چپتر 417: جاودانه‌های تبعیدشده
0یوان با‌همون ورودِ این تازه‌وارد‌دادن زبانش بند آمد.
پریِ جاودان با صدایی خشمگین گفت: «یه دقیقه صبر‌وقتی کن ببینم! به کی می‌گی روباهِ مکار؟ چطور جرئت‌جوانی می‌کنی با یه دروغِ به این بزرگی آبروی منو ببری!»
سپس رو به یوان کرد و ادامه داد: «به حرفش گوش نده، مردِ‌میندازتشون جوان. هر چی گفتم حقیقته. هرچند خیلی دلم می‌خواد از اینجا برم بیرون، اما‌اثیری برای این کار خودمو تا این حد پایین نمیارم، برعکسِ بعضی‌ها که اینجا هستن.»
رئیسِ فرقه گفت: «مردِ جوان، این روباه به این معروفه که مردهای‌برترین جوان رو اغوا می‌کنه و وقتی کارش باهاشون تموم شد، مثل زباله‌کسی میندازتشون دور. حسابِ مردهای جوانی که در گذشته نابود کرده از دستم دررفته.»
و ادامه داد: «روباه، چرا لقبِ دیگه‌ت رو به‌جز پریِ جاودانِ اثیری‌نداره بهش نمی‌گی؟ یا می‌ترسی خودِ واقعیت رو لو بده؟ بیا، بذار من‌بی‌شماری کمکت کنم! تو به‌جز پریِ جاودانِ اثیری، به شهبانوی خونینِ فریبکار هم معروفی!»
پریِ جاودان تکذیب کرد: «چی—؟! اون لقبِ احمقانه رو‌وقتی همون بازنده‌هایی بهم دادن که دستِ رد به سینه‌شون‌جوانی زدم! این هیچ ربطی به فریبکار بودنِ من نداره!»
و در دفاع از خود ادامه داد: «به‌عنوانِ یکی از برترین زیبارویانِ نُه آسمان، کاملاً‌حسابِ طبیعیه که ستایشگرهای بی‌شماری داشته باشم! اما هر وقت دستِ رد به سینهٔ کسی می‌زدم،می‌ترسی برای تلافی پشت‌سرم دروغ پخش می‌کردن! مردِ جوان، باید حرفم رو باور کنی! من بی‌گناهم!»
«از طرفِ دیگه، این مرد به بازی دادنِ‌دفاع آدم‌ها معروفه! توی دورانِ ازلی مردم بهش دیوانهٔ دست‌دیوی‌طبیعیه می‌گفتن! اگه کسی باشه که باید مراقبش باشی، اونه!»
پریِ جاودان و رئیسِ فرقه شروع‌دستِ کردند به متهم کردنِ یکدیگر. تماشای‌نداره این صحنه برای یوان عجیب بود.
یوان ناگهان حرفشان را قطع کرد و پرسید:می‌کنه «امم... اگه از اینجا برید بیرون، برنامه‌تون چیه؟دور می‌خواید به جنگیدن با امپراتورِ کیهانی ادامه بدید؟»
آن دو دست از‌مردهای دعوا کشیدند و در‌کارش سکوت رو به یوان کردند.
پس از لحظه‌ای سکوت، زدند زیرِ خنده: «هاهاها! البته که نه! ما همین الانش هم جنگ‌کاملاً رو باختیم— دیگه جنگیدن فایده‌ای نداره. تازه، وقتی یه ارتشِ کامل نتونسته امپراتورِ کیهانی رو شکست‌حرفم بده، یکی دو نفر از ما چه کاری از دستش برمیاد؟ ضمنِ اینکه نمی‌دونیم اوضاعِ بیرون چطوره.»
سپس رئیسِ فرقه گفت: «برنامه‌های من بیشتر به این بستگی داره که بیرون چه خبره‌به‌عنوانِ و وضعیتِ فعلیِ امپراتورِ کیهانی چطوره. اگه هنوز داره بر نُه آسمان حکومت می‌کنه، احتمالاً بی‌سروصدا‌تلافی می‌مونم و هویتم رو تغییر می‌دم. اگه اون عوضی مرده باشه، فرقه‌م و شکوهش رو برمی‌گردونم.»
پریِ جاودان گفت: «همف. برعکسِ اون، من همچین جاه‌طلبی‌های بزرگی‌کارش ندارم. فقط اون‌قدر از اینجا خسته شدم که برام مهم‌نابود نیست بیرون چی‌کار کنم، فقط می‌خوام توی این خراب‌شده گیر نیفتم.»
یوان از اینکه می‌شنید آن‌ها دنبالِ انتقام یا‌کارش کارِ دیوانه‌واری نیستند، خیالش راحت شد، چرا که‌جوانی دلش به حالِ وضعیتشان می‌سوخت و می‌خواست کمکشان کند.
گرچه ممکن بود در حالِ‌ربطی فریب دادنش باشند، اما هیچ‌به‌عنوانِ سوءنیتی از جانبِ آن‌ها حس نکرد.
یوان به آن‌ها گفت: «پس می‌تونید بهم بگید‌زدم چطور می‌تونم برای رفتن از اینجا کمکتون کنم؟ امیدوارم‌برترین نخواید چیزی مثل ‹باید بدنت رو قرض بگیرم› بگید...»
پریِ جاودان خندید: «هاهاها... بدنت رو قرض بگیریم؟می‌کنه ما که شبح نیستیم. با اینکه ممکنه، اما خیلی‌حسابِ عملی نیست و برای خودمون هم چندان راحت نیست.»
«پس چطور؟»
رئیسِ فرقه گفت: «راستش خیلی ساده‌ست.» و‌نداره ادامه داد: «یکی از ما توی گنجینه‌ت‌نُه مستقر می‌شه تا بتونیم بدنمون رو دوباره بسازیم.»
یوان لحظه‌ای تأمل کرد و گفت: «اگه به همین راحتیه،ربطی پس چرا سرِ اینکه به کی باید کمک کنم دعوا‌آسمان می‌کنید و حتی سعی می‌کنید اون یکی رو خراب کنید؟»
رئیسِ فرقه گفت: «خب... چون با وجود اینکه ممکنه ساده به نظر برسه، در واقع برای اینکه ما رو داخلِ گنجینه در امان نگه داری، به‌دیگه‌ت قدرتِ روحِ زیادی نیاز داره و برای کسی در سطحِ تو ممکن نیست که هم‌زمان به هر دوی ما کمک کنه. با این حال، بزرگ‌ترین مشکل‌دستِ اینه که گنجینه‌ای که می‌تونیم توش مستقر بشیم محدود به سلاح‌های روحه، و معمولاً آدم‌ها فقط می‌تونن یکی از اون‌ها رو در آنِ واحد به کار بگیرن.»
پریِ جاودان گفت: «تو یه سلاحِ روح‌وقتی داری، مگه نه؟ دیدم که ازش استفاده‌دور کردی، برای همین اصلاً ازت خواستم کمکم کنی.»
یوان گفت: «خب... من یه سلاحِ روح‌نداره دارم... در واقع، دو تا دارم، پس‌نُه شاید بتونم به هر دوتون کمک کنم.»
«چی؟! دو‌همون تا سلاحِ‌بهم روح داری؟!»
هر دو‌رئیسِ با صدایی‌روباه متعجب فریاد زدند.
حتی در دورانِ ازلی که بااستعدادترین نوابغِ تاریخِ‌کارش نُه آسمان را پرورش داد، به‌کارگیریِ هم‌زمانِ دو‌جوانی سلاحِ روح برای یک نفر به‌شدت نادر بود.
رئیسِ فرقه با صدایی پر‌ربطی از مسرت فریاد زد: «هاها! عالیه!یکی این یعنی هر دومون می‌تونیم بریم!»
پریِ جاودان گفت: «اگه اون‌قدر قدرتِ روح داره که دو تا سلاحِ‌نداره روح رو به کار بگیره، احتمالاً قدرتِ روحِ کافی برای کمک به‌بی‌شماری هر دوی ما رو هم داره. با این حال، تزکیه‌ش هنوز خیلی پایینه.»
و ادامه داد: «قبل از‌معروفه اینکه بتونی کمکمون کنی، باید‌کارش حداقل یه امپراتورِ روح باشی.»
یوان به آن‌ها گفت: «امپراتورِ روح؟ این‌طوری‌وقتی که سال‌ها طول می‌کشه! و من فقط‌دور چند روزِ دیگه اینجام و بعدش باید برم!»
پریِ جاودان گفت: «فقط چند ساله. ما سال‌های بی‌شماری‌خود اینجا بودیم. چند سالِ دیگه هیچ فرقی برامون نمی‌کنه.ستایشگرهای و می‌تونی راحت در آینده دوباره به اینجا برگردی.»
«ولی مطمئن نیستم‌بازنده‌هایی بعد از رفتنم بتونم‌سینه‌شون دوباره به اینجا برگردم...»
رئیسِ فرقه گفت: «نگران نباش، قلمروِ سایه در جاهای زیادی وجود داره.تموم تا وقتی که به گشت‌وگذار در نُه آسمان ادامه بدی، بالاخره دوباره به‌لقبِ اینجا برمی‌گردی. به امیدِ اینکه تا اون موقع یه امپراتورِ روح شده باشی.»
پریِ جاودان دوباره از او پرسید: «خب؟وقتی مایلی کمکمون کنی؟ در آینده حتماً این‌دور دین رو، و حتی بیشتر، جبران می‌کنیم.»
دینگ!
[یک مأموریتِ پنهان دریافت شد!]
[مأموریتِ پنهان: جاودانه‌های تبعیدشده]
[دشواری: ناممکن]
[شرح: کمک به دو روحِ تبعیدشده برای فرار از قلمروِ سایه]
[پاداش: ؟؟؟]