چپتر 982: توده‌ای از گنجینه‌ها
0وقتی یوان واردِ تزکیهٔ آنلاین‌البته شد، شیائو هوا به او‌گرفته خوشامد گفت: «خوش برگشتی، داداش یوان.»
فنگ یوشیانگ پرسید:ساعت «به‌زودی از پلکانِ‌بریم آسمان عروج می‌کنیم؟»
یوان سر تکان داد:انجامِ «نه، هنوز نه. فقط موقتی‌هتل برگشتم تا چند گنجینه بفروشم.»
«با این حال، خیلی طول می‌کشه‌انجامِ تا پلکانِ آسمان رو به چالش بکشم.اطراف هنوز کارهایی دارم که باید بهشون برسم.»
مدتی بعد، یوان به رستورانی با‌باز حضورِ موسیقی‌دان‌ها رسید، جایی که نخستین‌سعی بار با نیلوفرِ سفید دیدار کرده بود.
نیلوفرِ سفید از‌ساعت سرِ میزش برای او‌آرامش دست تکان داد: «یوان!»
البته، باز هم مردانِ جوانی‌کجا دورش را گرفته بودند که‌همین سعی داشتند توجهش را جلب کنند.
مردانِ جوان با دیدنِ یوان، با تحقیر پوزخند‌بریم زدند. اما وقتی یوان کمی از هاله‌اش را‌همون‌جا بیرون داد، برای نجاتِ جانشان پا به فرار گذاشتند.
یوان به او گفت: «اینجا جای مناسبی برای‌جوانی نشون دادنِ گنجینه‌هام نیست، اما دلم می‌خواد قبل‌کنند از شروعِ کارمون کمی از اینجا لذت ببرم.»
«مشکلی نیست. من هم تو‌کجا این فکر بودم که قبل از‌اطراف کارمون کمی از موسیقی لذت ببریم.»
پس از سفارشِ کمی غذا‌کجا و چای، آن دو در سکوت‌اطراف از اجرای وسطِ رستوران لذت بردند.
حدود یک ساعت بعد،حدود نیلوفرِ سفید پرسید: «برای‌بریم انجامِ کارمون کجا بریم؟»
با آرامش گفت: «می‌تونیم‌دست یه هتل همین اطراف کرایه‌دورش کنیم و همون‌جا انجامش بدیم.»
«فکرِ خوبیه.»
پس از صرفِ غذا و لذت‌بریم بردن از سرگرمی، آن دو اتاقی‌کرایه در هتلی همان حوالی کرایه کردند.
یوان تمامِ گنجینه‌هایی را که از خاندانِ گو و‌آرامش فرقهٔ خون به دست آورده بود بیرون ریخت و‌بدیم گفت: «بسیار خب، این‌ها تمامِ گنجینه‌هایی هستن که می‌خوام بفروشم.»
چشم‌های نیلوفرِ سفید با‌دست دیدنِ تودهٔ بزرگِ گنجینه‌های‌جوانی روی تخت گرد شد.
گنجینه‌ها آن‌قدر زیاد بود که‌کجا روی میز جا نمی‌شد، برای همین‌اطراف آن‌ها را روی تخت ریخته بود.
با صدایی گیج‌ومنگ زمزمه‌انجامِ کرد: «ایـ... این خیلی بیشتر‌هتل از چیزیه که فکر می‌کردم...»
مقدارِ گنجینه‌هایی که در این لحظه پیشِ چشمانش‌بریم بود، از تمامِ چیزهایی که خاندان و جناحش از‌انجامش ابتدای بازی روی هم جمع کرده بودند، بیشتر بود.
نیلوفرِ سفید باورش نمی‌شد: آخه چطور‌باز این‌همه گنجینه به دست آورده؟ انگار‌سعی یه فرقهٔ کامل رو غارت کرده...
یوان پشتِ میز نشست‌انجامِ و مشغولِ مطالعهٔ نمادهای‌می‌تونیم آرایه شد: «عجله نکن.»
نیلوفرِ سفید نتوانست جلوی‌انجامِ کنجکاوی‌اش را بگیرد و‌می‌تونیم پرسید: «داری چی‌کار می‌کنی؟»
«دارم نمادهای آرایه رو مطالعه‌ساعت می‌کنم. خیلی مهم‌تر و پرکاربردتر‌می‌تونیم از چیزی هستن که فکر می‌کردم.»
پس از لحظه‌ای سکوت، دوباره به حرف آمد: «یوان، این مقدار گنجینه‌سعی برای اینکه تنهایی بررسیشون کنم خیلی زیاده. اگه اشکالی نداره، می‌تونم کمک بیارم؟بیرون از قضا مورد‌اعتمادترین محافظِ من، جاسمین، و پدرم هم توی همین شهر هستن.»
البته که این یک تصادف نبود. او آن‌ها‌می‌تونیم را از قبل آماده نگه داشته بود تا‌بدیم در صورتِ بروزِ هر اتفاقی واردِ عمل شوند.
یوان با‌حدود بی‌خیالی گفت:انجامِ «حتماً، اشکالی نداره.»
«ممنون! همین‌رستوران الان باهاشون‌حدود تماس می‌گیرم!»
نیلوفرِ سفید چند‌برای دقیقه خارج شد‌باز و سپس بازگشت.
مدتی بعد، جاسمین‌ساعت و بای منگ‌یائو‌بریم در هتل حاضر شدند.
بای منگ‌یائو با لبخندی‌انجامِ درخشان به او سلام کرد:هتل «از دیدنِ دوباره‌ت خوشحالم، یوان.»
«سلام، آقای بای.بردند ببخشید که این‌موقعِ‌انجامِ شب مزاحم شدم.»
خندید: «اصلاً مزاحمتی نیست.»
یوان گفت: «گنجینه‌ها‌ساعت روی تختن. با‌بریم خیالِ راحت نگاه کنید.»
«ا-این...» با اینکه نیلوفرِ سفید از قبل‌آرامش پشتِ تلفن به آن‌ها گفته بود، جاسمین و‌انجامش بای منگ‌یاو از دیدنِ حجمِ گنجینه‌ها جا خوردند.
بای منگ‌یاو در دل نالید:ساعت فکر می‌کردم وقتی می‌گفت یه‌می‌تونیم «کوه» گنجینه داره اغراق می‌کنه...
نیلوفرِ سفید به آن‌ها‌دست گفت: «بهتره دست به‌جوانی کار بشیم، مگه نه؟»
به این ترتیب، آن سه نفر‌بریم یکی‌یکی مشغولِ بررسیِ گنجینه‌ها شدند و‌کرایه یوان هم روی نمادهای آرایه‌اش تمرکز کرد.
یوان به نیلوفرِ سفید و گروهش اعتماد داشت و حواسش‌همین به آن‌ها نبود، اما موجوداتِ درونِ بدنش تک‌تکِ حرکاتشان را‌بردن زیرِ نظر داشتند تا مبادا دست از پا خطا کنند.
حدود یک ساعت بعد، بای منگ‌یاو عرق از پیشانی پاک کرد‌هتل و با صدایی مضطرب آه کشید: «بیشترِ این گنجینه‌ها درجهٔ زمینی و‌سرگرمی درجهٔ آسمانی‌ان. راستش رو بخواید، اگه بخوایم همه‌شون رو بخریم ورشکست می‌شیم.»
نیلوفرِ سفید آه کشید: «می‌دونم...»
آن دو پیش‌تر قصد داشتند تمامِ گنجینه‌های‌آرامش یوان را بخرند، اما با دیدنِ حجمِ گنجینه‌ها،انجامش بی‌درنگ این فکر را از سر بیرون کردند.
لحظه‌ای بعد نیلوفرِ سفید گفت: «با‌بریم اینکه از قبل می‌دونم چی می‌خوام،کرایه محضِ احتیاط یه بارِ دیگه نگاهشون می‌کنم.»
«منم همین‌طور.»
به این‌میزش ترتیب، دوباره مشغولِ‌البته بررسیِ گنجینه‌ها شدند.
یک ساعت بعد، نیلوفرِ‌انجامِ سفید پیشِ یوان برگشت‌می‌تونیم و گفت: «ما آماده‌ایم.»
یوان سر تکان‌ساعت داد و دست از‌آرامش مطالعهٔ نمادهای آرایه کشید.
بای منگ‌یاو تمامِ گنجینه‌هایی را که می‌خواستند‌کجا بخرند روی میزِ جلوی او گذاشت و‌کرایه گفت: «ما می‌خوایم این گنجینه‌ها رو بخریم.»
در مجموع ۵۲ گنجینه بود که‌باز بیشترشان درجهٔ زمینی بودند و چندتایی هم‌داشتند درجهٔ آسمانی در میانشان به چشم می‌خورد.
یوان بدونِ اینکه حتی‌انجامِ گنجینه‌ها را بررسی کند،می‌تونیم سر تکان داد: «باشه.»
«برای قیمت‌گذاری، تا جای ممکن منصفانه عمل می‌کنیم‌می‌تونیم و سایتِ حراجیِ بازیکنانِ تزکیهٔ آنلاین رو معیار‌بدیم قرار می‌دیم. اگه مخالفتی دارید، لطفاً بهمون بگید.»
یوان گفت: «مشکلی ندارم.»
«عالیه. این روزها بیشترِ گنجینه‌های درجهٔ زمینی بین ۱۰ تا ۱۰۰بودند میلیون دلار فروش می‌رن و گنجینه‌های درجهٔ آسمانی هم بسته به‌اما درجه و کاربردشون بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلیون دلار قیمت دارن.»
«ما ۴۲ گنجینهٔ درجهٔ زمینی‌کجا و ۱۰ گنجینهٔ درجهٔ آسمانی برداشتیم.اطراف قیمت‌گذاریِ تک‌تکشون رو به خودتون می‌سپاریم.»
یوان نگاهی به گنجینه‌ها‌انجامِ انداخت و گفت: «۲می‌تونیم میلیارد برای همه‌شون چطوره؟»
«ها؟»
با چشم‌های‌میزش گرد به‌دست او خیره شدند.
«خیلی گرونه؟ می‌تونم کمتر—»
بای منگ‌یاو سریع میانِ حرفش پرید:بریم «نـ-نه. اصلاً این‌طور نیست. در واقع‌کرایه خیلی از چیزی که فکر می‌کردیم ارزون‌تره.»
یوان گفت: «تخفیف دادم. این رو به‌کجا حسابِ تشکرِ من بابتِ این چند روز بذارید.کنیم اگه می‌خواید، می‌تونید چند گنجینهٔ دیگه هم بردارید.»
نیلوفرِ سفید با‌برای تردید پرسید: «مطمئنید؟ ما‌مردانِ نمی‌خوایم ازتون سوءاستفاده کنیم...»
یوان با‌حدود لبخندی سر تکان‌کجا داد: «مشکلی نیست.»
هرچه بود، این گنجینه‌ها دیگر به کارش نمی‌آمدند‌می‌تونیم و می‌خواست آن‌ها را زیرِ دِینِ خودش ببرد تا‌فکرِ اگر روزی به کمکشان نیاز پیدا کرد، جبران کنند.