چپتر 85: بازارِ ققنوسِ زرین
0«شهرِ ققنوس کشف شد.»
وقتی یوان و بقیه به شهر نزدیک‌بمونید شدند، بی‌درنگ متوجهِ صفِ عظیمی شدند که‌جریمه دست‌کم یک مایل از ورودیِ شهر امتداد داشت.
یوان با چشم‌های گردشده به صف‌تاریخ خیره ماند و پرسید: «محضِ رضای‌می‌خواید خدا! آخه چرا صف این‌قدر طولانیه؟»
شیائو هوا برایش توضیح داد: «طبیعیه که اینجا این‌قدر شلوغ باشه. شهرِ ققنوس‌می‌شید به‌خاطرِ محیطِ غنی و فراوانیِ گنجینه‌هاش، یکی از محبوب‌ترین مناطق توی قارهٔ شرقیه، برای‌اجازهٔ همین تزکیه‌گرانِ قدرتمند و بازرگان‌های ثروتمند از سراسرِ دنیا میان اینجا تا تجارت کنن.»
یوان در حالی که به سمتِ انتهای صف می‌رفت،بشید گفت: «به‌هرحال، بیاید اول بریم توی صف. تا حرفت‌پرداختِ تموم بشه بیشتر از ده نفر رفتن توی صف!»
پس از نیم ساعت‌اجازه ایستادن در صف، سرانجام نوبتشان‌بعد شد تا واردِ شهر شوند.
وقتی یوان به آن‌ها نزدیک‌بعد شد، یکی از نگهبان‌ها گفت:جریمه «دست‌هات رو بذار روی این گوی.»
یوان دست‌هایش را روی گویِ بلورین گذاشت و‌تاریخ وقتی نگهبان‌ها تأیید کردند که او مجرم نیست،برید گفتند: «هزینهٔ ورود به شهرِ ققنوس یه سکهٔ طلاست.»
یوان در حالی که ۳اگه سکهٔ طلا به آن‌ها می‌داد،۱۰۰٬۰۰۰ گفت: «ما سه نفر با همیم.»
نگهبان گفت: «این هم مجوزهای مهمانِ شما. به‌خاطرِ جمعیتِ زیاد و برای جلوگیری از شلوغیِ بیش از حدِ‌برید شهر، فقط اجازه دارید سه روز توی شهرِ ققنوس بمونید. اگه بعد از این تاریخ دستگیر بشید، ۱۰۰٬۰۰۰ سکهٔ‌وارد طلا جریمه می‌شید. اگه می‌خواید بیشتر بمونید، باید برید تالارِ مدیریت و با پرداختِ هزینه، زمانتون رو تمدید کنید.»
یوان پیش از اینکه در نهایت‌تاریخ اجازهٔ ورود پیدا کنند، مجبور شد با‌باید این قوانین موافقت کند و گفت: «فهمیدم.»
وقتی وارد شدند، یوان گفت: «وای، اینجا خیلی‌تاریخ محبوب‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم، اگه از‌برید ترسِ شلوغیِ بیش از حد مجبورن همچین قوانینی بذارن...»
شیائو هوا گفت:روز «بیشترِ شهرهای محبوب که‌تاریخ تمرکزشون روی تجارته همین‌طورن.»
یوان از او پرسید: «خب، سه روز بیشتر‌اگه از حدِ نیازه، چون بلافاصله بعد از گرفتنِ میوهٔ‌باید روح از اینجا می‌ریم. به‌هرحال، الان باید کجا بریم؟»
با این حال، شیائو هوا سرش را‌دستگیر تکان داد و گفت: «شیائو هوا تا حالا‌تالارِ اینجا نیومده—فقط شنیده که بازارِ ققنوسِ زرین این‌جاست.»
یوان گفت: «پس‌دارید فکر کنم باید از‌بعد این و اون بپرسیم.»
پس از چند دقیقه صحبت با رهگذران، یوان درکِ‌بشید خوبی از مسیر پیدا کرد و همراه با آن‌پرداختِ دو دختر به سمتِ بازارِ ققنوسِ زرین به راه افتاد.
یو رو در حالی که قدم می‌زدند و از منظره لذت می‌بردند، گفت:۱۰۰٬۰۰۰ «اینجا واقعاً فقط برای تجارته. هر جا می‌ریم، خیابون‌ها پر از مغازه‌ست و‌پیش بس. اصلاً کسی توی این شهر زندگی می‌کنه؟ چون من هنوز هیچ خونه‌ای ندیدم.»
شیائو هوا در حالی که به آن سمت اشاره می‌کرد، گفت: «فقط‌می‌خواید ثروتمندترین آدم‌ها توی جایی مثل شهرِ ققنوس زندگی می‌کنن، و همه‌شون هم‌نهایت مرکزِ شهر هستن. اون ساختمون‌های بلند رو اون دور می‌بینی؟ اونا خونه هستن.»
یو رو با تعجب گفت: «چی؟!اگه اون پاگوداها واقعاً خونه‌ن؟! این مثلِ زندگی‌می‌شید توی پناهگاهِ تزکیه‌گرانه که ۲۱ طبقه داره!»
پس از دقایقِ طولانی پیاده‌روی، به خیابانِ‌تاریخ بی‌نهایت پهناوری رسیدند که بادبادکِ زیبای «بازارِ ققنوسِ‌برید زرین» بر فرازِ آن در آسمان پرواز می‌کرد.
یوان ابرو بالا انداخت و گفت: «وای، پس‌اگه بازارِ ققنوسِ زرین اینه... ولی چرا در مقایسه‌می‌خواید با بقیهٔ خیابون‌ها این‌قدر خالی به نظر می‌رسه؟»
شیائو هوا شانه‌ای بالا انداخت.
یوان گفت: «فکر کنم خیلی مهم نیست که چرا این‌جا‌بشید این‌قدر خلوته. به‌هرحال، فقط باید به همهٔ مغازه‌ها سر بزنیم‌هزینه تا یکی رو پیدا کنیم که میوهٔ روح می‌فروشه، درسته؟»
آن دو‌دارید سر تکان دادند‌اگه و گفتند: «اوهوم.»
با این حال، درست وقتی یوان آماده می‌شد‌اگه تا واردِ خیابان شود، نگهبان‌هایی که در همان‌می‌خواید نزدیکی ایستاده بودند، بی‌درنگ جلوی آن‌ها را گرفتند.
نگهبان‌ها از آن‌ها پرسیدند: «یه‌بعد لحظه صبر کنید. برای ورود‌جریمه به این منطقه اجازه دارید؟»
یوان که اولین بار بود چنین چیزی‌بعد می‌شنید، با نگاهی متعجب از آن‌ها پرسید: «اجازه؟باید برای ورود به بازارِ ققنوسِ زرین اجازه می‌خوایم؟»
نگهبان گفت: «طبیعتاً. بازارِ ققنوسِ زرین یه جای معمولی‌بشید نیست که بشه راحت واردش شد، و فقط کسانی‌پرداختِ که مجوز دارن اجازهٔ تجارت توی اینجا رو دارن.»
یوان از آن‌ها پرسید: «پس‌دارید از کجا باید مجوز بگیریم؟تاریخ می‌خوام از اون‌جا یه چیزی بخرم.»
نگهبان به او گفت: «حتماً بارِ اولتونه که میاین اینجا. حتی گرفتنِ مجوزِ‌باید ورود به اینجا هم به این سادگی‌ها نیست. اول از همه، باید مبلغِ سخاوتمندانه‌ای‌کنند به سرورِ شهر اهدا کنید تا اصلاً برای دادنِ مجوز در نظر گرفته بشید.»
یوان بی‌درنگ به عرق کردن‌بمونید افتاد و گفت: «پول...؟ داریم‌بشید از چه مبلغی حرف می‌زنیم؟»
نگهبان گفت: «بیشترِ‌روز مردم دست‌کم ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰بعد سکهٔ طلا اهدا می‌کنن.»
دهانِ یوان از‌فقط تعجب باز ماند:روز «۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا؟!»
اگر کسی مجبور بود برای استفاده از بازارِ ققنوسِ زرین‌جریمه ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکه بپردازد، همان بهتر که جای دیگری می‌رفت! دست‌کم‌تمدید این‌گونه هنوز ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا برای خرج کردن برایش باقی می‌ماند!
یو رو سر تکان داد؛ نمی‌توانست منطقِ این سیستم را درک کند: «اصلاً بازارِ‌می‌خواید ققنوسِ زرین چه چیزِ خاصی داره؟ به نظرِ من که درخواستِ ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکه برای‌پیدا یه مجوزِ خرید واقعاً مسخره‌ست. هیچ آدمِ عاقلی این‌همه پول پای همچین چیزی نمی‌ده.»
نگهبان هدفِ واقعیِ بازارِ ققنوسِ زرین را برایشان توضیح داد: «اشتباهت همین‌جاست، بانوی جوان. با اینکه شاید گرون باشه، اما کاملاً‌تمدید ارزشش رو داره، چون افرادی که اینجا پیدا می‌کنی بیشترشون متخصصای نامداری با پشتیبانی یا مقامِ عظیم توی این دنیا هستن‌مجبورن و بیشترِ مردم عمدتاً برای ارتباط گرفتن با این افراد به اینجا میان— خرید کردن فقط توی درجهٔ دوم قرار داره.»
یو رو‌حدِ سر تکان داد:دارید «آها... این‌جوری منطقی‌تره...»
یوان آهی کشید: «پس میوهٔ روح چی می‌شه؟ از۱۰۰٬۰۰۰ اونجایی که نمی‌تونیم بدونِ خرج کردنِ ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلای‌هزینه اضافه واردِ اینجا بشیم، باید جای دیگه‌ای دنبالشون بگردیم.»
یکی از نگهبان‌ها با شنیدنِ حرفِ یوان‌بعد گفت: «میوهٔ روح؟ اگه دنبالِ میوهٔ روح هستید،باید فقط می‌تونید داخلِ بازارِ ققنوسِ زرین پیداشون کنید.»
یوان دوباره‌دارید آه کشید:بمونید «چه بد...»
یکی از نگهبان‌ها ناگهان گفت: «البته اگه واقعاً‌اگه می‌خواید واردِ بازارِ ققنوسِ زرین بشید، روش‌هایی هم‌می‌خواید هست که نیازی به پرداختِ پول یا مجوز نداره.»
یوان بی‌درنگ پرسید: «چه روش‌هایی؟»
«راستش خیلی ساده‌ست.»
نگهبان‌ها پیش از‌روز حرف زدن نگاهی‌بعد به هم انداختند—
«فقط به یه توصیه‌نامه‌اجازه از یه تزکیه‌گر در رتبهٔ‌بعد استادِ بزرگِ روح نیاز دارید!»
«اگه به رتبهٔ استادِ بزرگِ‌بعد روح برسید، اجازه دارید بدونِ هیچ‌می‌شید محدودیتی واردِ بازارِ ققنوسِ زرین بشید!»
«هاهاها!»
نگهبان‌ها پس از آن زدند زیرِ خنده، چرا‌دستگیر که فکر می‌کردند پرداختِ ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا واقع‌بینانه‌تر از‌مدیریت پیدا کردنِ شخصی در رتبهٔ استادِ بزرگِ روح است.
یوان با لبخندی آسوده‌خاطر گفت: «استادِ‌روز بزرگِ روح؟ پس چرا زودتر نگفتید؟بشید ما همین الان یکی اینجا داریم.»
نگهبان‌ها یوان را جدی نگرفتند و با صدای‌بشید بلندتری شروع به خندیدن کردند: «الان چی گفتی؟ اینکه‌پرداختِ یه استادِ بزرگِ روح بینِ شماست؟ کی؟ تو؟ هاهاها!»
یوان در حالی که به شیائو‌اگه هوا اشاره می‌کرد، گفت: «خب، اون دقیقاً‌می‌شید استادِ بزرگِ روح نیست— یه پادشاهِ روحه.»
«پادشاهِ روح؟! هاهاهاهاها!» نگهبان‌ها با شنیدنِ حرفش‌تاریخ چنان از تهِ دل خندیدند که روی‌باید زمین غلت زدند و از خنده روده‌بر شدند.
یوان با چهره‌ای مات‌ومبهوت به‌دارید نگهبان‌ها نگاه کرد. آخر چرا‌تاریخ این‌قدر می‌خندیدند؟ کجای حرفش خنده‌دار بود؟
یکی از نگهبان‌ها ناگهان گفت: «اگه... اگه این دختربچه یه تزکیه‌گر‌می‌شید با پایهٔ تزکیهٔ استادِ بزرگِ روح باشه، پادشاهِ روح که پیشکش،پیش من لختِ مادرزاد یه دورِ کامل دورِ بازارِ ققنوسِ زرین می‌دوم!»
«فقط بازارِ ققنوسِ زرین؟ اگه‌بمونید واقعاً پادشاهِ روح باشه، من حاضرم۱۰۰٬۰۰۰ لخت دورِ کلِ شهر بدوم! هاهاها!»
«...»
یو رو و یوان‌اجازه با تعجب ابرویی بالا انداختند‌بعد و به یکدیگر نگاه کردند.
«شما دو تا سرِ پست به چی‌دستگیر می‌خندید؟ این اواخر حالم حسابی گرفته‌ست، بد نیست‌تالارِ یه کم بخندم! یالا، بگید چی این‌قدر خنده‌داره!»
ناگهان صدای زنانه‌ای رسا اما عصبی طنین‌انداز شد. نگهبان‌ها با‌بشید شنیدنِ این صدا بی‌درنگ خنده‌شان را خوردند و با چهره‌هایی‌هزینه وحشت‌زده برگشتند، طوری که انگار به چشمِ مرگ خیره شده بودند.
یوان و یو رو نیز برگشتند تا به شخصی که تازه‌جریمه حرف زده بود نگاه کنند. زنِ بسیار زیبایی در اواخرِ دههٔ بیستِ‌پیش زندگی‌اش، با ردایی قرمز که نقشِ ققنوسِ زرین داشت، به سمتشان می‌آمد.
«بـ-بانو فنگ!» نگهبان‌ها در حالی که پشتشان خیسِ‌اگه عرقِ سرد شده بود، بی‌درنگ به خاک افتادند: «مـ-ما‌باید اشتباه کردیم که سرِ پست خندیدیم! لطفاً رحم کنید!»
با این حال، زنی که بانو فنگ خطاب می‌شد،۱۰۰٬۰۰۰ با سردی پوزخند زد: «حرفم رو نشنیدید؟ می‌خوام بدونم‌هزینه چی این‌قدر خنده‌داره که باعث شده مثلِ دیوونه‌ها بخندید!»
«خـ-خب... راستش...»
نگهبان‌ها شروع کردند‌روز به توضیح دادنِ‌بعد ماجرا برای بانو فنگ.
چند لحظه بعد، توجهِ بانو‌دارید فنگ از نگهبان‌ها به یوان‌تاریخ و دو دخترِ کنارش جلب شد.
بانو فنگ چشم‌هایش را برایشان ریز کرد:دستگیر «پس فکر می‌کنید شوخی کردن در موردِ‌برید پادشاهِ روح بودن خنده‌داره، هان؟» و ناگهان—
بوووم!
پایهٔ تزکیهٔ یک استادِ بزرگِ روح ناگهان از بدنِ بانو فنگ فوران‌می‌شید کرد و فضا را از فشاری خفه‌کننده انباشت، چنان‌که یوان و یو‌اینکه رو به سرفه افتادند، گویی در نفس کشیدن مشکل پیدا کرده بودند.
«هنوز هم‌حدِ فکر می‌کنید‌اجازه خنده‌داره که—»
اما پیش از آنکه بانو فنگ بتواند حتی جمله‌اش۱۰۰٬۰۰۰ را تمام کند، شیائو هوا با صدایی بامزه اما خشمگین‌زمانتون داد زد: «چطور جرئت می‌کنی به داداش یوان صدمه بزنی!»
بوووم!
فشاری عظیم که بسیار فراتر از فشارِ بانو فنگ‌بشید بود، ناگهان پدیدار شد و پیش از آنکه بانو‌پرداختِ فنگ را به زانو دربیاورد، فشارِ او را خنثی کرد.
«ایـ-این؟!» بانو فنگ با زحمتِ فراوان سرش‌بمونید را بالا آورد تا به شیائو هوا نگاه‌می‌شید کند؛ نگاهش لبریز از شوک و وحشت بود.
«یه پادشاهِ روح!»