چپتر 245: تظاهر کن تا موفق بشی
0افتادنِ پیکرِ بی‌هوشِ بزرگ چنگ از آسمان، همه‌بین را در برجِ جهشِ ماهی از دروازهٔ اژدها‌بلافاصله شوکه کرد و بی‌درنگ همهمه‌ای به پا کرد.
بزرگ شوان با عجله رفت تا نبضش‌ظاهر را بگیرد و مطمئن شود که نمرده است‌حبس و پرسید: «بـ-بزرگ چنگ! چه بلایی سرت اومده؟!»
با اطمینان یافتن از‌ظاهر زنده بودنِ بزرگ چنگ،گفت بزرگ شوان نفسِ راحتی کشید.
دیگر رئیسانِ فرقه که دیده بودند بزرگ‌حالتش چنگ دنبالِ لونگ یی‌جون رفته است، با تعجب‌دیدند پرسیدند: «چه اتفاقی افتاده؟ رئیسِ فرقه لونگ کجاست؟»
انگار حرف‌هایشان اهریمن را احضار کرده باشد، لونگ یی‌جون‌ناگهان از دور نمایان شد که داشت به آن‌ها نزدیک‌ظاهر می‌شد، اما حالتش با زمانی که رفته بود تفاوت داشت.
وقتی رئیسانِ فرقه و دیگر شاگردان خشمِ چهرهٔ لونگ یی‌جون را‌گفت دیدند، فکر کردند پدر و مادرش به قتل رسیده‌اند یا اتفاقی‌می‌رسم در همین حد افتاده است؛ چنان‌که بدنشان بی‌اختیار به لرزه افتاد.
بزرگ شوان با عجله به‌بله لونگ یی‌جون نزدیک شد: «رئیسِ فرقه!اتاقِ موضوع چیه؟ چرا این‌قدر عصبانی هستید؟»
«همف! اینو گوش کن!»
لونگ یی‌جون بی‌درنگ ماجرا را‌نگرانی‌اش برای بزرگ شوان توضیح داد،بای بی‌آنکه بگذارد دیگران چیزی بشنوند.
«بزرگ چنگ چی‌کار کرد؟!»
بزرگ شوان با تأسف سر تکان داد. با فهمیدنِ کاری‌توی که بزرگ چنگ با یوان کرده بود، تمامِ دلسوزی و‌حرفی نگرانی‌اش برای او در کمتر از یک ثانیه از بین رفت.
لونگ یی‌جون ناگهان بای‌نزدیک لینگ، رهبرِ تالارِ انضباطی‌زمانی را صدا زد: «بزرگ بای!»
بزرگ بای‌یوان بلافاصله کنارش‌دلسوزی ظاهر شد: «بله.»
لونگ یی‌جون با لحنی تحکم‌آمیز گفت: «بزرگ‌ظاهر چنگ رو بنداز توی اتاقِ حبس تا‌اتاقِ کارمون اینجا تموم بشه! بعداً به حسابش می‌رسم!»
«بله، رئیسِ فرقه.»
بزرگ بای حرفی روی حرفِ لونگ یی‌جون نیاورد و بی‌درنگ‌تفاوت رفت تا بزرگ چنگ را بلند کند و با خود ببرد.رسیده‌اند حاضران نیز با چهره‌هایی مبهوت به این صحنه خیره مانده بودند.
لونگ یی‌جون با لبخندی بر لب رو به حاضران گفت: «مهمانان و شاگردانِ عزیز، بابت این آشفتگیِ‌کنارش جزئی عذر می‌خوام. لطفاً طوری رفتار کنید که انگار اصلاً اتفاقی نیفتاده.» سپس جوری به سمتِ صندلی‌اش برگشت‌روی که انگار واقعاً هیچ اتفاقی نیفتاده بود؛ چیزی که حاضران را بیش از پیش در شوک فرو برد.
آخه الان چه اتفاقی افتاد؟! اون بزرگِ‌ظاهر فرقه کی بود و چی‌کار کرده بود‌اتاقِ که رئیسِ فرقه لونگ رو این‌قدر عصبانی کرد؟!
انگار می‌تونم همچین صحنه‌ای رو فقط چون‌تحکم‌آمیز تو گفتی فراموش کنم! احتمالاً تا آخرِ عمرم‌تموم قیافهٔ رئیسِ فرقه لونگ رو از یاد نمی‌برم!
با وجودِ کنجکاویِ شدیدِ حاضران دربارهٔ ماجرای پیش‌آمده، پس‌بود از دیدنِ حالتِ ترسناکِ لونگ یی‌جون هیچ‌کس جرئت نکرد‌پدر حرفی از آن به میان بیاورد؛ حتی رئیسانِ فرقه‌های دیگر.
از سوی دیگر،تمامِ لونگ یی‌جون در‌کمتر دل ناسزا می‌گفت.
لعنت! چرا این‌قدر آدم پیدا می‌شه که می‌خواد شاگرد یوان رو برنجونه؟! انگار دارن عمداً با این‌اینجا رفتارای افتضاحشون تلاش می‌کنن از فرقه فراریش بدن! اگه مجبور بشم برای در امان نگه داشتنِ شاگرد یوان‌این تا زمانِ باز شدنِ قلمروِ رازآلود تک‌تکِ بزرگانِ فرقه رو هم بیرون بندازم، این کارِ کوفتی رو می‌کنم!
بزرگ شوان ناگهان به او گفت: «رئیسِ فرقه، با اینکه کارِ بزرگ چنگ اشتباه بود، شما‌بشه هم باید آروم باشید. فراموش نکنید که این خواستهٔ خودِ شاگرد یوانه که زندگی توی فرقه‌این رو مثلِ یه شاگردِ عادی تجربه کنه، و شاگردای عادی هر روز با همچین بی‌عدالتی‌هایی روبه‌رو می‌شن.»
«...»
با شنیدنِ حرف‌های بزرگ شوان، لونگ یی‌جون تا حدی زبانش بند آمد. چطور چنین چیزی‌صدا را نادیده گرفته بود؟ اگر مدام از یوان در برابرِ این موقعیت‌های ناعادلانه محافظت می‌کردند،بشه او هرگز زندگی را به‌عنوانِ یک شاگردِ حیاطِ بیرونیِ عادی تجربه نمی‌کرد و متوجهِ سختی‌هایشان نمی‌شد.
بنابراین، مگر اینکه جانِ یوان در خطر باشد، نباید در زندگی‌اش دخالت‌بنداز می‌کردند و باید می‌گذاشتند خودش با مشکلات دست‌وپنجه نرم کند. البته بعد‌روی از اینکه یوان با موقعیت برخورد می‌کرد، آن‌ها خطاکاران را مجازات می‌کردند.
لونگ یی‌جون آهی کشید و گفت: «ممنون بابتِ یادآوری، بزرگ شوان.اتاقِ نزدیک بود چیزی رو که از همون اول باعث شد بخواد‌حرفِ به معبدِ جوهرِ اژدها ملحق بشه، ازش بگیرم— یعنی تجربه رو.»
در این لحظه، طبقهٔ ۸۹ از برج نورِ زرینی‌بود ساطع کرد که نشان می‌داد هر کسی که در‌پدر حالِ چالشِ برج است، توانسته به طبقهٔ ۹۰ برسد.
یکی از رئیسانِ فرقهٔ مهمان با صدای بلند خندید و گفت: «هاهاها! اینو ببین، رئیسِ فرقه لونگ.کنارش ما تازه روی دومین چالشگرمون هستیم و اون همین الانم تونسته تا طبقهٔ ۹۰ بالا بره! با‌حرفی این وضع، یه نفر هر ۱۰۰ طبقه رو فتح می‌کنه و ما هنوز نصفِ شاگردامون برامون باقی موندن!»
لونگ یی‌جون با لحنی بی‌تفاوت، طوری که انگار حتی‌لحنی ذره‌ای نگران نبود، جواب داد: «همم؟ طبقهٔ ۹۰، هان؟تموم برای کسی که قراره بهترین شاگردِ فرقه‌ت باشه بد نیست.»
«همف! الان هر چقدر دلت می‌خواد خودت رو‌گفت بی‌خیال نشون بده! بی‌صبرانه منتظرم تا وقتی مجبوری شمشیرِ‌بعداً اژدهاکش رو تحویل بدی، استیصال رو توی چهره‌ت ببینم!»
لونگ یی‌جون به این‌نزدیک حرف‌ها پوزخند زد و‌زمانی گفت: «آره، منم بی‌صبرانه منتظرم.»
در همین حال، یوان پس از شکست دادنِ وو‌ناگهان لائوهو، به اتاقش برگشت و روی تختش دراز کشید‌ظاهر و با نگاهی مات‌ومبهوت به سقفِ خالی خیره ماند.
یوان با صدای بلند آه کشید و‌ظاهر گفت: «خیلی سخت‌تر از چیزی بود که‌اتاقِ انتظار داشتم— اون‌طوری رفتار کردن توی مسابقه.»
شیائو هوا به او گفت: «داداش‌لحنی یوان، کاری که امروز کردی فقط‌حبس رفتار کردن مثلِ یه «تزکیه‌گرِ» واقعی بود.»
«یه تزکیه‌گرِ‌داشت واقعی؟ چه‌نزدیک فرقی داره؟»
شیائو هوا برایش توضیح داد: «یه تزکیه‌گرِ واقعی نمی‌ذاره هیچ‌چیزی سدِ راهش بشه— مهم نیست چی جلوش باشه، مستقیم به راهش ادامه می‌ده. اگه‌توی یه کوه سدِ راهت بشه، اون کوه رو نابود می‌کنی. اگه یه اقیانوس سدِ راهت بشه، اون اقیانوس رو می‌شکافی. اگه یه تزکیه‌گرِ دیگه‌خیره سدِ راهت بشه، اون تزکیه‌گر رو زیرِ پا لِه می‌کنی. موفق‌ترین و قدرتمندترین تزکیه‌گرهای این دنیا این‌طوری رفتار می‌کنن، برای همین بهشون می‌گن «تزکیه‌گرِ واقعی».»
یوان آهی کشید: «این... خیلی‌بلافاصله خشن و غیرمنطقیه... نمی‌دونم دلم‌تحکم‌آمیز می‌خواد همچین آدمی بشم یا نه.»
«نگران نباش، داداش یوان. حتی بدونِ اینکه اون‌طوری باشی هم می‌تونی یه تزکیه‌گرِ واقعی بشی. تا وقتی بدونی کِی و‌حرفی چطوری مثلِ یه تزکیه‌گرِ واقعی رفتار کنی، مشکلی پیش نمیاد. اگه درست یادم باشه، یه ضرب‌المثلی هست که می‌گه— این‌قدر اداش‌آشفتگیِ رو دربیار تا واقعاً همون بشی... فقط کافیه نقشِ اون شخصیت رو بازی کنی و امیدوار باشی که بقیه باورش کنن.»
«هممم...» با شنیدنِ حرف‌های شیائو‌می‌شد هوا، یوان ساکت شد تا‌تفاوت دوباره به فکر فرو برود.