکیه‌گران ملحق بشه.»
یوان وضعیت‌خانم را برایشان‌ایشون توضیح داد.
یو رو با صدایی خشمگین فریاد زد: «چی! هنوز‌بدیم ول‌کنِ این قضیه نیستن؟! باورنکردنیه! چطور می‌تونن با می‌شیو‌بجنگی این‌طوری رفتار کنن؟! بعداً با پدر و مادرم صحبت می‌کنم!»
شیا جینگ‌یی جا خورد.زدن این اولین باری بود که‌تزکیهٔ او هم دربارهٔ وضعیتشان می‌شنید.
شیا جینگ‌یی گفت: «می‌خوای من با پدر‌واردِ و مادرم در این باره صحبت کنم؟ احتمالاً‌بخیر بتونیم کاری کنیم که نتونن واردِ آپارتمان بشن.»
یوان سر تکان داد و گفت: «اشکالی‌باهاشون نداره، مطمئنم که مشکلی پیش نمیاد و‌می‌خواد نمی‌خوام خانواده‌ت رو قاطیِ دردسرهای خودمون کنم.»
«باشه، اما اگه‌چطوری نظرت عوض شد‌دادن‌شون حتماً بهم زنگ بزن.»
شیائو هوا از‌می‌مونم او پرسید: «داداش تیان،صبحانه این اتحادیهٔ تزکیه‌گران چیه؟»
یوان به او گفت:حواسم «وضعیتِ پیچیده‌ایه... فکر نکنم‌تزکیهٔ اصلاً بتونم توضیحش بدم.»
«نگران نباشید، امیدوارم تا چند‌پیشنهاد روزِ دیگه برگردم. تا اون موقع،کنم شما می‌تونید بدونِ ما بازی کنید.»
یو رو آهی کشید: «فکر نکنم‌دادن‌شون با دونستنِ اینکه توی دردسر افتادید‌چیزی بتونیم با خیالِ راحت بازی کنیم...»
شیا جینگ‌یی گفت: «مراقبِ خودتون باشید. من بازم‌واردِ به پدر و مادرم خبر می‌دم تا حواسشون باشه،داداش اما تا وقتی که واقعاً ضروری نباشه دخالت نمی‌کنن.»
یوان سر تکان داد: «ممنون.»
یو رو پرسید:می‌فنگ «تو این مدت‌داد می‌خوای چی‌کار کنی؟»
«خب، قراره ببینیم واقعاً‌کنم می‌خوان چی‌کار کنن. تا اون‌بدیم موقع، واقعاً نمی‌تونم چیزی بگم.»
یو رو‌بیرون گفت: «باشه. ما‌حواسم رو بی‌خبر نذار.»
مدتی بعد،می‌مونم یوان از‌حواسم بازی خارج شد.
یو رو و شیا جینگ‌یی‌پیشنهاد هم که دیگر حوصلهٔ بازی‌چطوری نداشتند، کمی بعد خارج شدند.
یوان پس از آن به‌فراری می‌شیو گفت: «به یو رو‌اصلاً و شیا جینگ‌یی دربارهٔ وضعیتمون گفتم.»
می‌شیو آهی کشید:می‌مونم «پس الان فقط‌باشه باید صبر کنیم، نه؟»
یوان سپس گفت: «من می‌رم خنجرهای پرنده‌واردِ رو تمرین کنم، چون اگه به دردسر‌صبح بیفتی، این تنها راهیه که می‌تونم کمکت کنم.»
می‌شیو خندید:خانم «خنجرهای پرنده؟ایشون این‌جوری که می‌کشیشون.»
«...»
یوان ساکت‌بیرون ماند؛ افکارش‌زدن ناپیدا بود.
می‌شیو پیش از بازگشت به اتاقش گفت: «به‌هرحال، منم‌آنلاین می‌رم تزکیه کنم. امیدوارم قبل از اینکه پیدامون کنن،امروز بتونم مرز رو بشکنم و به جنگجوی روح برسم.»
وقتی می‌شیو رفت، یوان با‌پیشنهاد صدای آرامی زمزمه کرد: «اگه‌چطوری مجبور بشم ازت محافظت کنم...»
مدتی بعد، یوان ذهنش را پاک کرد‌می‌خواد و به تمرینِ خنجرهای پرنده پرداخت و‌سعی‌ام تنها در یک روز پیشرفتی باورنکردنی کرد.
ویژژژ!
چاقوی آشپزخانه مثلِ موشکِ کاغذی در اتاق به پرواز‌آنلاین درآمد، اما برخلافِ موشکِ کاغذی که مهارنشدنی بود، یوان‌امروز می‌توانست جهت و سرعتِ چاقو را با دقت مهار کند.
وقتی از مهارِ یک چاقوی آشپزخانه مطمئن‌باهاشون شد، با خود فکر کرد که آیا می‌تواند‌فراری‌شون هم‌زمان دو چاقو را مهار کند یا نه.
با اینکه حتی در تزکیهٔ آنلاین هم همیشه فقط مهارِ یک خنجر را‌ممکنه در لحظه امتحان کرده بود، دلیلش تنها این بود که فقط پرتگاهِ پرستاره‌می‌تونم را داشت و آن تنها خنجری بود که واقعاً به آن نیاز پیدا می‌کرد.
یوان او را صدا زد: «می‌شیو!باشه ببخشید مزاحمِ تزکیه‌ت می‌شم، ولی می‌تونی‌جینگ‌یی چند تا چاقوی آشپزخونهٔ دیگه بیاری؟»
یک دقیقه بعد، می‌شیو با دو‌صبحانه چاقوی آشپزخانهٔ دیگر در دست واردِ اتاق‌کردند شد و پرسید: «چرا این‌همه چاقو می‌خوای؟»
یوان گفت: «می‌خوام ببینم‌ایشون می‌تونم بیشتر از یکی رو‌بشیم هم‌زمان مهار کنم یا نه.»
می‌شیو همان‌طور که چاقوها را روی صندلی‌می‌خواد می‌گذاشت، گفت: «بیشتر از یکی...؟ خب، فقط‌سعی‌ام زیاده‌روی نکن و به خودت آسیب نزن...»
با رفتنِ می‌شیو، یوان‌زدن بی‌درنگ تلاش برای مهارِ هم‌زمانِ‌تزکیهٔ دو چاقو را آغاز کرد.
و در کمالِ‌زدن تعجب، توانست دو چاقو‌واردِ را هم‌زمان بلند کند.
با این حال، خیلی زود فهمید که اگرچه‌روبه‌رو می‌تواند دو چاقو را هم‌زمان در هوا معلق‌بدیم نگه دارد، اما مهارِ هم‌زمانشان کاملاً داستانِ دیگری است.
یوان که بقیهٔ روز را صرفِ تلاش برای‌فراری‌شون مهارِ دو چاقو می‌کرد، با صدای بلند آه‌نگو کشید: «این خیلی سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم...»
روزِ بعد، یوان در کنارِ تلاش برای‌صبحانه شکستنِ مرز و رسیدن به استادِ روح،کردند تمرینِ خنجرهای پرنده‌اش را هم ادامه داد.
زمان به‌سرعت گذشت و‌حواسم پیش از آنکه متوجه شوند،آنلاین تقریباً یک هفته سپری شد.
در همین حال، در گوشه‌ای از شهر، آقای جانسون روبه‌روی چهار نفر ایستاده‌دادن‌شون بود که هاله‌هایی ژرف از خود ساطع می‌کردند؛ پایهٔ تزکیهٔ همهٔ آن‌ها در‌سکوت لایهٔ ۷ بود و حتی یکی از آن‌ها در لایهٔ ۸ قرار داشت.