چپتر 121: ۱۰۰۰ امتیازِ مشارکت
0یوان پس از آنکه‌می‌دید بقیهٔ شاگردها از اتاق‌سادهٔ رفتند، پرسید: «موضوع چیه، ارشد؟»
بزرگِ فرقه در حالی که نشانِ هویتِ‌نخستین دیگری به یوان می‌داد، گفت: «بزرگِ اعظم شوان‌حیاطِ گفت این نشانِ هویت رو به تو بدم.»
یوان با سردرگمی ابرو‌باری بالا انداخت: «نشانِ هویت؟درگیرِ ولی من که یکی دارم.»
بزرگِ فرقه شانه بالا انداخت و گفت: «از من نپرس،خوشحالی من فقط دستورِ بزرگِ اعظم رو اجرا می‌کنم.» سپس با‌حسابی عجله دور شد، انگار لحظه‌ای بیشتر هم نمی‌خواست آنجا بماند.
پس از خروج از ساختمان، بزرگِ فرقه‌شاگردِ با خود فکر کرد: این شاگرد چه پیشینه‌ای‌نام داره که بزرگِ اعظم چنین کاری براش می‌کنه؟
این نخستین باری بود که می‌دید یک بزرگِ اعظم خودش‌می‌دید را درگیرِ یک شاگردِ سادهٔ حیاطِ بیرونی می‌کند. در دل‌شاگردی به خودش سپرد که هرگز شاگردی به نام «یوان» را نرنجاند.
وقتی بزرگِ فرقه رفت، یوان با استفاده از حسِ روحی‌اش نشانِ هویت را فعال کرد‌هرگز و مکانِ اقامتگاهش در ذهنش نقش بست. با این حال، چون ۲ نشانِ هویت داشت،حال محضِ احتیاط هر دو را بررسی کرد تا ببیند تفاوتی با هم دارند یا نه.
«نشانِ برنزیِ هویتِ معبدِ جوهرِ اژدها»
«نامِ شاگرد: یوان»
«وضعیتِ شاگرد: شاگردِ بیرونی»
«اقامتگاه: حیاطِ بیرونی، ساختمانِ شمارهٔ ۲٬۶۰۰»
«مأموریتِ تکمیل‌شده: ۰»
«امتیازاتِ مشارکت: ۰»
«تخلفات: ۰»
__
«نشانِ زرینِ هویتِ معبدِ جوهرِ اژدها»
«نامِ شاگرد: یوان»
«وضعیتِ شاگرد: شاگردِ بیرونی»
«اقامتگاه: حیاطِ بیرونی، ساختمانِ شمارهٔ ۷۰»
«مأموریتِ تکمیل‌شده: ۰»
«امتیازاتِ مشارکت: ۱٬۰۰۰»
«تخلفات: ۰»
یوان با خوشحالی گفت: «۱٬۰۰۰ امتیازِ مشارکت!» هرچند‌درگیرِ ارزشش را نمی‌دانست، اما از اینکه ناگهان ۱٬۰۰۰شاگردی امتیازِ مشارکت به دست آورده بود، حسابی ذوق کرد.
یوان خبر نداشت که این ۱٬۰۰۰ امتیازِ مشارکت، بخشی از‌خوشحالی سودی بود که بزرگ شوان پس از بردنِ شرط‌بندی بر‌حسابی سرِ نتایجِ او در لوحِ درک به دست آورده بود.
دو ساختمانِ متفاوت هم ثبت شده بود، بنابراین‌سادهٔ یوان تصمیم گرفت ابتدا نگاهی به اقامتگاهِ نشانِ برنزی‌وقتی بیندازد که ساختمانِ شمارهٔ ۲٬۶۰۰ در فرقهٔ بیرونی بود.
پس از حدود نیم ساعت دنبال کردنِ نقشهٔ درونِ نشان،می‌دید یوان به این ساختمانِ معمولی‌شکل رسید. با استفاده از نشان‌شاگردی در را باز کرد، وارد شد و نگاهی به اطراف انداخت.
اتاق‌های زیادی داخلِ خانه بود— دقیقاً شش اتاق.درگیرِ درِ پنج‌تای آن‌ها بسته بود، اما درِ اتاقی‌شاگردی که نزدیکِ انتهای راهرو قرار داشت، باز بود.
یوان به انتهای راهرو رفت تا‌مشارکت داخلِ اتاق را ببیند و همان‌طور‌هرچند که انتظار داشت، اتاق به‌کلی خالی بود.
یوان وقتی دید که تخت به‌تنهایی نیمی از کلِ‌حیاطِ اتاق را گرفته، با سردرگمی گفت: «این خیلی بهتر‌رفت از اون اتاقِ مهمونی که هفت روز توش موندم نیست...»
با این حال، دست‌کم این تخت تشکی‌نخستین رویش داشت. البته کیفیتِ تشک بحثِ دیگری‌سادهٔ بود، چرا که سفت و ناراحت بود.
البته یوان خبر نداشت که دلیلِ موجهی برای شرایطِ رفاهیِ ضعیفِ یک فرقهٔ نخبه مانندِ معبدِ‌شاگردی جوهرِ اژدها وجود دارد؛ داشتنِ تخت یا محیطی راحت تنها باعثِ تشویق به تنبلی می‌شد. به‌داشت همین دلیل، فرقه شرایط را به‌گونه‌ای رقم می‌زد که استراحت و تن‌پروری برای شاگردان دشوار باشد.
یوان پیش از اینکه از اتاق‌مشارکت بیرون برود، آهی کشید و گفت:هرچند «خدا کنه ساختمونِ دیگه کمی بهتر باشه.»
«همم؟ شاگردِ جدیدی؟»
ناگهان یکی از ۵ اتاقِ بستهٔ دیگر باز‌باری شد و هم‌زمان با بیرون آمدنِ یوان از اتاقش،می‌کند مردِ جوانی هم‌سن‌وسالِ او از آن اتاق بیرون آمد.
یوان سر‌می‌کنه تکان داد:باری «بله، هستم.»
شاگرد برای دست دادن دست دراز کرد: «که این‌طور. خب،خوشحالی به ساختمونِ شمارهٔ ۲٬۶۰۰ خوش اومدی. نامِ خانوادگی‌م شنـه و‌حسابی خیلی از شاگرد شدنم در اینجا نمی‌گذره— سه ماه پیش بود.»
یوان دست داد و خودش‌خودش را معرفی کرد: «اسمِ من یوانه‌می‌کند و تازه آزمونِ شاگردی رو گذروندم.»
شاگرد شن ناگهان موضوع را‌براش عوض کرد: «اوه؟ احیاناً تونستی تو‌خودش طولِ آزمون پری مین رو ببینی؟»
یوان سر تکان داد: «پری‌بود مین؟ اوه، آره، دیدم که‌سادهٔ تو آزمونِ سوم ۵۰ قدم برداشت.»
شاگرد شن با صدای بلند گفت و یوان را مات‌ومبهوت کرد: «کوفتی!هرچند توِ عوضیِ خوش‌شانس تونستی شکوهِ پری مین رو به چشم ببینی! کاش‌بخشی منم اونجا بودم! ای کاش تصمیم نگرفته بودم تو آزمونِ قبلی شرکت کنم!»
یوان سپس‌باری از او‌می‌دید پرسید: «اون‌قدر معروفه؟»
شاگرد شن با نگاهی تحسین‌آمیز گفت: «البته!نخستین نگو که اسمِ خاندانش رو نشنیدی— خاندانِ‌سادهٔ مین؟! اونا یکی از هفت خاندانِ میراث‌دار هستن!»
یوان که برای نخستین بار‌بود چنین چیزی می‌شنید، ابروهایش را بالا‌حیاطِ داد: «خاندان‌های میراث‌دار؟ اونا دیگه چی‌ان؟»
«اگه حتی هفت خاندانِ میراث‌دار رو نمی‌شناسی، حتماً از یه جای پرت و دورافتاده اومدی! اونا‌اینکه بانفوذترین و قدرتمندترین خاندان‌ها تو آسمان‌های زیرین هستن. با این حال، خاص‌ترین چیز در موردِ خاندان‌های‌درک میراث‌دار تاریخچه و پیشینه‌شونه، چون اونا صرفاً شاخه‌هایی از یه قدرتِ خیلی بزرگ‌تر تو آسمان‌های بالایی هستن!»
یوان پرسید:باری «چرا باید‌می‌دید همچین کاری بکنن؟»
«معلومه، برای آموزشِ نوادگانشون. اگه نوادگانشون، که تو این مورد پری مین می‌شه، میراثِ خاندانش رو به‌می‌کند جا بیاره، وقتی به خاندانش تو آسمان‌های بالایی برگرده، مقام و قدرتِ عظیمی به دست میاره. و برای‌چون اینکه خاندانی میراثِ خودش رو داشته باشه، خاندانِ مین باید حتی تو آسمان‌های بالایی هم بی‌نهایت قدرتمند باشه.»
یوان با صدایی آرام زمزمه‌بود کرد: «وای، دنیای تزکیه خیلی‌سادهٔ پیچیده‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم...»
شاگرد شن پیش از ترکِ ساختمان برایش دست تکان داد:خوشحالی «به هر حال، من می‌رم ببینم مأموریتِ آسونی تو تالار‌حسابی ماموریت هست که بتونم انجام بدم یا نه. می‌بینمت، هم‌کیش.»
در همین حال، یوان نقشهٔ درونِ‌درگیرِ دومین نشان هویت خود را دنبال‌سپرد کرد و به سمتِ دومین اقامتگاهش رفت.
«این...»
با این حال، پیش از اینکه حتی به ساختمانش برسد، یوان‌حیاطِ با دیدنِ ساختمان‌های مجللِ این منطقه فوراً مات‌ومبهوت شد و حس کرد‌روحی‌اش انگار اشتباهی واردِ محله‌ای شده که مخصوصِ شاگردانِ ثروتمند و قدرتمند است.
یوان در حالی که به دنبالِ‌مشارکت ساختمانِ شمارهٔ ۷۰ می‌گشت، از خود‌هرچند پرسید: «یعنی قراره اینجا زندگی کنم؟»