چپتر 647: نقشِ جدیدِ می‌شیو
0یوان پرسید: «راستش‌خونهٔ یکی دارم. سرورِ کوهِ‌باشیم مارپیچِ اژدها چه‌جور آدمیه؟»
مدیر لبخندی مرموز بر لب‌اینکه داشت و گفت: «سرور، هان؟نمی‌کنی چرا می‌خوای در موردش بدونی؟»
یوان گفت:باشیم «فکر کنم‌بقیه از روی کنجکاوی.»
«متأسفانه نمی‌تونم چیزی در موردِ سرور به‌آنلاین شما بگم. با این حال، اگه به‌اندازهٔ‌کارِ کافی اینجا زندگی کنید، شاید بتونید ببینیدش.»
«که این‌طور؟»
«به‌هر‌حال، اگه در موردِ کوه سؤالی داشتید، می‌تونید‌کارِ هر ساعت از شبانه‌روز با من تماس بگیرید.همون این کارت‌ویزیتِ منه.» مدیر کارتش را به آن‌ها داد.
یوان نامِ‌باشیم روی کارت‌ویزیت را‌هستن خواند: «جنی ژانگ...»
«می‌تونید فقط جنی صدام کنید.»
پس از دست دادن‌کوچیک با یکدیگر، مدیر جنی‌لولو آنجا را ترک کرد.
یوان بلند شد و گفت: «چون کارمون زودتر‌کارِ از انتظار تموم شد، الان می‌رم با لی‌همون جین‌شی مبارزهٔ تمرینی کنم. تو می‌خوای الان چی‌کار کنی؟»
می‌شیو از او پرسید: «راستش مطمئن نیستم... در واقع، دارم‌تازه فکر می‌کنم الان نقشم— هدفم چیه. هنوزم مراقبت هستم؟ واقعاً‌کارِ این‌طور حس نمی‌شه، چون بیشترِ وقتم رو به تزکیه می‌گذرونم...»
یوان لحظه‌ای تأمل کرد و سپس گفت: «ما دیگه توی یه خونهٔ کوچیک نیستیم که فقط خودمون دو تا باشیم.یعنی لولو و بقیه هستن، جناح هم که جای خود داره. تازه، من از این به بعد بیشترِ وقتم رو توی‌می‌سپرد تزکیهٔ آنلاین می‌گذرونم، پس نیازی به مراقبت ندارم. به‌جای اینکه مراقبم بمونی، چرا یه کارِ متفاوت نمی‌کنی؟ مثلاً بشی مدیرِ جناح؟»
می‌شیو پرسید: «یعنی‌خونهٔ در اصل همون‌خودمون کاری که مادرم می‌کنه؟»
با اینکه می‌فنگ هنوز پیشکارِ خاندانِ یو بود، در واقع هیچ کارِ خدماتی‌ای انجام نمی‌داد و تمامِ کارهای‌مادرم خانه را به خدمتکارانِ زیردستش می‌سپرد. در عوض، شرکتِ خاندانِ یو را مدیریت می‌کرد، مثلاً به امورِ مالی‌شرکتِ می‌رسید و قرارملاقات‌هایشان را تنظیم می‌کرد؛ کارهایی که هیچ ربطی به پیشکار بودن نداشت— دست‌کم یک پیشکارِ عادی.
یوان با لبخند گفت: «اگه این‌طوری بهش نگاه کنی، فکر کنم آره. به‌هر‌حال تو دخترِ خانم‌به‌جای می‌فنگ هستی و توی این‌جور کارها بیشتر از همه بهت اعتماد دارم. تو باهوش، مسئولیت‌پذیر و‌می‌فنگ سخت‌کوشی. هیچ‌کسِ دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه که برای مدیریتِ جناحِ من— جناحِ ما، مناسب‌تر از تو باشه.»
«...»
می‌شیو از اعتمادِ یوان به‌نیستیم خودش زبانش بند آمده بود و‌جناح حتی از تعریف‌هایش کمی سرخ شد.
می‌شیو با چهره‌ای مصمم‌به‌جای سر تکان داد: «باشه.کارِ می‌بینم چی‌کار می‌تونم بکنم.»
سپس متوجهِ چیزی شد.
لحظه‌ای بعد پرسید: «پس‌تازه کارهای واقعیِ خونه چی می‌شه؟ندارم الان کی قراره انجامشون بده؟»
یوان کمی فکر کرد و گفت: «سؤالِ خوبیه... شاید باید خودمون انجامشون بدیم. می‌تونستم‌داره آدم استخدام کنم تا کارهای خونه رو بکنن، اما بعد از اسباب‌کشی به اینجا‌مثلاً یه‌کمی دستمون خالی شده و این راهِ خوبی برای منضبط کردنِ خودمون هم هست.»
می‌شیو ابروهایش‌نیازی را بالا‌به‌جای داد: «منضبط کردن...؟»
نمی‌توانست وانگ مینگ و بقیه را در حالِ انجامِ کارهای‌تازه خانه تصور کند، چون همگی از خاندان‌های قدرتمند و ثروتمندی‌کارِ می‌آمدند و احتمالاً عادت داشتند دیگران کارهایشان را انجام دهند.
یوان گفت:خود «اول همه‌تازه رو جمع کنیم.»
مدتی بعد،توی همه در لابیِ‌نیستیم اصلی جمع شدند.
وانگ مینگ که وسطِ تمرین‌اینکه صدایش زده بودند، پرسید: «موضوع چیه؟مثلاً چرا همه رو جمع کردی یوان؟»
«خب، داشتم با می‌شیو دربارهٔ آینده‌مون و اینکه چطور باید به کارهای این مکان برسیم حرف می‌زدم. تصمیم‌مراقبم گرفتم می‌شیو رو مدیرِ جناح کنم، برای همین دیگه وقت نداره مراقبِ من باشه. این یعنی کسی رو‌بود نداریم که کارهایی مثلِ تمیزکاری و پخت‌وپز رو انجام بده و برام سؤال بود که باید چه کار کنیم.»
شی لانگ پیشنهاد داد: «چرا به‌جاش چند‌آنلاین نفر رو استخدام نمی‌کنیم که این کارها رو‌متفاوت بکنن؟ بیشترِ خاندان‌های بزرگ همین کار رو می‌کنن.»
«من هم بهش فکر کردم، اما الان‌باشیم دستمون خالیه و نمی‌دونم چطور برای ورودِ‌داره این افراد به کوهِ مارپیچِ اژدها اجازه بگیریم.»
سپس چو لیوشیانگ دستش را بالا برد و گفت:متفاوت «راستش، اگه برای انجامِ کارها به آدم نیاز داشته‌مادرم باشید، کوهِ مارپیچِ اژدها خدمتکارِ رایگان در اختیارتون می‌ذاره.»
«ها؟ واقعاً؟»
چو لیوشیانگ سر تکان داد و ادامه داد: «روزِ اولِ هر ماه، کوهِ مارپیچِ اژدها خدماتِ تمیزکاریِ رایگان به‌مدیرِ همهٔ ساکنانِ کوه ارائه می‌ده. اما بدی‌اش اینه که فقط همون روزِ اولِ ماه میان، یعنی این‌طور نیست که‌خدمتکارانِ هر وقت خواستید چیزی رو تمیز کنید، در دسترس باشن. ولی اگه ریخت‌وپاش نکنیم، نیازی نیست خیلی تمیزکاری کنیم.»
«اگه کسی‌توی ریخت‌وپاش کرد، باید‌نیستیم خودش جمعش کنه.»
یوان سر تکان‌ندارم داد: «این‌جوری خوبه.مراقبم همه باهاش موافقن؟»
همه سر تکان دادند.
لی جین‌شی پرسید:داره «غذا چی؟ این‌تزکیهٔ مکان آشپز هم داره؟»
چو لیوشیانگ سر تکان داد‌نیستیم و گفت: «نه، باید یا‌هستن استخدامشون کنیم یا خودمون آشپزی کنیم.»
می‌شیو گفت: «اگه فقط‌به‌جای درست‌کردنِ صبحانه و شام‌کارِ باشه، خودم از پسش برمیام.»
یوان پرسید: «مطمئنی؟لولو با کارهای جناح‌جناح سرت شلوغ نمی‌شه؟»
«حتی اگه مدیریتِ جناح رو بهم سپرده باشی، فکر‌ندارم نمی‌کنم کارِ زیادی برای انجام دادن داشته باشم، مخصوصاً‌بشی چون تازه‌کاریم و فقط ۱۰ نفر توی جناح هستن.»
یوان سر تکان داد: «هر جور راحتی.» و‌لولو ادامه داد: «ولی اگه در آینده وقت برای‌بعد آشپزی نداشتی، بهم بگو تا یه فکری براش بکنیم.»
«باشه.»
وقتی همه‌چیز مشخص شد، یوان رفت تا با لی‌داره جین‌شی و بقیه در حیاطِ پشتی‌شان که در آن‌مراقبم لحظه فقط یک زمینِ خالی بود، مبارزهٔ تمرینی کند.
می‌شیو هم رفت تا دربارهٔ جناح‌ها‌تزکیهٔ و کارهایی که مدیران باید برای‌مراقبم جناحشان انجام دهند، بیشتر تحقیق کند.
وانگ مینگ به او هشدار داد: «هی،باشیم جین‌شی، وقتی با یوان تمرین می‌کنی زیاد‌داره زور نزن. اگه خیلی به زمین آسیب بزنی...»
او گفت: «می‌دونم...»
در حالی که یوان با بقیه تمرین می‌کرد،خود جایی در بخش‌های بالاییِ کوهِ مارپیچِ اژدها، سباستین‌به‌جای به پدر و مادرخواندهٔ چو لیوشیانگ ادای احترام کرد.
سباستین به آن‌ها‌داره تعظیم کرد: «من برگشتم،آنلاین ارباب چو، بانو چو.»
پدرِ چو لیوشیانگ‌خونهٔ پرسید: «سباستین؟ چرا یهو‌باشیم تنها برگشتی؟ دخترم کجاست؟»
«بانوی جوان هنوز پیشِ یوان هستن. اون‌ها در حالِ‌متفاوت حاضر توی کوهِ مارپیچِ اژدها مستقرن، برای همین تصمیم‌مادرم گرفتم تنها برگردم و اربابان رو در جریانِ وضعیت بذارم.»