چپتر 1149: ققنوسِ سمی
0یوان از گروهِ زیبارویانی‌بخواهد که روبه‌رویش ایستاده بودند،وقتی پرسید: «می‌تونم کمکتون کنم؟»
یکی از دخترها ناگهان‌حاضرم با نارضایتی گفت: «چقدر‌خدمتکارِ گستاخی! می‌دونی جلوی کی ایستادی؟!»
یوان ابرو بالا انداخت.
بدون تردید و‌قائل با چهره‌ای جدی‌زبانش جواب داد: «نمی‌دونم.»
این جواب، دختری‌نداشت را که تازه حرف‌کند زده بود غافلگیر کرد.
یوان منتظرِ جوابِ‌نداری دختر نماند و پرسید:بشم «خب، شماها کی هستین؟»
«من تانگ میلی هستم، یکی از چهار‌آمد اژدها و ققنوس، که به ققنوسِ سمی‌وقتی هم معروفه. اسممون رو شنیدی، مگه نه؟»
اگر اژدهای نقره‌ای دربارهٔ یوان به او نگفته بود، بی‌شک‌نداشت فکر می‌کرد که او هیچ‌چیز از چهار اژدها و ققنوس‌اخم نمی‌داند. هر چه باشد، آن‌ها تنها در آسمانِ افضل حضور داشتند.
«آره، قبلاً اسمِ شماها‌بخواهد رو شنیدم. خب، چطور‌وقتی می‌تونم کمکت کنم، ققنوسِ سمی؟»
ققنوسِ سمی پوزخند زد، اما لحنش نشان نمی‌داد که‌زبانش واقعاً ناراحت شده باشد: «حالا که هویتم رو می‌دونی،وقتی بازم جرئت می‌کنی این‌قدر راحت حرف بزنی؟ آدمِ مغروری هستی.»
و ادامه داد: «به‌هرحال، خاندانِ تانگِ من اتفاقاً داره‌نداشت خدمتکارای بیشتری استخدام می‌کنه. با اینکه الان واقعاً شرایطش‌همین‌طوری رو نداری، حاضرم استثنا قائل بشم. خدمتکارِ من شو.»
یوان زبانش بند آمد.بشم انتظار نداشت ناگهان بخواهد او‌انتظار را به‌عنوانِ خدمتکار استخدام کند.
وقتی به خودش‌نداشت آمد، خنده‌ای کرد و‌کند گفت: «همیشه همین‌طوری هستی؟»
تانگ میلی اخم کرد و با صدایی آرام اما سرد زمزمه‌آمد کرد: «منظورت چیه؟ و قبل از اینکه جواب بدی، بهت توصیه‌همین‌طوری می‌کنم خوب به حرفات فکر کنی، چون توهین به من عواقب داره.»
یوان لبخندِ جسورانه‌ای زد: «بازم که شروع کردی. چطور می‌تونی با همچین چهرهٔ آرومی این‌خودش حرفا رو بزنی؟ غرورِ آدم باید یه حدی داشته باشه. حتی اگه از آسمان‌های بالایی اومده‌خوب باشی، صاحبِ همهٔ آدمای اینجا نیستی، پس جوری رفتار نکن و حرف نزن که انگار هستی.»
با شنیدنِ حرف‌های‌قائل او، بدنِ تانگ‌زبانش میلی به‌وضوح لرزید.
«چطور جرئت می‌کنی!»
«داری با‌شرایطش مرگ بازی‌حاضرم می‌کنی، حروم‌زادهٔ گستاخ!»
«فکر می‌کنی فقط چون یکم‌زبانش استعداد داری کسی نمی‌تونه بهت‌بخواهد دست بزنه؟! بهت نشون می‌دم!»
دخترهای همراهِ تانگ میلی، پیش‌خدمتکارِ از آنکه خودش حتی بتواند واکنشی‌بخواهد نشان دهد، از خشم منفجر شدند.
ناگهان صدای آشنایی‌نداشت طنین انداخت: «بهتره‌خدمتکار همگی آروم باشیم، نه؟»
لونگ چن بود.
مگه بهش نگفتم دنبالم نیاد... این‌بند نخستین چیزی بود که با دیدنِ‌خدمتکار لونگ چن به ذهنِ یوان رسید.
یکی از دخترها درحالی‌که به جلو می‌پرید و‌آمد سلاحش را به‌سمتِ صورتِ یوان تاب می‌داد، گفت: «آروم‌خنده‌ای باشم؟! بعد از اینکه زبونش رو بریدم آروم می‌شم!»
تلنگ!
لونگ چن به‌سرعت‌نداری واکنش نشان داد و‌بشم حمله را دفع کرد.
لونگ چن غرید:بشم «گمشو!» و هاله‌اش‌بند همچون بمب منفجر شد.
«آه!» دختری که با‌بشم او درگیر شده بود،آمد به عقب پرتاب شد.
لقبِ اژدهای نقره‌ای بی‌دلیل به او‌خدمتکار داده نشده بود. در این مکان، شاید‌اخم تنها ققنوسِ سمی می‌توانست پابه‌پای او بجنگد.
یک نفر پیشنهاد داد: «بیاید با هم بهش‌خدمتکارِ حمله کنیم! درحالی‌که پایهٔ تزکیه‌اش به شاهِ روح محدود‌کند شده، حتی اونم نمی‌تونه همهٔ ما رو شکست بده!»
اما پیش از آنکه‌خدمتکارِ بتوانند کاری کنند، تانگ می‌لی‌نداشت فریاد زد: «همگی عقب بکشید!»
همه‌جا دوباره‌استثنا غرق در‌بشم سکوت شد.
لونگ چن با لبخندی مطمئن با دست‌کند اشاره کرد که جلو بیاید: «می‌خوای با من‌آرام دربیفتی؟ هرچی باشه، سال‌ها از آخرین مبارزه‌مون می‌گذره.»
تانگ میلی به حرف‌های او‌استثنا پوزخند زد و گفت: «همف. امروز‌آمد با تو کاری ندارم، اژدهای نقره‌ای.»
پس از این حرف، به‌سمتِ یوان رفت و‌انتظار با وجود اینکه لونگ چن بینشان ایستاده بود، او‌همیشه را به‌کلی نادیده گرفت و از کنارش رد شد.
لونگ چن تلاشی برای متوقف کردنش نکرد، چرا‌آمد که هیچ قصدِ کشتی از او احساس نمی‌کرد،خودش اما محضِ احتیاط همچنان چشم از او برنداشت.
وقتی تانگ‌انتظار میلی جلوی‌بخواهد یوان رسید، ایستاد.
«فقط یه بار اینو ازت می‌پرسم. مطمئنی که نمی‌خوای بهم خدمت کنی؟ خاندانِ تانگِ من یکی‌خدمتکار از ۱۰ خاندانِ برتر توی آسمانِ افضله. با اینکه فقط یه خدمتکار می‌شی، هیچ‌کس جرئت نمی‌کنه‌بهت باهات دربیفته. اگه به‌اندازهٔ کافی تلاش کنی، شاید حتی بهت اجازه بدن فنونِ خاندانمون رو یاد بگیری.»
با وجودِ حرف‌های پیشینِ یوان که در حالتِ عادی برایش حکمِ مرگ به همراه داشت، تانگ میلی‌همیشه همچنان استعدادهای او را تحسین می‌کرد و خواهانش بود. هرچه باشد، کسی که بتواند «هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته»چون را در چنین محیطی و در این سن بیاموزد، حتی در آسمانِ افضل هم به‌سختی پیدا می‌شد.
یوان بی‌آنکه نیازی به فکر‌خدمتکارِ کردن ببیند، جواب داد: «ممنون‌نداشت بابتِ پیشنهادت، اما مجبورم ردش کنم.»
تانگ میلی چشم‌هایش‌نداشت را بست و نفسِ‌کند عمیقی کشید: «که این‌طور؟»
وقتی چشم باز کرد،حاضرم نگاهش قاطع بود و‌خدمتکارِ هاله‌ای بی‌رحمانه از آن می‌تراوید.
«اگه قرار نیست به‌خدمتکارِ ما ملحق بشی، پس دیگه‌نداشت لزومی نداره نگرانِ شکستنت باشم.»
حرف‌های تانگ میلی نشان می‌داد که قصد دارد‌آمد او را نابود کند، اما دست به چنین کاری‌خنده‌ای نزد و تنها رو برگرداند و به راه افتاد.
«خواهرِ ارشد، دست‌کم باید‌بخواهد دست‌وپاش رو خرد کنی‌وقتی که این‌طوری دست‌کمت گرفت.»
تانگ میلی با صدایی سرد گفت: «من از اونایی‌زبانش نیستم که از له‌کردنِ مورچه‌ها لذت ببرن، اما اگه یه‌خودش روز جرئت کنه پاش رو توی آسمانِ افضل بذاره، می‌کشمش.»
پس از رفتنِ تانگ میلی و‌بند گروهش، جین شی با لحنی ناامید گفت:کند «همین؟ دلم می‌خواست یه نمایشِ حسابی ببینم.»
یوان با چشم‌هایی گردشده به او‌زبانش نگاه کرد و گفت: «می‌خواستی بذاری بهم‌خدمتکار حمله کنن؟ تو دیگه چه‌جور راهنمایی هستی؟»
جین شی شانه بالا انداخت: «من‌خدمتکار راهنماتم، نه محافظت. تازه خودت یه محافظ‌اخم داری، پس چرا از من توقع داری؟»
یوان برگشت و به‌حاضرم لونگ چن نگاه کرد که‌زبانش بی‌صدا به او لبخند می‌زد.
«همه توی آسمانِ افضل این‌طورین؟»
لونگ چن شانه بالا انداخت: «نمی‌تونم از طرفِ همه حرف بزنم، اما خیلی از آدمای آسمانِ افضل نگاهشون به کسایی که‌صدایی از عالمِ پایین‌تر میان همینه. هرچی باشه، اون بالا حتی گداها هم پایهٔ تزکیه‌شون از همهٔ آدمای این پایین بالاتره. با این‌همچین حال، ققنوسِ سمی اونجا خیلی خودش رو کنترل کرد. در حالتِ عادی، هر کسی رو که جرئت کنه جوابش رو بده می‌کشه.»
یوان ناگهان پرسید: «که این‌طور؟به‌عنوانِ تو چی؟ تو به آدمای‌خنده‌ای این پایین چه‌جوری نگاه می‌کنی؟»
لبخندِ سردی بر لبِ لونگ چن‌قائل نشست و جواب داد: «البته که همه‌تون‌نداشت تو چشمِ من چیزی جز مورچه نیستید.»
یوان ابرویی بالا‌بشم انداخت: «فکر می‌کنی‌بند منم یه مورچه‌ام؟»
«توی وضعیتِ فعلیت؟ آره، هستی. نمی‌خوام مغرور به نظر برسم، اما‌بخواهد حتی با وجودِ محدود شدنِ پایهٔ تزکیه‌ام، می‌تونم راحت با یه انگشت‌سرد لهت کنم. شاید ظرفیت داشته باشی، اما الان فقط همین هستی—یک ظرفیت.»
«...»
لونگ چن ادامه داد: «احتمالاً با خودت فکر می‌کنی چون‌بند مبارزهٔ صددرصدیِ تو رو ندیدم، چندتا برگِ برنده تو آستینت‌خنده‌ای داری، اما این قضیه در موردِ تو هم صدق می‌کنه.»
یوان شانه بالا انداخت: «حتی اگه‌بند اشتباه کنی، دلیلی نمی‌بینم که بهت ثابتش‌کند کنم. اگه حرفِ دیگه‌ای نداری، من می‌رم.»
با دیدنِ نگاهِ‌قائل تزلزل‌ناپذیرِ یوان، لونگ‌زبانش چن کمی جا خورد.
یعنی واقعاً باورش شده‌بخواهد که می‌تونه یه مبارزهٔ‌وقتی حسابی با من داشته باشه؟
تقریباً باورش برایش غیرممکن بود.
با این حال، پیش از آنکه‌بند حتی بتواند چیزی بگوید، یوان از کنارش‌کند رفته و واردِ معبدِ شمشیر شده بود.
از آنجا که هنوز آزمونِ شمشیر را نگذرانده‌آمد بود، لونگ چن چاره‌ای نداشت جز اینکه ناپدید‌خودش شدنِ قامتِ یوان درونِ ساختمان را تماشا کند.