چپتر 1055: غارِ ابدیِ نُه آسمان
0بزرگ مای لحظه‌ای بعد پرسید: «گفتی اسمت یوانه،نداره درسته؟ نامِ خانوادگی‌ت رو به ما نگفتی.» او‌نزدیک گمان می‌کرد که یوان از خاندانی بانفوذ است.
یوان با آرامش گفت: «همچین چیزی‌می‌دونی ندارم. به‌هرحال، اگه مسابقه تموم شده،بهش می‌تونم الان برم؟ کسایی بیرون منتظرم هستن.»
بزرگ مای چشم‌هایش را برایش باریک کرد: «فکر می‌کنی‌منه بعد از کاری که با شاگردم کردی می‌تونی همین‌طوری بری؟»آخرین اما یوان باز هم هیچ حسِ تهدیدآمیزی از او نگرفت.
یوان پرسید: «نگید که‌بردنم با وجودِ بردنم توی مسابقه،باهام حالا شما می‌خواید باهام بجنگید؟»
«چرا باید‌روی باهات بجنگم؟اشاره فقط می‌خواستم—»
ناگهان پورتالی در‌سرش چند متریِ یوان و‌جلوی بزرگ مای ظاهر شد.
سپس پیرمردی با موهای بلندِ سفید،مردِ درحالی‌که دست‌هایش را پشتِ سر قلاب کرده‌می‌شد بود، با آرامش از پورتال بیرون آمد.
بزرگ مای و نگهبان‌بردنم با دیدنِ او بی‌درنگ‌می‌خواید تعظیم کردند: «رئیسِ فرقه بای!»
یوان از حضورِ او در‌آرام آنجا حسابی خوشحال شد: «ارشد‌مردِ بای؟ شما اینجا چی‌کار می‌کنید؟»
بزرگ مای ناگهان سرش داد زد: «چه‌جلوی گستاخ! می‌دونی جلوی کی ایستادی؟! سرت رو‌احترام بنداز پایین و بهش ادای احترام کن!»
ارشد بای با لبخندی ملایم روی لب‌هایش،جوان به او اشاره کرد که آرام باشد:همین «اشکالی نداره. این مردِ جوان دوستِ منه.»
«...» بزرگ‌نگید مای زبانش‌بردنم بند آمد.
ارشد بای درحالی‌که به او نزدیک می‌شد گفت: «همین الان مبارزه‌ت رو‌دوستِ تماشا کردم، یوان. باید بگم از آخرین دیدارمون تا الان رشدِ فوق‌العاده‌ای داشتی‌رشدِ و حتی ظاهرت هم کمی تغییر کرده. تقریباً شبیه یه آدمِ دیگه شدی.»
«به‌هرحال، نظرت چیه‌سرش توی یه جای‌می‌دونی خلوت‌تر گپ بزنیم؟»
یوان سر تکان داد: «حتماً.»
ارشد بای‌نگید پورتالِ دیگری ساخت‌توی و واردش شد.
یوان بدونِ اینکه چیزی به‌آرام بقیه بگوید، به‌دنبالِ ارشد بای رفت‌جوان و از روی سکو ناپدید شد.
با رفتنِ آن‌ها، بزرگ مای رو به‌جلوی نگهبان کرد و پرسید: «اون مردِ جوان‌احترام کی بود؟ واقعاً از آسمانِ سوم اومده؟»
نگهبان سر تکان داد: «بله، درسته، اما‌جوان من هیچی درموردش نمی‌دونم. یهو پیداش شد‌همین و درخواست کرد به طبقهٔ پنجم بره.»
بزرگ مای به شاگردش که هنوز بی‌هوش بود نگاه کرد و آهی کشید: «وقتی شنیدم یه شاهِ روح جرئت کرده دروازه‌های آسمان رو به چالش بکشه،سفید بی‌درنگ با خودم گفتم باید این جوجهٔ نادون رو سرِ جاش بنشونم. با این حال، معلوم شد که نادونِ ماجرا خودم بودم. امیدوارم این شکست لطمهٔ زیادی‌گستاخ به تزکیهٔ آیندهٔ شاگرِدم نزنه، اما راستش رو بخوای احتمالاً دارم الکی دلخوش می‌کنم، چون حتی خودِ من هم بعد از یه همچین شکستِ ویرانگری افسرده می‌شدم.»
بزرگ مای شاگردِ بی‌هوشش را برداشت و‌اشکالی از روی سکو ناپدید شد و نگهبان‌زبانش را تنها و گیج به جا گذاشت.
یوان پس از دنبال‌داد کردنِ ارشد بای، دوباره خودش‌سرت را روی سکوی شناور دید.
به‌محضِ اینکه نشستند، ارشد بای به او‌جوان گفت: «وقتی پیشرفت‌هات رو دیدم واقعاً جا‌همین خوردم، مخصوصاً وقتی فهمیدم به کالبدِ کامل رسیدی.»
ارشد بای با خنده‌ای تلخ‌وشیرین ادامه داد: «می‌دونی چند نفر اون بیرون حاضرن برای رسیدن به‌می‌خواستم— یه کالبدِ کامل آدم بکشن؟ یادمه خودم هم تلاش کردم یکی به دست بیارم، اما شکست خوردم.پورتال با این حال تو اینجایی، هنوز صد سالت هم نشده و از همین الان کالبدِ کامل داری.»
یوان از‌روی او پرسید:اشاره «اتفاقی افتاده؟»
او سر تکان داد: «یادت‌گستاخ هست دربارهٔ غارِ ابدیِ نُه‌بنداز آسمان به تو گفته بودم؟»
«آن چهار جاودانهٔ فراری؟»
«بله. توانستیم ردِ سه نفرشان را بگیریم و دو نفر را به‌باید غارِ ابدیِ نُه آسمان برگردانیم، اما بهای سنگینی داشت. هزاران تزکیه‌گر جان‌موهای باختند و چند تن از دوستانِ خوبم نیز در این درگیری کشته شدند.»
یوان پرسید: «صبر کن... فقط‌آرام دو نفر به غارِ ابدیِ‌مردِ نُه آسمان برگشتند؟ یکی‌شان را کشتند؟»
ارشد بای گفت: «نه اصلاً. جاودانهٔ سوم توانست فرار کند. و برای‌بهش همین است که به سراغت آمده‌ام.» و ادامه داد: «جاودانهٔ فراری هرطور که‌مردِ بود توانست به آسمان‌های زیرین بگریزد، بنابراین ممکن است سرِ راهت سبز شود.»
«یـ... یک لحظه صبر کن... این خیلی بد نیست؟ اگر ناگهان تصمیم‌نزدیک بگیرد در آسمان‌های زیرین آشوب به پا کند چه؟ فکر نمی‌کنم توانایی‌اش‌حتی را داشته باشم که در برابرِ این جاودانه کاری از پیش ببرم.»
«کاملاً به این موضوع آگاهم. به تو نمی‌گویم که دنبالِ این جاودانه بگردی و‌بجنگم او را برایم بکشی. فقط به تو خبر می‌دهم تا در جریانِ اوضاع باشی.دست‌هایش با این حال، جاودانه پس از فرار به‌شدت مجروح شده، بنابراین مدتی ناتوان خواهد بود.»
یوان سر تکان داد: «من فعالانه دنبالِ این جاودانه‌این نمی‌گردم، اما حواسم را جمع می‌کنم. می‌دانی به کدام‌یک از‌مبارزه‌ت آسمان‌های زیرین فرار کرده؟ و ظاهرِ این جاودانه چطور است؟»
«جاودانه ممکن است هر جایی بینِ آسمانِ سوم و آسمانِ ششم باشد.بهش در موردِ ظاهرش... راستش را بخواهی، ما هم نمی‌دانیم. این جاودانه همیشه‌این در تاریکی پوشیده شده است، بنابراین نمی‌توانیم جنسیت یا ظاهرش را تشخیص دهیم.»
«پوشیده در تاریکی، هان؟»
ارشد بای ناگهان گفت: «حتی اگر‌حالا ظاهرش را ندانی، اگر این جاودانه‌باید این اطراف باشد فوراً متوجه خواهی شد.»
یوان ابرویی بالا انداخت: «چطور؟»
«وقتی حسش کنی، خودت می‌فهمی. حتی اگر این جاودانه پایهٔ‌بنداز تزکیه‌اش را فروخورد، نمی‌تواند هالهٔ طبیعی‌اش را پنهان کند. وقتی این‌باشد جاودانه نزدیک باشد، سرمای شدیدی در ستونِ فقراتت حس خواهی کرد.»
یوان سر تکان داد: «می‌فهمم.»
مدتی بعد، ارشد بای گفت: «به هر‌شما حال، حالا که این موضوع روشن شد،بجنگم پیش از رفتنم سؤالی از من داری؟»
«راستش بله. فکر می‌کنی ممکن است بتوانم‌اشکالی دوستانم را به طبقهٔ پنجمِ هزار فن‌زبانش بیاورم؟ می‌خواهم چند فن به آن‌ها بدهم.»
ارشد بای‌می‌کنید لبخند زد:داد «منظورت دوست‌دخترهایت است؟»
یوان سر‌باشد تکان داد‌نداره و انکار نکرد.
سپس ارشد بای گفت: «فقط‌توی در صورتی برایت استثنا قائل‌بجنگید می‌شوم که لطفی در حقم بکنی.»
«چه لطفی؟»
«وقتش که رسید به تو خبر می‌دهم. نگران‌ایستادی نباش، چیزِ خطرناک یا عجیبی نیست. حتی می‌توانی وقتی‌روی زمانش رسید و از آن خوشت نیامد، ردش کنی.»