چپتر 354: خاندانِ شاهی
0با وجودِ رفتارِ دوستانهٔ مردِ میان‌سال،شمشیرش یوان هوشیار ماند و سالارِ ملکوت‌حالت را محکم در دست نگه داشت.
مردِ میان‌سال رو به او‌سپس کرد و گفت: «کاپیتان چنگ،خون از جلوی چشممون دور شو!»
«ا-اما نمی‌تونم این‌برگرداند دو نفر رو بدونِ‌امپراتورِ مراقب اینجا ول کنم—»
مردِ میان‌سال چشم‌هایش را باریک‌اژدهای کرد: «واقعاً فکر می‌کنی ما‌شاهیِ برای اینا به مراقب نیاز داریم؟»
کاپیتان چنگ پیش از آنکه با چهره‌ای‌پایین سرخ اتاق را ترک کند، گفت: «ا-این‌خون زیردست سؤالِ احمقانه‌ای پرسید! لطفاً من رو ببخشید!»
وقتی کاپیتان چنگ رفت، مردِ میان‌سال توجهش را به یوان‌خون برگرداند و گفت: «من شی شنگمو هستم، معروف به امپراتورِ اژدها،بدتر حاکمِ شهرِ اژدهای باستانی. پشتِ سرم هم خاندانِ شاهیِ من ایستاده‌ن.»
زنِ میان‌سال سر تکان داد‌هستم و گفت: «من شی مینگزه‌شهرِ هستم، معروف به شهبانوی اژدها.»
مردِ جوانِ خوش‌قیافه‌حاکمِ با لحنی مغرورانه گفت:پشتِ «شاهزادهٔ اژدها، شی مورونگ.»
بانوی جوانِ باوقار، با لبخندی درخشان بر لب که با‌وانگ چشم‌های براقش هم‌خوانی داشت، گفت: «سلام! من شی می‌لی هستم،داروهای کوچک‌ترین فرزندِ خانواده! همیشه دلم می‌خواست آدم‌ها رو از نزدیک ببینم!»
«...»
یوان پس از معرفیِ شی‌هستم می‌لی، به طرزِ عجیبی احساسِ راحتی‌اژدهای کرد و شمشیرش را پایین آورد.
سپس رو به‌حاکمِ وانگ شیویینگ کرد‌باستانی و پرسید: «حالت خوبه؟»
وانگ شیویینگ خون را از روی لب‌هایش پاک کرد‌سپس و سر تکان داد: «آ-آره... خوبم. وقتی داروهای خودم رو‌خوبم روی خودم امتحان می‌کردم، دردهای بدتر از این هم کشیدم...»
امپراتورِ اژدها گفت: «بیا، بذار کمکت کنم‌شیویینگ این دستبندها رو باز کنی.» سپس بشکن زد‌خوبم و دستبندها باز شدند و روی زمین افتادند.
وقتی اوضاع آرام شد، امپراتورِ اژدها به صندلی‌اش برگشت و به آن‌ها‌باستانی گفت: «ماجرا رو از کاپیتان چنگ شنیدم. شما دو نفر بعد از برخورد‌لحنی با یه آرایهٔ بزرگ توی قلمروِ رازآلود، تصادفی سر از اینجا درآوردید، درسته؟»
یوان سر تکان داد: «درسته.»
«هممم...»
امپراتورِ اژدها پس از لحظه‌ای سکوت و تفکر گفت:خوبه «با من بیایید. می‌خوام چیزی رو تأیید کنم—اینکه همه‌چیز‌امتحان فقط یه تصادفِ بزرگه، یا تو واقعاً همون شخص هستی.»
یوان ابروهایش‌توجهش را بالا‌شنگمو داد: «تأییدِ چی؟»
امپراتورِ اژدها از جا برخاست و گفت: «اجدادِ‌سرم ما پیشگویی کرده‌ن که روزی یه انسان به شهرِ‌جوانِ اژدهای باستانیِ ما میاد و آیین رو کامل می‌کنه.»
«آیین؟» وانگ شیویینگ و یوان‌راحتی به هم نگاه کردند. این‌وانگ حرف به‌خودیِ‌خود خطرناک به نظر می‌رسید.
امپراتورِ اژدها در حالی که‌سپس از اتاق بیرون می‌رفت، گفت:خون «با من بیایید تا نشونتون بدم.»
یوان و وانگ شیویینگ به‌هستم دنبالش راه افتادند. البته که از‌اژدهای همان اول هم چارهٔ دیگری نداشتند.
«هی، چرا نقاب زدی؟»
شاهدختِ اژدها، شی می‌لی، ناگهان کنارِ‌شمشیرش یوان ظاهر شد و با نگاهی‌حالت کنجکاو در چهرهٔ زیبایش این را پرسید.
یوان گفت: «اوه، دلایلِ خودم رو‌وانگ دارم. اما اگه می‌خوای درش بیارم، مشکلی‌پاک ندارم، چون اون دلیل اینجا صدق نمی‌کنه.»
شی می‌لی گفت:برگرداند «اگه مشکلی نداری، دلم‌امپراتورِ می‌خواد صورتت رو ببینم.»
یوان سر تکان داد و‌اژدهای نقاب از چهره برداشت و صورتِ‌ایستاده‌ن جوان و خوش‌قیافه‌اش را نمایان کرد.
«همین خوبه؟»
شی می‌لی خندید: «آره،آورد خیلی بهتر از چیزی‌حالت که تصور می‌کردم هستی.»
یوان لبخند‌توجهش زد: «اینو به‌هستم حسابِ تعریف می‌ذارم.»
سپس شی می‌لی‌حاکمِ پرسید: «دنیای بیرون چه‌جوریه؟پشتِ آدمای زیادی اونجا هستن؟»
یوان پرسید: «آره، هستن. تنها فرقِ بیرون اینه‌آورد که مثل اینجا دورمون رو ابر نگرفته. راستی،لب‌هایش ما الان یه جایی توی آسمونیم یا همچین چیزی؟»
«نه. این دنیا کلاً همین‌جوریه.سپس زمین از ابر ساخته شده‌خون و آسمون هم ابر داره.»
یوان سر تکان‌برگرداند داد: «که این‌طور...معروف چه جای افسانه‌ایِ عجیبی.»
مدتی بعد، به محلِ آیین‌اژدهای رسیدند که در چند مایلیِ‌شاهیِ پشتِ کاخِ اژدها قرار داشت.
خودِ محلِ آیین چیزِ خیلی خاصی نبود. نُه مجسمهٔ اژدها‌وانگ به شکلِ دایره چیده شده بودند و در وسطِ این‌داروهای آرایش، یک گوی بلورین به شکلِ سرِ اژدها قرار داشت.
یوان از‌شمشیرش آن‌ها پرسید: «قراره‌سپس اینجا چی‌کار کنیم؟»
امپراتورِ اژدها پرسید: «اون گوی بلورینِ وسط رو می‌بینی؟» و بی‌آنکه منتظرِ جواب‌پشتِ بماند، ادامه داد: «اون بلورِ تقدیره. اگه خونت رو روش بریزی، بلورِ تقدیر استعدادت‌شاهزادهٔ رو ارزیابی می‌کنه و مجسمه‌های اژدها ستونی از نور متناسب با استعدادت آزاد می‌کنن.»
«اگه بتونی یه‌جوری هر نُه مجسمهٔ اژدها رو وادار کنی ستونِ نور آزاد کنن، گنجینه‌ای نمایان‌شهبانوی می‌شه. این گنجینه رو اجدادمون به جا گذاشتن و ما میلیون‌ها ساله که داریم سعی می‌کنیم به‌فرزندِ دستش بیاریم. با این حال، هرگز نتونستیم هر نُه ستونِ نور رو آزاد کنیم—نهایتاً فقط هفت تا.»
«حالا اینجاست که پیشگویی‌شون واردِ کار می‌شه. اونا گفتن‌سپس که یه روز، یه نفر—یه انسان واردِ دنیای ما‌آره می‌شه و هر نُه ستونِ نور رو آزاد می‌کنه.»
شاهزادهٔ اژدها ناگهان خرناس کشید: «همف!وانگ مگه می‌شه یه انسانِ ساده بیشتر‌لب‌هایش از ما اژدهایان استعداد داشته باشه!»
سپس به یوان نگاه کرد و گفت: «فقط محضِ اطلاع،شهرِ من تونستم هفت ستونِ نور آزاد کنم! و از دورانِ‌داد اجدادمون تا حالا، به عنوانِ یکی از بااستعدادترین اژدهایان شناخته می‌شم!»
«اگه بتونی بیشتر از من‌اژدهای ستونِ نور آزاد کنی، سرم رو‌ایستاده‌ن پایین میندازم و بهت می‌گم رئیس!»
یوان نمی‌دانست چه بگوید: «اِهِه...»
لحظه‌ای بعد شی می‌لی‌آورد گفت: «راستی، منم تونستم‌حالت هفت ستونِ نور آزاد کنم.»
امپراتورِ اژدها به آن‌ها گفت: «حالا کدومتون می‌خواد‌اژدها اول بره؟ پیشگویی فقط به یه انسان اشاره‌شاهیِ کرده بود، برای همین انتظارِ دو نفر رو نداشتم.»
یوان سپس گفت: «اگه توی‌اژدهای این آیین کمکتون کنیم، شما هم‌ایستاده‌ن کمک می‌کنید به جای خودمون برگردیم؟»
«منظورت برگشتن به قلمروِ رازآلوده؟ یکم سخته‌پایین چون خیلی وقته کسی از این دنیا نرفته،روی ولی سعی می‌کنیم در حدِ توانمون کمکتون کنیم.»
یوان سر تکان داد: «می‌فهمم.»سپس سپس رو به وانگ شیویینگ کرد‌روی و پرسید: «تو می‌خوای اول بری؟»
وانگ شیویینگ‌توجهش بی‌درنگ سر‌شنگمو تکان داد: «آره!»