چپتر 597: پیامدها
0چو لیوشیانگ پس از بازگشت به باغِ یشمی‌خیلی همراه با می‌شیو و سباستین، با عجله به بیمارستان‌هاله‌ای رفت و داد زد: «داداش یوان! داداش یوان کجاست؟!»
ارشد وانگ به آن‌ها‌برایشان گفت: «برادرِ رزمی یوان الان‌اهریمن توی اتاقِ بیماران استراحت می‌کنه.»
سپس می‌شیو پرسید: «وضعیتش چطوره؟»
«نگران نباشید،ماجراهایی دیگه توی‌شدنشان وضعیتِ بحرانی نیست.»
می‌شیو نفسِ‌همه‌تون عمیقی از سرِ‌اهریمن آسودگی کشید: «ممنون...»
«ما شایستهٔ تشکرتون نیستیم، چون واقعاً کاری نکردیم.موندیم سوراخِ بزرگی وسطِ سینهٔ برادرِ رزمی یوان بود، اما‌هالهٔ قبل از اینکه بتونیم درمانش کنیم، خودبه‌خود بسته شد.»
«با این حال، هنوز‌راحتی توی کماست و نمی‌دونیم‌گفتنش کی به هوش میاد.»
سپس ارشد وانگ آن‌ها را‌داده به اتاقی که یوان در‌موندیم آن استراحت می‌کرد راهنمایی کرد.
داخلِ اتاق، دیگر بزرگانِ اعظم و‌معطل همچنین شماری از شاگردانِ نخبه مانند‌داشت وانگ مینگ و لی جین‌شی حضور داشتند.
«داداش یوان!»
چو لیوشیانگ به سمتِ‌راحتی تختی که یوان روی‌گفتنش آن استراحت می‌کرد دوید.
می‌شیو از آن‌ها‌جدا پرسید: «بعد از رفتنِ‌تعریف ما چه اتفاقی افتاد؟»
ارشد هونگ‌همه‌تون گفت: «بشینید.موندیم داستانش طولانیه.»
وقتی نشستند، ماجراهایی را که‌تعریف پس از جدا شدنشان رخ‌معطل داده بود، برایشان تعریف کرد.
«بعد از اینکه همه‌تون رفتید، ما موندیم تا اهریمن رو معطل کنیم، اما اون خیلی قوی‌اونجا بود و برادرِ رزمی یوان رو مغلوب کرد، اون هم در حالی که یوان داشت از‌صورتش هالهٔ طلایی‌اش استفاده می‌کرد؛ همون هاله‌ای که باهاش تونست لی جین‌شی رو به راحتی شکست بده.»
«هرچند گفتنش شرم‌آوره، اما ما واقعاً کاری نکردیم، چون همه‌مون‌موندیم از شدتِ شوک خشکمون زده بود. اگه اونجا بودید و‌طلایی‌اش اهریمنی رو می‌دیدید که انگار از جهنم اومده بود، درک می‌کردید...»
«برادرِ رزمی یوان بی‌شمار بار اهریمن رو از وسط دو نیم کرد و‌هالهٔ هر چند ثانیه سوراخ‌هایی توی صورتش به وجود می‌آورد، اما مهم نبود چه‌همه‌مون آسیبی به اهریمن می‌زد، اون جونور توی چند ثانیه کاملاً خودش رو ترمیم می‌کرد.»
«بعد از مدتی مبارزه، اهریمن به‌همه‌تون دلیلی نامعلوم ناگهان از آرامگاه فرار‌خیلی کرد و ما هم افتادیم دنبالش.»
«برادرِ رزمی یوان خیلی‌راحتی از ما سریع‌تر بود،گفتنش برای همین جلوتر رفت.»
«وقتی به باغِ یشمی برگشتیم، اهریمن کشتار به راه انداخته بود‌اهریمن و شاگردای زیادی رو کشته بود، و هنوز داریم بررسی می‌کنیم‌همون که چند نفر به دستِ اهریمن جونشون رو از دست دادن.»
«مدتِ کوتاهی بعد از رسیدنمون به باغِ یشمی، یه جیغِ غیرانسانی‌حالی از طرفِ غارهای جاودانه شنیدیم. فکر کردیم کسی داره کمک می‌خواد،بده برای همین تا جای ممکن سریع خودمون رو به اونجا رسوندیم.»
«اما در کمالِ تعجب، وقتی رسیدیم، فقط برادرِ رزمی یوان و اهریمن رو دیدیم— در حالی‌داشت که اهریمن با چند شمشیرِ درخشان روی زمین میخکوب شده بود. تصمیم گرفتیم فاصله بگیریم و اوضاع‌خشکمون رو تماشا کنیم، و خیلی زود فهمیدیم که این اهریمن بوده که داشته برای کمک جیغ می‌کشیده.»
«ما نمی‌دونیم چه بلایی سرِ برادرِ رزمی یوان اومده بود، اما وقتی برای بارِ دوم با‌اونجا اهریمن جنگید، انگار یه آدمِ کاملاً متفاوت شده بود. اون رو کاملاً مغلوب کرد و هیچ‌صورتش فرصتی برای ضدحمله بهش نداد، حتی اهریمن رو شکنجه می‌داد و مثلِ یه اسباب‌بازی باهاش بازی می‌کرد.»
می‌شیو پرسید: «یوان...؟» از شنیدنِ اینکه یوان‌تعریف اهریمن را شکنجه کرده بود جا خورد،خیلی چون این کار اصلاً به او نمی‌خورد.
ارشد هونگ به ارشد‌موندیم وانگ گفت: «راستی... آژور‌خیلی هم یکی از قربانی‌ها بود...»
«ای وای! آژور! چرا یادم رفت بهش خبر بدم؟» ارشد وانگ با شنیدنِ نامِ آژور‌حالی بی‌درنگ توی صورتِ خودش زد. او آژور را که معمولاً بیشترِ وقتش را داخلِ غارهای‌همه‌مون جاودانه می‌گذراند، به‌کلی فراموش کرده بود، به‌خصوص با آن‌همه آشفتگی که در آن وضعیت داشت.
وانگ مینگ سر تکان‌راحتی داد: «پس خواهرِ کوچک‌تر‌گفتنش آژور از دست رفت...»
آژور در واقع یکی از بااستعدادترین شاگردانشان بود که می‌توانست‌موندیم فنونِ بسیاری را به‌راحتی درک کند، اما از وقتی نابینا‌طلایی‌اش شده بود، بیشترِ وقتش را صرفِ تسلط بر چنگ می‌کرد.
می‌شیو پیشِ خودش فکر کرد:اهریمن آژور؟ همون دوستِ جدیدی که‌مغلوب یوان تازگی‌ها پیدا کرده بود؟
با اینکه یوان گفته بود دوستِ جدیدی‌رفتید پیدا کرده که می‌تواند چنگ بنوازد، آن‌ها‌مغلوب هرگز آژور را از نزدیک ندیده بودند.
ارشد هونگ گفت: «به‌هرحال، برادرِ رزمی‌بده یوان اهریمن رو شکست داد و‌شوک کمی بعد به این بلا پایان داد.»
وانگ مینگ‌ماجراهایی پرسید: «حالا‌شدنشان باید چی‌کار کنیم؟»
ارشد لی گفت: «اول باید آمارِ تلفات رو دربیاریم تا بتونیم‌حالی به خانواده‌هاشون خبر بدیم، بعد مناطقی رو که اهریمن نابود کرده‌بده بازسازی می‌کنیم. وقتی همهٔ این‌ها تموم شد، برای بقیهٔ چیزها فکری می‌کنیم.»
طیِ هفتهٔ بعد، شش خاندانِ روح روی بازسازیِ‌موندیم باغِ یشمی کار کردند. می‌شیو و چو لیوشیانگ‌داشت هم تمامِ مدت در بیمارستان کنارِ یوان ماندند.
البته خبرِ اتفاقاتِ باغِ یشمی‌شکست در سراسرِ جهان پیچیده بود و‌شدتِ وجودِ اهریمن‌ها برای همه فاش شد.
خبرنگارها به امیدِ مصاحبه با شش‌برایشان خاندانِ روح به باغِ یشمی هجوم‌معطل آوردند، اما به هیچ‌کدام اجازهٔ ورود ندادند.
دولت‌هایی از سراسرِ جهان نیز برای پرس‌وجو سراغِ شش خاندانِ‌مغلوب روح آمدند. ازآنجاکه دست‌به‌سر کردنِ آن‌ها به دلایلِ روشنی بسیار‌راحتی سخت‌تر بود، شش خاندانِ روح با آن‌ها پای میزِ صحبت نشستند.
شش خاندانِ روح برای حفظِ امنیتِ یوان، حرفی از هویتِ کشندهٔ اهریمن به‌قوی میان نیاوردند. آن‌ها فقط گفتند تزکیه‌گری قدرتمند از غیب ظاهر شد، در یک‌بده چشم‌به‌هم‌زدن اهریمن را از پای درآورد و به همان سرعت هم ناپدید شد.
البته مردم می‌دانستند که یوان با اهریمن جنگیده بود، چون‌همه‌مون ارشد وانگ هنگامِ تخلیه این را به همه گفته بود،انگار اما جز عده‌ای انگشت‌شمار، کسی از کلِ ماجرا خبر نداشت.
یوان تمامِ این مدت‌شدنشان بی‌هوش بود و هیچ‌کس‌همه‌تون نمی‌دانست کِی دوباره بهوش می‌آید.
یوان در مدتی که بی‌هوش بود، با والاگوهرِ ایزدی و‌مغلوب آن مردِ خوش‌قیافه‌ای که هویتش هنوز نامعلوم بود حرف می‌زد‌راحتی و بخشِ دیگری از خاطراتِ گذشته‌اش را هم به یاد می‌آورد.
دو هفته پس از‌برایشان شکستِ اهریمن، یوان سرانجام‌موندیم از خوابِ عمیقش بیدار شد.
چو لیوشیانگ که بیشترِ وقتش را به‌هرچند تماشای صورتِ او می‌گذراند، اولین کسی بود که‌اگه متوجه شد و گفت: «داداش یوان! بیدار شدی!»
می‌شیو با شنیدنِ صدای چو لیوشیانگ،برایشان دست از تزکیه کشید و بی‌درنگ‌معطل رفت تا به یوان سر بزند.
می‌شیو پرسید:همه‌تون «حالت خوبه، یوان؟اهریمن می‌تونی حرف بزنی؟»