چپتر 381: اخراجِ اجباری
0یوان از آن‌ها پرسید:نتوانست «حالا که اربابِ قلمروِ‌بله رازآلودم، چی‌کار می‌تونم بکنم؟»
پدربزرگ لان گفت:می‌آد «دقیقاً هر کاری‌همه‌شون که دلت بخواد.»
«خودِ قلمروِ رازآلود یک گنجینه‌ست و تو به‌عنوانِ‌بله اربابش، مثلِ ایزدِ اون می‌مونی. اگه بخوای، حتی‌نفر می‌تونی مناظرِ این دنیا رو هم تغییر بدی.»
«همم...»
یوان پس از لحظه‌ای تأمل گفت: «فکر‌بگیرد کنم می‌خوام قلمروِ رازآلود رو باز کنم‌بگو تا بومی‌های این دنیا بتونن برن بیرون.»
پدربزرگ لان با‌می‌آد چشم‌های گردشده به او‌به‌خاطرِ نگاه کرد: «چی؟ واقعاً؟»
یوان سر تکان داد و گفت: «خودتون بهم گفتید که‌فقط بومی‌های این دنیا از روی حسادت از غریبه‌ها بدشون می‌آد، مگه‌این‌طوری نه؟ اینکه همه‌شون به‌خاطرِ تصمیمِ اجدادشون توی این دنیا گیر افتادن.»
«اگه این‌طوره،بندازم دلم می‌خواد‌بقیهٔ آزادشون کنم.»
یوان به‌عنوانِ کسی که عاشقِ ماجراجویی و دیدنِ مکان‌های تازه‌فقط بود، دلش به حالِ این بومیانِ قلمروِ رازآلود می‌سوخت که‌یعنی مثلِ پرنده‌هایی در قفس، درونِ این دنیا منزوی شده بودند.
سپس برگشت و به لان یینگ‌یینگ نگاه کرد و گفت: «تو‌گیر هم بهم گفتی که به دنیای بیرون علاقه داری، مگه نه؟ اگه‌بود قلمروِ رازآلود رو باز کنم، می‌تونی بری بیرون و خودت تجربه‌ش کنی.»
پس از لحظه‌ای سکوت، پدربزرگ‌جلوی لان گفت: «اگه تصمیمت اینه،فقط هر طور مایلی عمل کن.»
یوان سر تکان داد و در ادامه پرسید: «ولی چطوری باید قلمروِ رازآلود رو‌خنده‌اش باز کنم؟ و قبل از اینکه این کار رو بکنم، می‌تونم آدم‌ها رو به‌زور‌یعنی از قلمروِ رازآلود بندازم بیرون؟ اگه بشه، دلم می‌خواد بقیهٔ شرکت‌کننده‌ها رو این‌جوری حذف کنم.»
وانگ شیویینگ با‌حرف‌های شنیدنِ حرف‌های او نتوانست‌بگیرد جلوی خنده‌اش را بگیرد.
پدربزرگ لان گفت: «بله، می‌تونی هر‌همه‌شون کسی رو که می‌خوای بیرون کنی.افتادن فقط کافیه به قلمروِ رازآلود فرمان بدی.»
«چطوری این کار رو بکنم؟»
«فقط بهش بگو،بشه انگار داری با‌این‌جوری یه نفر حرف می‌زنی.»
یوان زمزمه کرد:حرف‌های «واقعاً؟ یعنی واقعاً‌خنده‌اش این‌طوری کار می‌کنه؟»
یوان پس از کشیدنِ یک نفسِ عمیق، با صدای بلند گفت: «قلمروِ‌افتادن رازآلود، می‌تونی همهٔ کسایی رو که به این دنیا تعلق ندارن بندازی‌دلش بیرون؟ آها، ولی وانگ شیویینگ رو که الان با منه بیرون ننداز.»
دینگ!
[فرمان تأیید شد!]
[تمامِ غریبه‌ها از قلمروِ رازآلود اخراج می‌شوند.]
یک لحظه پس از فرمانِ یوان، تک‌تکِ شرکت‌کنندگان به‌جز‌می‌خوای وانگ شیویینگ ناگهان به بیرون از قلمروِ رازآلود تله‌پورت‌می‌زنی شدند و همهٔ افرادِ بیرون را در شوک فرو بردند.
یکی از شرکت‌کنندگان با گیجی‌شرکت‌کننده‌ها فریاد زد: «چی؟! چرا من بیرونِ‌حرف‌های قلمروِ رازآلودم؟! مگه یه ماه گذشته؟!»
دیگری گفت: «غیرممکنه!حرف‌های ما باید دو هفتهٔ‌بگیرد دیگه اون تو می‌موندیم!»
«پس چرا همه‌مون‌می‌آد این بیرونیم؟! حالا‌همه‌شون قراره چی بشه؟»
ارشد نیه با‌حرف‌های دیدنِ این پدیده، حس‌بگیرد کرد دارد سردرد می‌گیرد.
یکی از گوی‌های بلورین به صدا‌این‌جوری درآمد: «آخه چه اتفاقی افتاده؟ چرا همهٔ‌جلوی شرکت‌کننده‌ها یهو از قلمروِ رازآلود اخراج شدن؟»
ارشد نیه گفت: «نه همه.» و ادامه داد:بله «دو نفر غایب هستن... اون نابغه از معبدِ‌نفر جوهرِ اژدها و اون دختر از درهٔ دارو.»
ارشد نیه تمامِ شرکت‌کنندگان را پیش از‌به‌خاطرِ ورودشان به یاد سپرده بود، برای همین‌دلم می‌دانست چه کسانی هنوز داخلِ قلمروِ رازآلود هستند.
«حالا باید چه کار‌نتوانست کنیم؟ قلمروِ رازآلودِ امسال‌بله کاملاً به باد رفت.»
«هممم...»
پس از لحظه‌ای سکوت، ارشد نیه‌خنده‌اش گفت: «صبر می‌کنیم تا همه از‌فرمان قلمروِ رازآلود بیرون بیان، بعد تصمیم می‌گیرم.»
در همین حال، در میانِ شرکت‌کنندگانی که به‌زور از قلمروِ رازآلود به‌افتادن بیرون تله‌پورت شده بودند، گائو دونگیا و شوئه جی‌یه با ناباوری به‌دلش اطراف نگاه می‌کردند، چرا که آن‌ها هم به‌زور بیرون انداخته شده بودند.
گائو دونگیا با صدای بلند ناسزا گفت:بگیرد «چه اتفاقِ کوفتی‌ای داره می‌افته؟!» آن‌ها فاصلهٔ‌بگو بسیار کمی تا رسیدن به پاگودای رازآلود داشتند.
در واقع، درست پیش از آنکه‌این‌جوری از قلمروِ رازآلود بیرون انداخته شوند، توانسته‌جلوی بودند پاگودای رازآلود را در دوردست ببینند!
شوئه جی‌یه به او گله کرد: «برای همینه که می‌گفتم باید برای امتیازات چند‌بگو جانورِ جادویی شکار کنیم! حالا ما رو ببین! به‌جز افزایشِ پایهٔ تزکیه‌مون، هیچ امتیازِ‌همهٔ دیگه‌ای نداریم! اگه رتبه‌مون به خاطرِ این خراب بشه، رئیسِ فرقه ما رو می‌کشه!»
گائو دونگیا معمولاً جوابی برای گله‌های او‌به‌خاطرِ داشت، اما این بار زبانش بند آمده‌دلم بود، چرا که واقعاً امتیازاتِ زیادی نداشتند.
شوئه جی‌یه ناگهان متوجه شد‌جلوی که یوان با آن‌ها نیست:فقط «شاگرد یوان کجاست؟ اینجا نمی‌بینمش.»
گائو دونگیا گفت:بشه «شاید قبل از‌این‌جوری ما حذف شده باشه.»
شوئه جی‌یه‌شنیدنِ بی‌درنگ گفت:نتوانست «نفوسِ بد نزن!»
مدتی بعد، ارشد نیه به آن‌ها گفت: «همهٔ کسانی که‌توی همین الان از قلمروِ رازآلود بیرون انداخته شدید، فعلاً می‌تونید‌دیدنِ به فرقه‌تون برگردید. وقتی همه بیرون اومدن، نتایج رو اعلام می‌کنم.»
شرکت‌کنندگانِ حذف‌شده زبانشان بند آمده بود: «چی؟بگیرد یعنی هنوز کسانی داخلِ قلمروِ رازآلود هستن؟ چرا‌انگار ما رو بیرون انداختن؟ کی همچین تصمیمی گرفته؟»
دقایقی بعد، وقتی شرکت‌کنندگان به فرقه‌هایشان بازگشتند، لونگ ییجون‌شیویینگ با اخمی غلیظ به گائو دونگیا و شوئه جی‌یه‌فقط خیره شد، با این حال اصلاً عصبانی به نظر نمی‌رسید.
گائو دونگیا سر به زیر‌جلوی انداخت و گفت: «متأسفم، رئیسِ‌فقط فرقه. ما شما رو ناامید کردیم.»
شوئه جی‌یه‌بدشون نیز عذرخواهی کرد:اینکه «متأسفم، رئیسِ فرقه.»
پس از لحظه‌ای سکوت، لونگ ییجون به حرف آمد: «خیلی نگرانش نباشید. با‌بهش اینکه من هم از نتایج ناراحتم، این وضعیت کاملاً غیرمنتظره و خارج از‌صدای کنترل بود. امیدوارم شاگرد یوان که هنوز داخلِ قلمروِ رازآلوده، ما رو ناامید نکنه.»
گائو دونگیا از شنیدنِ‌بقیهٔ این حرف جا خورد:وانگ «چی؟ شاگرد یوان هنوز داخله؟»
شوئه جی‌یه گفت: «اون تمامِ این‌خنده‌اش مدت کجا بود؟ همون لحظه‌ای که‌فرمان رفتیم داخل، از ما جدا شد.»
لونگ ییجون برایشان فاش کرد: «می‌دونم. با این حال، نمی‌دونم چرا از شما دو‌دلم نفر جدا شد یا کجا رفت. تنها چیزی که می‌دونم اینه که هنوز صحیح‌پرنده‌هایی و سالم داخلِ قلمروِ رازآلوده. در واقع، حتی تونسته پاگودای رازآلود رو باز کنه.»
گائو دونگیا با صدایی بهت‌زده فریاد زد: «چی؟!بله اون پاگودای رازآلود رو باز کرده؟! چطور؟!» این‌نفر فریاد باعث شد سایرِ شرکت‌کنندگان به او نگاه کنند.
چه کسی پاگودای رازآلود را باز کرده بود؟ شرکت‌کنندگانی که آنجا حضور نداشتند تا‌خنده‌اش بیرون آمدنِ یوان از پاگودای رازآلود را به چشم ببینند، از ماجرا بی‌خبر بودند.یعنی با این حال، به‌زودی همه‌چیز را از دیگران می‌شنیدند و آن‌ها نیز به‌شدت شوکه می‌شدند.