چپتر 595: آخرین نفس
0«همین که اهریمنی در برابرم بایستد، مرگ و‌بمییییییییییر زندگی‌اش دیگر دستِ خودش نیست...» یوان با هاله‌ای کوبنده‌بازوهای در اطرافش، شبیهِ یک سالار در برابرِ اهریمن ایستاد.
اهریمن که عقلش را‌وقتش باخته بود، ناگهان غرشِ‌تمام بلند و جانورانه‌ای سر داد.
چشمانِ سرخ و درخشانش به‌حتی سرخیِ تیره گرایید و رگ‌های‌درمی‌آمد متورمی در سراسرِ تنش بیرون زد.
جثهٔ اهریمن نیز‌ماند رشد کرد و حدود‌پست ۳۰ درصد بزرگ‌تر شد.
یوان با دیدنِ این صحنه لبخند زد‌کنم و زیرِ لب زمزمه کرد: «انگار وقتش‌تاب رسیده که بازی با غذایم را تمام کنم.»
«بمییییییییییر!!!»
اهریمن دستانِ چنگال‌مانندش را‌عادی با تمامِ قوا به‌می‌شد سمتِ یوان تاب داد.
یوان با دیدنِ این حرکت، بی‌تفاوت با بازوهای برهنه‌اش جلوی‌بی‌شمار ضربه را گرفت و با وجودِ اینکه یک عالمِ کامل‌جایی از اهریمن ضعیف‌تر بود، او را کاملاً در جایش متوقف کرد.
پس از گرفتنِ ضربه، یوان ناگهان‌تمام بازوی آزادش را دراز کرد و بلورِ‌سمتِ سرخِ درونِ سینهٔ اهریمن را هدف گرفت.
خششش!
دستِ یوان درست همان‌طور که بدنِ آژور را‌می‌شد شکافته بود، تنِ اهریمن را سوراخ کرد و‌همان سپس بلورِ سرخ را از سینه‌اش بیرون کشید.
در حالتِ عادی، حتی اگر بلورِ سرخ از سینهٔ اهریمن بیرون کشیده می‌شد،خرد به خون درمی‌آمد و به بدنِ اهریمن بازمی‌گشت. اما این بار، بلورِ سرخ‌برداشت به خون تبدیل نشد و به همان شکلِ بلورین در مشتِ یوان باقی ماند.
«از جلوی‌وقتش چشمانم دور‌بازی شو، اهریمنِ پست.»
سپس مشتش را گره کرد‌رسیده و بلورِ سرخ را به‌بمییییییییییر بی‌شمار قطعهٔ ریز خرد کرد.
اهریمن ناگهان از حرکت ایستاد.
لحظه‌ای بعد، تنِ اهریمن همچون بستنی زیرِ‌پست آفتابِ سوزان آب شد، تا جایی که‌لحظه‌ای چیزی جز هستهٔ اهریمنِ آن باقی نماند.
با نمایان شدنِ هستهٔ اهریمن، یوان بی‌تفاوت آن‌بمییییییییییر را برداشت و بدونِ هیچ تردیدی در دهانش گذاشت؛بازوهای کاری که بزرگانِ اعظم را در بهت فرو برد.
هستهٔ اهریمن‌زمزمه بی‌درنگ در‌وقتش دهانش آب شد.
همان‌طور که از یک اهریمنِ پست انتظار می‌رفت، با اینکه‌درمی‌آمد تا حدِ مرگ ترسیده بود، هسته‌اش طعمِ زباله می‌داد. انگار‌باقی هرچقدر هم یک اهریمنِ پست را بترسانم، طعمش تفاوتِ چندانی نمی‌کند.
شاید او تنها کسی در جهان بود که از این راز خبر داشت: اینکه‌لحظه‌ای اگر اهریمن پیش از مرگش به وحشت بیفتد، هسته‌اش طعمِ بهتری پیدا می‌کند. به‌هیچ همین دلیل بود که والاگوهرِ ایزدی همیشه پیش از کشتنِ اهریمن‌ها با آن‌ها بازی می‌کرد.
اگر جهان می‌فهمید والاگوهرِ ایزدی اهریمن‌ها را شکنجه می‌کرده تا‌چنگال‌مانندش فقط هسته‌شان در دهانش طعمِ بهتری بدهد، شک می‌کردند که‌ضربه نکند در تمامِ این مدت، اهریمنِ واقعی خودِ او بوده است.
پس از کشتنِ اهریمن و بلعیدنِ هسته‌اش،غذایم پایهٔ تزکیهٔ یوان از لایهٔ ۱ از استادِ‌سمتِ روح یک‌باره تا اوجِ استادِ روح بالا رفت!
با این حال، یوان شکستنِ مرزهایش را‌کشیده به‌کلی نادیده گرفت و توجهش را به آژور‌نشد معطوف کرد که بی‌جان روی زمین افتاده بود.
به او‌باقی نزدیک شد و‌دور کنارش زانو زد.
آهی کشید و‌رسیده گفت: «متأسفم، اما قدرتِ‌کنم نجات دادنت را ندارم.»
در همین حین، یوان در‌رسیده اعماقِ خودآگاهش، تمامِ صحنه را از‌دستانِ ابتدا تا انتها تماشا کرده بود.
مردِ خوش‌چهره با ردای سیاه و زرین دوباره در برابرش ظاهر شد و‌بار گفت: «این زن هنوز نمرده است، اما زمانِ زیادی برایش باقی نمانده. به‌مشتش تو فرصتی می‌دهم تا پیش از رفتنش از این دنیا، رؤیاهایش را برآورده کنی.»
مردِ خوش‌قیافه‌ای که در تمامِ این مدت کنترلِ بدنِ یوان را‌قطعهٔ در دست داشت، مقداری از هالهٔ طلایی‌اش را درونِ بدنِ آژور ریخت،نماند تمامِ دردش را مُهر کرد و او را موقتاً به هوش آورد.
پس از پایانِ‌رسیده کار، کنترل را‌تمام به یوان برگرداند.
یوان صدایش زد: «آژور!»
«یوان...؟ نمی‌دونم چرا...حالتِ خیلی احساسِ خستگی‌اگر می‌کنم... و سرما...»
آژور آرام پلک‌هایش را باز کرد و‌پست برای نخستین بار چشمانِ آبیِ زیبایش و‌لحظه‌ای دلیلِ نام‌گذاری‌اش را به یوان نشان داد.
یوان تمامِ تلاشش را کرد‌غذایم تا گریه نکند و گفت: «اشکالی‌تمامِ نداره... فقط باید کمی استراحت کنی...»
آژور که هنوز از وضعیتش بی‌خبر بود، با‌تمام صدایی ضعیف زمزمه کرد: «حق با توئه... توی این‌حرکت چند روزِ اخیر... از وقتی دیدمت، نتونستم درست بخوابم...»
«یوان... ببخشید...»
«چرا عذرخواهی‌باقی می‌کنی؟ من باید‌دور ازت معذرت بخوام...»
«ببخشید... که این‌قدر ناگهانی همه‌چیز‌غذایم رو بینمون معذب‌کننده کردم... کاش‌چنگال‌مانندش فقط کمی بیشتر صبر می‌کردم...»
«نه، متأسف‌زمزمه نباش... وقتی بهم‌رسیده گفتی خوشحال شدم...»
آژور با لبخندی ملایم روی‌حتی لب پرسید: «واقعاً؟ یعنی من‌درمی‌آمد رو به‌عنوانِ دوست‌دخترت قبول می‌کنی؟»
«آره... به‌عنوانِ دوست‌دخترم قبولت می‌کنم...»
«شکرِ آسمان...وقتش خیلی نگران بودم...غذایم که ردم کنی...»
پس از لحظه‌ای سکوت، آژور با صدایی که‌تمام هر لحظه ضعیف‌تر می‌شد، گفت: «هی... یوان... می‌تونی‌تاب قبل از اینکه بخوابم یه لطفی در حقم بکنی؟»
«البته. هر چی که بخوای.»
«می‌تونی من‌باقی رو ببوسی؟ این‌طوری‌دور رابطه‌مون رسمی می‌شه...»
یوان درنگ نکرد و لب‌های‌غذایم نرمِ آژور را به‌آرامی بوسید،چنگال‌مانندش اما بوسه‌ای که طعمِ خون می‌داد.
«دوستت دارم، یوان...»
آژور پس از این جمله آخرین‌اگر نفسش را کشید و با لبخندی‌اما سعادتمندانه بر چهرهٔ زیبایش به خواب رفت.
پس از اینکه آژور این دنیا را ترک کرد، یوان‌بی‌شمار نیز از پا درآمد، چرا که فشارِ وارد بر بدنش سرانجام‌چیزی کارِ خودش را کرد و او را به کمایی عمیق فرستاد.
با دیدنِ این صحنه،بازی بزرگانِ اعظم سرانجام تصمیم‌بمییییییییییر گرفتند به آن‌ها نزدیک شوند.
ارشد لی پرسید: «هنوز زنده‌اند؟»
ارشد هونگ اول رفت تا‌حتی نبضِ یوان را بگیرد و‌درمی‌آمد سر تکان داد: «اون هنوز زنده‌ست.»
ارشد هونگ پس از گرفتنِ‌دور نبضِ آژور آهی کشید: «اما‌بی‌شمار آژور... متأسفانه دیگه بینِ ما نیست...»
ارشد شی‌وقتش سر تکان‌بازی داد: «چه فاجعه‌ای...»
ارشد لی سپس گفت: «بیایید عجله‌بازی کنیم و برادرِ رزمی یوان رو از‌تمامِ اینجا ببریم بیمارستان. ممکنه وضعیتش وخیم باشه.»
ارشد هونگ یوان را بلند کرد و گفت:می‌شد «من به برادرِ رزمی یوان می‌رسم. شما به‌همان بقیهٔ کارها برسید.» و به‌سرعت از صحنه ناپدید شد.
در همین حال، ارشد شی و ارشد لی با ارشد وانگ‌قطعهٔ و دیگر بزرگانِ اعظم تماس گرفتند و به آن‌ها گفتند که کارِ‌نماند اهریمن تمام شده و می‌توانند در کمالِ امنیت به باغِ یشمی برگردند.
ارشد وانگ از روی صندلی‌اش بلند‌تمام شد و با تعجب گفت: «چی؟!قوا اهریمن شکست خورد؟! از این بابت مطمئنید؟!»
ارشد لی تأیید کرد: «بله،رسیده با چشم‌های خودمون دیدیم که‌بمییییییییییر یوان اهریمن رو شکست داد.»
«داریم برمی‌گردیم! وقتی‌حالتِ رسیدیم همه‌چیز رو‌اگر برامون تعریف کنید!»
ارشد وانگ سپس به خلبان‌ها‌دور گفت هواپیما را دور بزنند‌بی‌شمار و به باغِ یشمی برگردند.