چپتر 6: خدمتکاران
0مردِ جوانِ خوش‌قیافه‌ای که روی تختش نشسته بود و کنسولِ تزکیهٔ آنلاین—یعنی کلاهِ‌قطعاً واقعیتِ مجازی—هنوز روی سرش بود، نگاهش را به مردِ میان‌سالِ دمِ در دوخت‌بلندپایه و پرسید: «جست‌وجو چطور پیش می‌ره؟ هنوز اطلاعاتی دربارهٔ این بازیکن یوان پیدا کردی؟»
مردِ میان‌سال با لحنی خسته گفت: «شرمنده‌ام، اربابِ جوان، اما به نظر می‌رسه این بازیکن مصممه که هویتش‌بپیونده رو مخفی نگه داره. حتی پیشنهادمون هم نتونست وسوسه‌ش کنه.» او دو روزِ گذشته را فقط برای پیدا‌می‌کردند کردنِ اطلاعاتی دربارهٔ یوان نخوابیده بود، اما افسوس که نتیجهٔ کار چیزی جز ناامیدیِ مطلق و دستِ خالی نبود.
مردِ جوان با بی‌خیالی گفت، انگار که ۲۰ میلیون در چشمش هیچ ارزشی نداشت: «طعمه‌نمی‌کنن رو نمی‌گیره؟ پس فقط باید وسوسه‌ش رو بیشتر کنیم. برو پاداش رو بکن ۲۰ میلیون. مگه‌حالِ اینکه این بازیکن از قبل حسابی پولدار باشه، وگرنه دیر یا زود حتماً طعمه رو می‌گیره.»
مردِ میان‌سال گفت:کردنِ «فهمیدم.» و سپس مردِ‌کار جوان را تنها گذاشت.
به هر قیمتی شده این بازیکن رو به چنگ میارم. این آدم یا بچهٔ بخت و اقباله یا‌صحنه‌های با سازنده‌های بازی ارتباط داره که می‌تونه چیزهایی توی بازی به دست بیاره که آدمای عادی هرگز فرصتِ‌بازیکنان داشتنشون رو پیدا نمی‌کنن. اگه بتونم وادارش کنم به جناحم بپیونده، قطعاً جایگاهِ خاندانم توی رده‌بندی‌ها بالا می‌ره!
صحنه‌های مشابهی در سراسرِ جهان در حالِ وقوع بود و بسیاری از شخصیت‌های بلندپایه هر کاری از دستشان برمی‌آمد می‌کردند تا دربارهٔ این بازیکن یوان که از همین حالا‌وقوع سال‌ها نوری از بقیهٔ بازیکنان در بازی جلوتر بود، اطلاعاتِ بیشتری کسب کنند. آن‌ها خبر نداشتند که یوان هنوز نمی‌داند تنها با چند اعلانِ جهانی چه غوغایی در دنیای‌کرده واقعی به پا کرده است. در حالی که تزکیهٔ آنلاین در چشمِ یوان صرفاً یک بازی بود، برای دیگرانی که انگیزه‌های پنهانِ خودشان را داشتند، ماجرا اصلاً این‌طور نبود.
—
پس از خوردنِ صبحانه، یوان واردِ‌نتیجهٔ بازی شد، اما افسوس که هنوز هیچ‌نبود اثری از قامتِ کوچکِ شیائو هوا نبود.
یعنی چون تا اون‌وقتِ شب بیرون مونده بود، با‌وادارش خانواده‌ش به مشکل خورده؟ شاید دربارهٔ اینکه خانواده‌ش نگران‌صحنه‌های نمی‌شن دروغ می‌گفت تا بتونیم یکم بیشتر بازی کنیم...
یوان آهی کشید؛ دلش برای آن دخترکِ شاداب تنگ شده بود. بدونِ او، دیگر در این دنیا چه‌بپیونده کاری برای انجام دادن بود؟ قدرت، ثروت، شهرت — یوان به هیچ‌کدامِ این‌ها علاقه‌ای نداشت. تنها خواسته‌اش این‌می‌کردند بود که خوش بگذراند و از بدنش به‌طورِ عادی استفاده کند، چیزی که در دنیای واقعی برایش دست‌نیافتنی بود.
گردنبندی را که پیش از رفتن به او داده بود، بیرون‌عادی آورد. سرش را تکان داد و با آهی گفت: «نباید این‌قدر‌قطعاً بی‌صبر باشم. همون‌طور که اون منتظرِ برگشتنم موند، منم منتظرش می‌مونم.»
بنابراین، دوباره چهارزانو نشست تا تزکیه کند. هرچند در ابتدا‌مطلق خسته‌کننده بود، اما رفته‌رفته که به تزکیه عادت می‌کرد، حسِ لذت‌بخشی‌طعمه به او دست می‌داد، انگار که در خوابِ نیمروزی ماساژ می‌گرفت.
زمان به‌سرعت گذشت‌هرگز و آسمانِ شب‌نمی‌کنن بارِ دیگر پدیدار شد.
۱۶۰٬۰۰۰/۱۶۰٬۰۰۰
«به‌اندازهٔ کافی چی برای شکستنِ مرز جذب شد.»
«پایهٔ تزکیه به شاگرد روح سطح ششم رسید.»
«تمامِ آمار ۳۵۰+»
۳۲۰٬۰۰۰/۳۲۰٬۰۰۰
«به‌اندازهٔ کافی چی برای شکستنِ مرز جذب شد.»
«پایهٔ تزکیه به شاگرد روح سطح هفتم رسید.»
«فنِ حواسِ ارتقایافته آموخته شد.»
«تمامِ آمار ۴۰۰+»
—
«حواسِ ارتقایافته»
«رتبه: نامشخص»
«توضیحات: عملکردِ تمامِ حواسِ موجود را به‌طورِ دائم ارتقا می‌دهد. نیازی به فعال‌سازی ندارد.»
—
۳۲۰٬۲۹۵/۶۴۰٬۰۰۰
ارتقا به لایهٔ بعدی داره هی بیشتر و‌ارتباط بیشتر طول می‌کشه و نیازِ هر لایه هم‌هرگز داره دو برابر می‌شه. آخه چند لایهٔ دیگه مونده؟
یوان با این فکرها درگیر بود،جناحم اما دانستنِ اینکه هنوز یک شاگرد‌بالا است، او را نگرانِ مراحلِ بعدی می‌کرد.
با این وضع، توی مراحلِ بالاتر یک‌بازی ماه تزکیهٔ مداوم لازمه تا فقط یک لایه‌عادی ارتقا پیدا کنم! این تزکیه عجب کارِ پرزحمتیه...
درست زمانی که یوان می‌خواست برای امشب خارج‌خالی شود، اعلانی در آسمان ظاهر شد و نگاه‌های‌نداشت بی‌شماری را از پایین به خود جلب کرد.
«تبریک! بازیکن نیلوفرِ سفید نخستین بازیکنی شد که خدمتکاری به دست آورد.»
در حالی که یوان در این فکر بود که این نیلوفرِ سفید چه نوع خدمتکاری به دست آورده، بقیه‌نمی‌کنن از دیدنِ نامِ «بازیکن نیلوفرِ سفید» به‌جای «بازیکن یوان» که تصور می‌شد شوکِ دیگری به جهان وارد کند، جا‌شخصیت‌های خوردند. البته بسیاری از بازیکنان هم از اینکه می‌دیدند یوان دیگر تنها «جدِ کهن» در جهان نیست، نفسِ راحتی کشیدند.
«جدِ کهن» لقبی بود که اجتماعِ بازیکنان ساخته بودند‌نبود و به کسانی اشاره داشت که پس از نخستین‌نمی‌گیره اعلانِ یوان، به‌عنوانِ «نخستینِ جهان» در سیستم ظاهر می‌شدند.
یوان زمزمه کرد: «خدمتکار، هان.» ناگهان میل‌بپیونده به داشتنِ یک خدمتکار در وجودش بیدار‌مشابهی شد. اما چطور می‌شد خدمتکار به دست آورد؟
پس از خروج از بازی،اقباله یو رو از قبل با‌چیزهایی شام در دست کنارش ایستاده بود.
تصمیم گرفت از او‌چیزی بپرسد: «یو رو، توی‌خالی این بازی چطور خدمتکار می‌گیرن؟»
یو رو با کنجکاوی پرسید: «خدمتکار؟سازنده‌های مگه کسی تا الان خدمتکار گرفته؟ تازه،بیاره منم چیزی در موردِ گرفتنِ خدمتکار نمی‌دونم.»
یوان جواب داد:بتونم «یه نفر به‌جناحم اسمِ نیلوفرِ سفید بود.»
«نیلوفرِ سفید!» یو رو فوراً آن نام را شناخت. «اون در‌توی حالِ حاضر یکی از بهترین بازیکن‌هاست که پایهٔ تزکیه‌ش توی لایهٔ‌وادارش ۵ از شاگردِ روحه! تازه، توی دنیای واقعی هم یه دخترِ پولداره.»
«لایهٔ ۵ از شاگردِ روح جزوِ بهترین‌ها حساب می‌شه؟» یوان که‌انگار خودش در لایهٔ ۷ از شاگردِ روح بود، از شنیدنِ اینکه کسی‌پاداش با دو لایه اختلاف پشت‌سرِ او در صدر قرار دارد، جا خورد.
با خودش فکر کرد: یعنی واقعاً بهترین بازیکن‌ها‌ارتباط هستن؟ من که به‌زور تزکیه کردم و همین‌هرگز الانش دو لایه از یکی از رده‌بالاترین‌ها بالاترم!
«یو رو، در حالِ‌وادارش حاضر کی بالاترین تزکیه‌قطعاً رو توی بازی داره؟»
«فکر کنم کسیه که به‌اقباله اسمِ امپراتورِ رعد شناخته می‌شه و‌توی توی لایهٔ ۶ از شاگردِ روحه.»
«واو، چه اسمِ خفنی...»
یو رو خندید: «الان نگرانِ اینی؟ بگو ببینم، تزکیهٔ خودت الان‌توی چقدره؟ چون بیشترِ وقتت رو به ولگردی گذروندی، باید خیلی پایین‌وادارش باشه، نه؟ بذار حدس بزنم... توی لایهٔ ۲ از شاگردِ روحی.»
یوان پوزخند زد: «غلطه!»
«لایهٔ ۱ از شاگردِ روح؟»
«بازم غلطه.»
«چی... نگو‌آدم که... هنوز‌بخت تزکیه نکردی؟!»
یوان با صدایی غمگین گفت: «یو رو، از کِی تا حالا توی چشم‌های تو این‌قدر ترحم‌انگیز و‌حالِ ضعیف شدم؟ برادرت ناامید شد... هییی، بی‌خیال، به‌هرحال من توی بازی هیچ‌کس نیستم. و همون‌طور که گفتی، فقط‌کسب داشتم ول می‌گشتم، پس زودتر بیا و باهام بازی کن تا بتونیم با هم کارها رو پیش ببریم.»
«این هفته که غیرممکنه چون هنوز‌سازنده‌های مدرسه دارم، ولی هفتهٔ دیگه که‌دست تعطیلاتِ تابستونی شروع می‌شه حتماً می‌آم.»
یوان لبخندِ‌نتیجهٔ تلخی زد: «مدرسه،ناامیدیِ هان. حسودیم می‌شه.»
یو رو آه کشید:بخت «مدرسه رفتن هیچ حسادتی نداره،می‌تونه داداش. خیلی خسته‌کننده و کسل‌کننده‌ست.»
در دل آه کشید: ولی‌کنم من هنوز به تو و‌خاندانم همهٔ دانش‌آموزهای اون بیرون حسودیم می‌شه...
پس از چند دقیقه گپ زدن،سازنده‌های یو رو برای خوابیدن به اتاقش‌دست برگشت و خودِ یوان هم خوابید.
پیش از اینکه به خواب برود،مطلق به خودش گفت: «اگه تا فردا پیداش‌چشمش نشه، باید از اون گردنبند استفاده کنم...»