چپتر 804: اهریمن در طبقهٔ چهارم
0کسی آنجا جلوی یوان‌بهمون را گرفت تا با‌چرا یان هارا نرود: «صـصبر کن!»
یوان برگشت و با‌غیبش دیدنِ مردِ میان‌سالی که‌تونستن نمی‌شناخت، پرسید: «چی شده؟»
مردِ میان‌سال پرسید: «وقتی‌تجربه‌اش داخل بودی، اتفاقِ غیرعادی‌ای‌تعریف توی پاگودای مُهرِ اهریمن افتاد؟»
یوان ابرو بالا انداخت و گفت: «غیرعادی؟ چه‌جور غیرعادی‌ای؟ اولین‌سؤالی بارم بود که واردِ پاگودای مُهرِ اهریمن می‌شدم، برای همین حتی‌شدم اگه اتفاقِ عجیبی هم افتاده باشه، متوجه نمی‌شم که بهت بگم.»
مردِ میان‌سال به پرسیدن ادامه داد:می‌تونم «اگه اشکالی نداره، می‌تونی یه توضیحِ‌شدی مختصر از تجربه‌ت داخلِ پاگودا بهمون بدی؟»
«می‌تونم بپرسم چرا می‌خوای بدونی؟»
مردِ میان‌سال گفت: «چون وقتی واردِ‌افرادِ پاگودای مُهرِ اهریمن شدی، والاگوهرِ ایزدی ظاهر‌سؤالی شد! تا حالا همچین اتفاقی نیفتاده بود!»
یوان از شنیدنِ این‌حاضر حرف جا خورد: «چی؟حاضران والاگوهرِ ایزدی ظاهر شد؟»
خودش باید والاگوهرِ ایزدی باشد، پس‌می‌تونم چطور کسی که قاعدتاً مرده و‌شدی دوباره زاده شده، حالا ظاهر شده بود؟
«خـخب... نه خودِ والاگوهرِ ایزدی، بلکه تصویری از اون... بعد از اینکه واردِ پاگودا‌ندیدم شدی ظاهر شد و حتی یه هالهٔ مُهرِ اهریمنِ درک‌نشدنی از خودش بیرون داد.دیگر با این حال، بعد از چند دقیقه غیبش زد و فقط عدهٔ کمی تونستن ببیننش.»
«که این‌طور... پس ماجرا اینه. متأسفانه والاگوهرِ ایزدی‌تعریف رو اون تو ندیدم، اما صداش رو شنیدم.پیدا اتفاقی که اون داخل افتاد این بود که—»
یوان در ادامه، خلاصه‌ای‌حاضر از تجربه‌اش درونِ پاگودا را‌دیگر برای افرادِ حاضر تعریف کرد.
با شنیدنِ داستانِ یوان، حاضران دیگر‌می‌تونم سؤالی نپرسیدند، چرا که هیچ‌چیزِ غیرعادی‌ای در‌والاگوهرِ تجربه‌اش داخلِ پاگودای مُهرِ اهریمن پیدا نکردند.
یوان پرسید: «حالا می‌تونم برم؟»
مردِ میان‌سال با احترام به‌درونِ او تعظیم کرد: «بـبله. ببخشید‌داستانِ که مزاحمتون شدم، بنیان‌گذارِ کوچک.»
افرادِ حاضر در کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ‌کرد مُهرِ اهریمن، هرچند آرام‌آرام، داشتند رفتارِ‌هیچ‌چیزِ متفاوتی با یوان در پیش می‌گرفتند.
شاید به‌خاطرِ شباهتِ عجیبش به والاگوهرِ ایزدی بود، یا شاید‌بدونی استعدادهای خیره‌کننده‌اش آن‌ها را مجاب کرده بود، اما این افراد کم‌کم‌این داشتند یوان را به‌عنوانِ رهبرِ احتمالیِ آیندهٔ خاندانِ مُهرِ اهریمن می‌دیدند.
مدتی بعد، یوان به‌دنبالِ یان هارا به‌کمی اقامتگاهِ شخصیِ او رفت. به تمامِ مدرسانِ‌ندیدم رسمی، اقامتگاهی درونِ کتابخانهٔ بزرگ داده می‌شد.
یان هارا به‌محضِ نشستن‌تجربه‌اش پرسید: «حالت خوبه؟ یه‌تعریف جوری به نظر می‌رسی.»
یوان لبخندِ تلخ‌وشیرینی زد و گفت: «امروز اولین مرگم رو تجربه کردم. با اینکه واقعی‌برم نبود، ولی کاملاً واقعی به نظر می‌رسید. این حقیقت هم که یه اهریمن من رو‌رفتارِ کشت واقعیه. من... من امروز خودم رو دست‌بالا گرفتم و جونِ همراهام رو به خطر انداختم.»
«خوشبختانه اهریمنه واقعی نبود. اگه بیرون از پاگودا با یه اهریمنِ‌چون واقعی روبه‌رو شده بودیم، نه‌تنها خودم، بلکه همراهام رو هم به‌حرف کشتن می‌دادم و فکر کردن به این موضوع واقعاً عذابم می‌ده...»
شیائو هوا که هنوز مثلِ‌فقط حلزون به تنش چسبیده بود، با‌ماجرا صدای آرامی زمزمه کرد: «داداش یوان...»
مشخص بود که او هم از مرگِ یوان‌تعریف متأثر شده است. نه‌تنها نتوانسته بود از او محافظت‌نکردند کند، بلکه یوان درست جلوی چشمانش جان داده بود.
شیائو هوا با چشمانی اشک‌بار آه‌کرد کشید: «شیائو هوا قول داده بود‌هیچ‌چیزِ از داداش یوان محافظت کنه، اما...»
این نخستین باری بود که یوان‌می‌تونم گریهٔ شیائو هوا را با چنین‌شدی احساساتی می‌دید و قلبش به درد آمد.
فنگ یوشیانگ هم آهی کشید: «اگه قراره همه‌مون‌تونستن خودمون رو سرزنش کنیم، پس منم خودم رو سرزنش‌شنیدم می‌کنم که نتونستم از شما محافظت کنم، اربابِ جوان.»
یان هارا با دیدنِ حالتِ افسرده‌شان و حس کردنِ فضای دلگیر، با صدای بلند گفت: «نیازی نیست خودتون رو سرزنش کنید— هیچ‌کدومتون. هر‌مزاحمتون چی باشه، شما با یک امپراتورِ اهریمن روبه‌رو بودید. بذارید چیزی بهتون بگم. از زمانِ ناپدید شدنِ والاگوهرِ ایزدی و افولِ خاندانِ مُهرِ‌افراد اهریمن، هیچ‌کس نتونسته از طبقهٔ چهارمِ پاگودای مُهرِ اهریمن بگذره و فقط تعدادِ انگشت‌شماری از مُهردارانِ اهریمن تونستن طبقهٔ سوم رو رد کنن.»
یوان به او نگاه کرد‌تعریف و پرسید: «قبلاً گفتید که‌سؤالی اون یه‌جورایی امپراتورِ اهریمن بود.»
«آه، به این دلیله که اهریمنِ خاکستری‌رنگ واقعاً یک امپراتورِ اهریمن نیست، اما‌والاگوهرِ اون‌قدر از یک ژنرالِ اهریمن قوی‌تره که نمی‌تونیم صرفاً بهش بگیم ژنرالِ اهریمن.باشد با این حال، یک امپراتورِ اهریمنِ واقعی حتی از اهریمنِ طبقهٔ چهارم هم ترسناک‌تره.»
یان هارا توضیح داد: «چیزی شبیهِ تزکیه‌گریه که نیم قدم تا ورود‌اینه به عالمِ بعدی فاصله داره. در سطحی قرار داره که از هر‌تعریف چیزی توی همون رتبه خیلی بالاتره، اما واقعاً در رتبهٔ بعدی نیست.»
یوان آه کشید: «می‌فهمم... کاملاً منطقیه. اما اینکه‌تعریف با وجودِ امپراتورِ اهریمن نبودن این‌قدر قدرتمنده... باعث می‌شه‌نکردند دربارهٔ قدرتِ واقعیِ یک امپراتورِ اهریمنِ راستین کنجکاو بشم.»
یان هارا لبخند‌افرادِ زد: «بهم اعتماد‌کرد کن، دلت نمی‌خواد بفهمی.»
مدتی بعد، یان هارا نگاهش را روی شیائو هوا و‌بدونی فنگ یوشیانگ متمرکز کرد: «راستی... می‌تونی توضیح بدی این‌ها کی هستن...این و چرا این کوچولو داره هالهٔ یک تبعیدی رو ساطع می‌کنه؟»
با شنیدنِ حرف‌های یان هارا، بدنِ یوان لرزید. در همین لحظه بود‌اینه که حرف‌های ارشد بای را به یاد آورد— اینکه افرادِ آسمان‌های بالایی شیائو‌کرد هوا را به‌عنوانِ یک تبعیدی می‌شناسند و تبعیدی‌ها در آسمان‌های بالایی شکار می‌شوند.
یوان بی‌درنگ حالتِ دفاعی به‌درونِ خود گرفت: «صـ-صبر کنید! می‌تونم توضیح‌حاضران بدم! شیائو هوا تبعیدیِ بدی نیست!»
یان هارا با دیدنِ این واکنش لبخند زد و گفت: «آروم باش.هیچ‌چیزِ با اینکه من کسی نیستم که طرفدارِ تبعیدی‌ها باشه، اما کسی هم‌کتابخانهٔ نیستم که با دیدنشون شکارشون کنه. راستش رو بخوای، اصلاً برام مهم نیست.»
یوان گفت: «شـ-شاید این درست باشه، اما اون‌همه آدم‌می‌خوای توی پاگودای مُهرِ اهریمن چی؟ اگه شما می‌تونید تشخیص‌اتفاقی بدید که اون یک تبعیدیه، اون‌ها هم باید بفهمن!»
یان هارا توضیح داد: «بهم اعتماد کن، اگه متوجه می‌شدن، نمی‌تونستی‌ماجرا سالم از اونجا بیرون بیای. هالهٔ تبعیدیِ اون بنا به دلایلی‌افرادِ الان خیلی ضعیفه و من هم تا وقتی ننشستیم متوجهش نشدم.»
یوان با شنیدنِ‌خلاصه‌ای این حرف‌ها سرانجام‌افرادِ کمی آرام گرفت.
در دل آه کشید:حاضر خدا رو شکر ارشد‌حاضران یان آدمِ بی‌منطقی نیست...