چپتر 508: با تو می‌آیم
0می‌فنگ وقتی از اتاق بیرون آمد،همون به او گفت: «صبح‌به‌خیر، اربابِ جوان.جدا امروز زودتر از همیشه بیدار شدید.»
یوان با لبخند‌این‌قدر گفت: «راستش دیشب‌اگه رو داشتم تزکیه می‌کردم.»
«که این‌طور...»
پس از خوردنِ صبحانه،یادتون یوان حدودِ دو ساعت‌برادرم بی‌وقفه فقط پیانو زد.
پس از آن،تنها تمرینِ فنِ حرکتی‌همون را ادامه داد.
در همین حال،این‌قدر یو رو روبه‌روی پدر‌قبلاً و مادرش ایستاده بود.
یو یونگ‌نظر از او پرسید:فعلی‌ش «چطور پیش رفت؟»
یو رو گفت: «شکست‌یادتون خوردم. می‌شیو حتی با درخواستِ‌تنها من هم حاضر نشد برگرده.»
تانگ لی‌برادرم با انزجار‌دلیلی پوزخند زد: «تچ!»
یو رو گفت: «به نظر می‌رسید می‌شیو‌قبلاً از زندگیِ فعلی‌ش با یو تیان لذت می‌بره.تنها فکر کنم بهتر باشه مزاحمِ زندگیِ جدیدشون نشیم.»
یو یونگ با لحنی جدی پرسید: «حس می‌کنم حتی‌فکر به خودت زحمت ندادی راضی‌ش کنی. بهم بگو یو رو،خودت دیروز که کلِ روز رو خونه‌شون بودی دقیقاً چی‌کار می‌کردی؟»
یو رو با لحنی بی‌تفاوت گفت: «سعی کردم می‌شیو رو‌دلیلی راضی کنم به خانواده برگرده، اما وقتی نشد، همون‌جا موندم‌هستین تا باهاشون وقت بگذرونم، چون خیلی وقت بود ندیده بودمشون.»
و پیش از اینکه پدر و مادرش بتوانند حرفی بزنند، ادامه داد: «نمی‌دونم چرا این‌قدر اصرار دارین می‌شیو برگرده، اما‌هیچ حتی اگه قبلاً به من خدمت می‌کرد، یادتون باشه که می‌شیو برای خدمت به یو تیان آموزش دیده بود. برادرم تنها‌تکیه دلیلی بود که می‌شیو اصلاً از همون اول می‌خواست خدمتکار بشه، پس اگه به فکرِ جدا کردنشون هستین، این اتفاق نمی‌افته.»
تانگ لی به او گفت: «همف! برو‌قبلاً بیرون! و چون هیچ نتیجهٔ رضایت‌بخشی نگرفتی، هنوز‌تنها هم حق نداری با اون آشغال تماس بگیری!»
یو رو اخم کرد،زندگیِ اما چیزی نگفت و‌می‌بره آنجا را ترک کرد.
یو یونگ آهی کشید: «انگار‌برای مجبوریم به مزدورها تکیه کنیم.دلیلی رئیس ژائو هم داره بی‌صبرتر می‌شه.»
سپس تلفنِ همراهش‌تنها را درآورد تا با‌اول آقای جانسون تماس بگیرد.
سه روز در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌دارین گذشت و صبحِ زود، کسی‌یادتون درِ آپارتمانِ یوان را زد.
«پیک!»
می‌شیو که منتظرِ این‌یادتون بسته بود، رفت تا‌برادرم در را باز کند.
«ممنون.»
پس از گرفتنِ بسته، می‌شیو به‌اگه اتاقِ نشیمن رفت و یوان را‌آموزش صدا زد: «یو تیان، نقاب‌هات رسیدن.»
چند لحظه‌نظر بعد، یوان از‌فعلی‌ش حمام بیرون آمد.
«عالیه. بذار ببینیم چی داریم.»
با باز کردنِ بسته،دلیلی یوان بیش از دوازده‌می‌خواست نقابِ مختلف را داخلش دید.
یوان گفت: «همم؟ اشتباهی بیشتر‌دارین از سفارش‌مون فرستادن؟ یادم نمیاد‌یادتون بیشترِ اینا رو انتخاب کرده باشم.»
می‌شیو گفت: «اوه، یادم رفت بگم، ولی تصمیم گرفتم محضِ‌کنم احتیاط چندتای دیگه هم بخرم. حتی برای بعضی‌هاشون طرحِ جدیدی‌زحمت انتخاب کردم تا اگه از یکیشون خسته شدی استفاده کنی.»
«که این‌طور، منطقیه. ممنون.»
یوان یکی را‌تنها تصادفی برداشت و‌همون روی صورتش گذاشت.
از آن‌ها پرسید: «نظرتون چیه؟»
می‌فنگ نظرش را گفت:زندگیِ «حسِ مرموزی به آدم‌می‌بره می‌دین. خوشم میاد، اربابِ جوان.»
می‌شیو که از قبل به دیدنِ او‌دیده با نقاب در تزکیهٔ آنلاین عادت داشت، با‌خدمتکار آرامش سر تکان داد: «به نظرِ منم خوبه.»
یوان گفت: «عالیه. پس‌دلیلی فردا وقتی می‌رم اتحادیهٔ تزکیه‌گران،خدمتکار یکی از این‌ها رو می‌زنم.»
می‌فنگ گفت: «واقعاً‌این‌قدر قصد دارید برید‌اگه اونجا؟ خطرناک می‌شه...»
یوان با نگاهی جدی گفت: «اگه نرم، به اذیت کردنِ می‌شیو ادامه می‌دن‌مزاحمِ و من قرار نیست بشینم و تماشا کنم. حالا که دیگه بی‌مصرف نیستم،دیروز می‌خوام برای یک بار هم که شده یه کارِ مفیدی با این بدن بکنم.»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوت،دلیلی می‌فنگ گفت: «اگه می‌رید، پس‌خدمتکار من هم با شما می‌آم.»
یوان گفت: «ها؟ می‌آیید؟اصرار اما این‌طوری برای خاندانِ‌خدمت یو دردسر درست نمی‌کنید؟»
سپس می‌فنگ یکی از‌زندگیِ نقاب‌های موجود را برداشت‌می‌بره و به صورت زد.
خندید و گفت:می‌کرد «اگه ندونن کی هستم،دیده دردسری هم درست نمی‌کنم.»
«تازه، محضِ‌برادرم احتیاط به پشتیبان‌اصلاً هم نیاز دارید.»
«پس من—»
می‌فنگ پیش از آنکه‌زندگیِ حرفِ می‌شیو تمام شود، میانِ‌فکر کلامش پرید: «تو همین‌جا می‌مونی.»
«نگران نباش، من‌می‌کرد به‌تنهایی برای تضمینِ‌آموزش امنیتِ اربابِ جوان کافی‌ام.»
می‌شیو گفت: «می‌فهمم...» آشکارا از این نتیجه ناراضی بود،خدمتکار اما نمی‌خواست با مادرش بحث کند. از طرفی چون تحتِ‌برو تعقیبِ اتحادیهٔ تزکیه‌گران بود، بهتر بود به مقرِ اصلی‌شان نرود.
آن شب، یوان خوابید‌اصرار تا مطمئن شود برای فردا‌می‌کرد در بهترین وضعیتِ ممکن است.
«انگار سرانجام‌نظر می‌خواهی برای این‌فعلی‌ش وضعیت کاری کنی.»
مردِ خوش‌قیافه‌خدمت دوباره در‌یادتون خواب‌هایش ظاهر شد.
یوان آهی‌برادرم کشید: «باز‌دلیلی هم تو؟»
از وقتی راه رفتن را شروع کرده بود، هر بار‌یادتون که به خواب می‌رفت باید با این مردِ خوش‌قیافه سر‌می‌خواست و کله می‌زد؛ کسی که ظاهراً خودش پیش از تناسخ بود.
«چرا از دیدنم خوشحال‌زندگیِ نیستی؟ این یعنی داری‌می‌بره آرام‌آرام خاطراتت را پس می‌گیری.»
یوان با اخم‌می‌کرد گفت: «اگه این‌آموزش خاطرات رو نخوام چی؟»
مردِ خوش‌قیافه با اینکه جواب را می‌دانست، از یوان پرسید:بشه «نمی‌خواهی به یاد بیاوری؟ با اینکه قوی‌ترت می‌کند؟ می‌ترسی وقتی‌هیچ همه‌چیز را به یاد آوردی، به آدمِ دیگری تبدیل شوی؟»
«با گذشتِ زمان همه تغییر می‌کنند. این چیزی نیست که بتوانی‌برای جلویش را بگیری، مهم نیست چقدر قدرتمند باشی. با این حال،بشه تو خودت انتخاب می‌کنی که می‌خواهی چه‌جور آدمی باشی، پس چرا می‌ترسی؟»
یوان با‌نظر صدایی آرام‌زندگیِ گفت: «من نمی‌ترسم.»
و ادامه داد: «فقط نمی‌خوام احساساتِ غیرضروری‌ای‌دیده رو تجربه کنم که تو— من قبلاً حس‌خدمتکار کردم. گذشته‌ها گذشته. نیازی نیست در موردش بدونم.»
مردِ خوش‌قیافه لبخند زد و گفت:همون «اگر به آنچه در گذشته رخ‌جدا داده اهمیت نمی‌دادی، حالا وجود نداشتی.»
یوان کمی‌چرا اخم کرد:اصرار «منظورت چیه؟»
«تو به دلیلی وجود داری— به دلیلی تناسخ‌می‌بره یافته‌ای. شاید حالا نفهمی، اما سرانجام همه‌چیز را‌لحنی به یاد می‌آوری و دلیلِ وجودت را می‌فهمی.»
سپس مردِ خوش‌قیافه به آسمان نگاه کرد و گفت: «دیگر‌دلیلی وقتِ بیدار شدنت است. مشتاقم ببینم امروز چه می‌کنی. شاید از‌این همین حالا تغییر را شروع کرده باشی— فقط خودت متوجه نیستی.»
با پایانِ این‌تنها جمله، یوان از‌همون خواب بیدار شد.