چپتر 544: رویدادِ اول
0وقتی آماده‌سازی‌ها به پایان رسید، تمام شرکت‌کنندگانِ‌انتظار مسابقه در محل حاضر شده بودند. یکی از‌محترمانه مربیانِ آنجا، همه را دورِ هم جمع کرد.
«چون همه حاضرند و آماده‌سازی‌ها هم تمام‌مسابقهٔ شده، مسابقه زودتر از برنامه شروع می‌شه. ۱۰شخصه دقیقه وقت دارید تا خودتون رو آماده کنید.»
مربی پس از صحبت با‌مربیان شرکت‌کنندگان، رفت تا تماشاچی‌ها را‌باید به جایگاهِ همان حوالی راهنمایی کند.
یوان پیش از اینکه با‌مختلف وانگ مینگ و بقیه به جایگاه‌باشه برود، به می‌شیو گفت: «موفق باشی.»
وقتی تماشاچی‌ها نشستند، یکی‌داشت از مربیان شروع به‌داشتند توضیح دربارهٔ مسابقه کرد.
«توی این مسابقه باید از ۴ بخشِ مختلف امتیاز بگیرید و در‌حتماً پایان، کسی که بیشترین امتیاز رو داشته باشه برنده می‌شه. پاداشِ برنده‌انتظار هم اینه که بزرگ هونگ از خاندانِ هونگ شخصاً براش یک کمان می‌سازه.»
هم‌زمان با توضیحاتِ مربی، شش نفر با رداهای‌توی نفیس دیده شدند که به آنجا نزدیک می‌شدند‌بیشترین و بی‌درنگ توجهِ همه را به خود جلب کردند.
«اونجا رو ببینید!باید بزرگانِ اعظم هستن!امتیاز همه‌شون هم اومدن!»
«وای، خیلی کم پیش میاد که همه‌شون رو‌داشتند با هم ببینیم، مگه توی جشن‌های بزرگ یا‌ادای رویدادهای مهم. فکر نکنم مسابقهٔ قبلی اصلاً اینجا بودن.»
«حتماً به خاطرِ اون شخصه...»
جمعیت برگشتند و به تنها‌مربیان کسی که در جایگاهِ تماشاچی‌ها‌باید نقاب به چهره داشت، نگاه کردند.
همان‌طور که تماشاچی‌ها انتظار داشتند،مختلف بزرگانِ اعظم پس از صحبت با‌باشه مربیان، به سمتِ جایگاهِ تماشاچی‌ها رفتند.
«درود، بزرگانِ اعظم!»
همه به جز یوان یکباره از‌نکنم جا برخاستند و با لحنی محترمانه‌حتماً به بزرگانِ اعظم ادای احترام کردند.
ارشد وانگ‌موفق به آن‌ها‌نشستند گفت: «راحت باشید.»
«ما هم مثلِ‌باید بقیهٔ شما فقط اومدیم‌بگیرید مسابقه رو تماشا کنیم.»
سپس بزرگانِ اعظم به یوان‌نگاه نگاه کردند و دستانشان را‌رفتند برای او به هم گره زدند.
ارشد شی به او گفت: «مدتی‌نکنم می‌گذره، برادرِ رزمی یوان. این چند‌حتماً روز توی باغِ یشمی بهت خوش گذشته؟»
یوان جواب داد: «عالی بوده. اینجا تجربه‌های زیادی به دست آوردم، ولی‌مختلف هنوز خیلی کارها مونده که باید انجام بدم، برای همین اگه مشکلی‌خاندانِ نداشته باشید، دارم به این فکر می‌کنم که اقامتم رو بیشتر کنم.»
بزرگانِ اعظم از شنیدنِ اینکه یوان قصد داشت بیشتر‌بیشترین از یک هفته بماند، از خوشحالی در پوستِ خود نمی‌گنجیدند.براش با این وضع، شاید حتی تصمیم می‌گرفت به آن‌ها بپیوندد!
ارشد وانگ پیش از اینکه بروند و در‌داشتند جایگاه بنشینند، گفت: «چه خبرِ خوبی! اگه چیزی لازم‌احترام داشتی، فقط کافیه به یکی از ما خبر بدی!»
البته که آن‌ها‌رویدادهای دورِ یوان و‌نکنم وانگ مینگ نشستند.
در همین حین،باشی مربیان شروع به توضیحِ‌دربارهٔ بخشِ اولِ رویداد کردند.
«توی رویدادِ اول، باید به اهدافِ ثابت شلیک کنید. سه درجهٔ سختی وجود داره: ۱۵۰بزرگ متر، ۳۰۰ متر و در نهایت ۵۰۰ متر. می‌تونید انتخاب کنید که به کدوم فاصله‌می‌شدند شلیک کنید، اما اگه دنبالِ بیشترین امتیاز هستید، مشخصه که باید دورترین هدف رو بزنید.»
«اگه هدفِ ۱۵۰ متری رو بزنید ۱ امتیاز، هدفِ ۳۰۰ متری‌درود ۲ امتیاز و هدفِ ۵۰۰ متری ۴ امتیاز داره. علاوه بر‌مثلِ این، اگه به نقطهٔ قرمزِ هدف بزنید، امتیازتون دو برابر می‌شه.»
«هر کدوم از شما ۵ دقیقه برای تمرینِ تیراندازی وقت‌اینجا دارید تا مسابقه رسماً شروع بشه، و وقتی شروع کردید،چهره ۳ شلیک خواهید داشت که بینِ هر کدوم ۱ دقیقه فاصله‌ست.»
می‌شیو به هدفِ کوچک‌نشستند در دوردست خیره شد‌توی و با خود فکر کرد:
۵۰۰ متر... خیلی دوره...
طولانی‌ترین شلیکی که تا الان انجام داده‌انتظار بود فقط حدودِ ۲۰۰ متر بود، بنابراین‌لحنی این مسابقه قطعاً مهارت‌هایش را محک می‌زد.
خوشبختانه ۵ دقیقه برای تمرین وقت داشت و‌قبلی با زدنِ اهداف در فاصلهٔ ۵۰۰ متری ناآشنا نبود،برگشتند چون قبلاً این کار را با تفنگ انجام می‌داد.
پس از توضیحات، مربیان‌نشستند به شرکت‌کنندگان گفتند که‌توی در خطِ خود بایستند.
چند دقیقه بعد، هر ۲۰ شرکت‌کننده در خطِ خود ایستاده بودند و کمانی‌پاداشِ یکسان در دست داشتند. در کنارشان ترکشی پر از تیر بود که هر‌نفیس دو به آن‌ها داده شده بود، چرا که استفاده از وسایلِ شخصی ممنوع بود.
وقتی همه آماده شدند،داشت مربی داد زد: «۵ دقیقه‌سمتِ تمرینتون از الان شروع می‌شه!»
با به صدا‌رویدادهای در آمدنِ سوت،نکنم زمان‌سنج به کار افتاد.
شرکت‌کنندگان بی‌درنگ تمرینِ‌باشی تیراندازی و آشنایی با‌دربارهٔ کمان را آغاز کردند.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ!
با شلیکِ هر‌چهره ۲۰ شرکت‌کننده به اهدافشان،انتظار تیرها از آسمان بارید.
بیشترِ شرکت‌کنندگان در ابتدا هدفِ ۱۵۰ متری را نشانه گرفتند‌اینجا و چند نفری هم به سراغِ هدفِ ۳۰۰ متری رفتند.چهره اما هنوز کسی هدفِ ۵۰۰ متری را انتخاب نکرده بود.
می‌شیو پس از یک دقیقه تمرین روی هدفِ‌توی ۱۵۰ متری، به کمانِ جدیدش عادت کرد و‌بیشترین بی‌درنگ شلیک به هدفِ ۳۰۰ متری را آغاز کرد.
اولین تیرش به هدف خورد،مختلف اما به دایرهٔ قرمز اصابت‌داشته نکرد، پس دوباره تلاش کرد.
سه شلیک بعد،چهره توانست تیر را‌همان‌طور به دایرهٔ قرمز بزند.
پس از ۳ شلیکِ دیگر که همه در دایرهٔ قرمز‌اینجا نشستند، می‌شیو هدفِ ۵۰۰ متری را نشانه گرفت، اما پیش از‌داشت آنکه بالاخره به هدف بزند، حدودِ دوازده تیر را خطا زد.
۵ دقیقه در یک چشم‌برهم‌زدن‌مربیان گذشت و مربی دوباره در‌باید سوت دمید تا علامتِ توقف بدهد.
تماشاچیان به نتایج نگاه کردند. با اینکه‌بگیرید فقط یک دورِ تمرینی بود، می‌توانستند ببینند‌اینه چه کسی بهترین نتایج را گرفته است.
هرچند همه توانسته بودند هدفِ ۵۰۰ متری را بزنند، اما همه‌درود نتوانسته بودند تیر را به دایرهٔ قرمز بنشانند، و می‌شیو یکی از‌بقیهٔ معدود شرکت‌کنندگانی بود که نتوانست دایرهٔ قرمزِ هدفِ ۵۰۰ متری را بزند.
با این حال، ناامید نشد. حتی اگر در رویدادِ‌اصلاً اول می‌باخت، کار برایش تمام نمی‌شد، چرا که پس‌تنها از این مسابقه، ۳ رویدادِ دیگر هم در پیش بود.
با پایانِ تمرین، چند نفر رفتند‌توضیح تا تیرها را از زمین جمع‌مختلف کنند و اهداف را عوض کنند.
وقتی کار تمام شد، مربی به شرکت‌کنندگان‌بگیرید فرصتی داد تا آماده شوند و سپس‌اینه سوت زد و مسابقه را رسماً آغاز کرد.
می‌شیو نفسِ عمیقی کشید و روی هدفِ ۵۰۰ متری تمرکز کرد. حتی اگر به دایرهٔ قرمز‌ادای نمی‌زد، مطمئن بود که تیرش به هدف می‌خورد، و یک هدفِ ۵۰۰ متری به اندازهٔ دایرهٔ‌گره قرمزِ هدفِ ۳۰۰ متری امتیاز داشت، بنابراین منطقی بود که هدفِ ۵۰۰ متری را انتخاب کند.
وقتی آماده شد، انگشتانش را‌فکر رها کرد و تیرِ درونِ‌اینجا کمان را به پرواز درآورد.