چپتر 222: پاداشِ بزرگ شان
0وقتی یوان به بزرگ شان و آن دو نفرِ‌ولی دیگر نزدیک شد، متوجهِ اشیای چهارپایه‌ای شد که جلوی‌کمی آن‌ها روی زمین قرار داشتند و کاملاً هم بزرگ بودند.
یوان هرچه به آن‌ها نزدیک‌تر می‌شد، پیشِ‌خنده‌ای خودش فکر می‌کرد: اون چیزها چیان؟ شبیه دیگ‌اشاره می‌مونن... تازه داره ازشون دود هم بلند می‌شه...
یوان همین که به‌اندازهٔ‌خنده‌ای کافی نزدیک شد، او‌مبهوت را صدا زد: «ارشد شان!»
«همم؟» بزرگ شان با ابروهای بالارفته برگشت. در این‌هیچ فکر بود که چه کسی جرئت کرده بدونِ هماهنگی واردِ‌نشست قلمرویش شود، چرا که آن روز منتظرِ هیچ مهمانی نبود.
اما با دیدنِ چهرهٔ معصومِ یوان، بی‌درنگ لبخندی روی‌ولی لب‌هایش نشست و گفت: «شاگرد یوان! خیلی زودتر از چیزی‌آن‌طرف‌تر که انتظار داشتم رسیدی. راستش فکر نمی‌کردم تا فردا ببینمت.»
آن دو نفرِ دیگر هم با دیدنِ واکنشِ‌باوقار بزرگ شان برگشتند و به یوان نگاه کردند؛ انگار‌نگران بزرگ شان از دیدنِ او حسابی ذوق کرده بود.
یه شاگردِ حیاطِ بیرونی...؟
این دو شاگرد با دیدنِ لباسِ فرمِ یوان ابرو‌هیچ بالا انداختند، چرا که پیش از این هرگز ندیده بودند‌نشست یک شاگردِ حیاطِ بیرونی در این مکانِ مقدس ظاهر شود.
یوان گفت: «سلام، ارشد شان.امیدوارم امیدوارم مزاحمتون نشده باشم، ولی‌شوان ارشد شوان گفت بیام اینجا.»
بزرگ شان خنده‌ای باوقار سر داد و سپس به‌داد آن دو نفرِ مبهوت که کمی آن‌طرف‌تر نشسته بودند اشاره‌حتی کرد: «نگران نباش، حتی اگه بخوای هم نمی‌تونی مزاحمم بشی!»
«بذار شاگردام‌بیام رو بهت‌خنده‌ای معرفی کنم.»
شاگردانِ بزرگ شان از جا برخاستند و‌روز خودشان را معرفی کردند، هرچند حس می‌کردند چون‌معصومِ ارشدترند، یوان باید اول خودش را معرفی می‌کرد.
«چیان چی، شاگردِ حیاطِ درونی.»
«بِی بِی، شاگردِ هسته.»
معرفی‌شان ساده و سرراست بود.
یوان سر تکان‌واردِ داد و گفت:چرا «سلام، من یوانم.»
پس از این معرفیِ کوتاه، بزرگ شان رو‌باشم به شاگردانش کرد و گفت: «به‌هرحال، شما دو تا‌مبهوت می‌تونید به پالایشِ اکسیر ادامه بدید. من زود برمی‌گردم.»
بزرگ شان پیش از‌شوان ورود به ساختمان به‌باوقار او گفت: «همراهم بیا داخل.»
یوان سر‌بیام تکان داد و‌باوقار به دنبالش رفت.
وقتی داخل شدند، بزرگ‌قلمرویش شان به کاناپه‌ای اشاره‌منتظرِ کرد و گفت: «بفرما بشین.»
پس از اینکه یوان روی کاناپه‌مزاحمتون نشست، بزرگ شان هم نشست و حتی‌خنده‌ای تصمیم گرفت درست کنارِ او جا بگیرد.
بزرگ شان با چهره‌ای نسبتاً جدی به او گفت: «اول از همه، اجازه بده دوباره برای کسبِ مقامِ اول توی‌اگه مسابقهٔ چنگ بهت تبریک بگم؛ فراتر از انتظاراتم ظاهر شدی.» و ادامه داد: «با اینکه قبلاً از خودِ مسابقه پاداش‌درونی گرفتی، معبدِ جوهرِ اژدها تصمیم گرفته به‌خاطرِ مشارکتت بهت پاداش بده، چون نتیجه‌ای که گرفتی اعتبارِ ما رو خیلی بالا برد.»
«بذار نشانِ هویتت رو ببینم.»
یوان سر تکان داد‌قلمرویش و نشانِ هویتِ برنزی‌اش‌منتظرِ را به او نشان داد.
[۱۰٬۰۰۰ امتیازِ مشارکت از شان شانگ دریافت شد.]
یوان با صدایی‌اینجا متعجب زمزمه کرد:داد «ده‌هزار امتیازِ مشارکت!»
بزرگ شان با لبخندی بر لب گفت:روز «۱۰٬۰۰۰ امتیازِ مشارکت شاید زیاد به نظر برسه،معصومِ اما در مقایسه با پاداشِ بعدی تقریباً بی‌ارزشه.»
یوان ابرو‌مقدس بالا انداخت: «باز‌امیدوارم هم پاداش هست؟»
بزرگ شان سر تکان داد و‌اینجا گفت: «رئیسِ فرقه تصمیم گرفته بهت‌کمی اجازه بده به قلهٔ اژدها بری.»
یوان پرسید:بیام «قلهٔ اژدها؟خنده‌ای اون دیگه چیه؟»
«در کنارِ معبدِ اژدها، یکی از‌چرا مقدس‌ترین مکان‌های معبدِ جوهرِ اژدهاست. هر‌اما چه باشه، قبلاً قلهٔ جدمون بوده.»
یوان به پرسیدن‌ظاهر ادامه داد: «این مکان‌نشده چه چیزِ خاصی داره؟»
«خب، من فقط یک بار اونجا بودم، اما به دلایلی انرژیِ روحیِ اونجا بی‌نهایت متراکمه که‌کرد سرعتِ تزکیه‌ت رو خیلی بالا می‌بره. علاوه بر این، افسانه‌ها می‌گن که جد قبل از ناپدید شدنش‌هرچند گنجینه‌ای رو اونجا پنهان کرده، اما با وجودِ اینکه همه سوراخ‌سنبه‌ها رو گشتن، هیچ‌کس نتونسته پیداش کنه.»
«که این‌طور...»
پس از لحظه‌ای سکوت، بزرگ شان گفت: «یک‌منتظرِ چیزِ دیگه، می‌خوایم هفتهٔ آینده توی آزمونِ شاگردِ‌بی‌درنگ حیاطِ درونی شرکت کنی و شاگردِ حیاطِ درونی بشی.»
«ها؟ شاگردِ حیاطِ درونی؟ فکر می‌کردم فقط‌نشده وقتی می‌تونیم این کار رو بکنیم که زمانِ‌داد کافی رو به‌عنوانِ شاگردِ حیاطِ بیرونی گذرونده باشیم.»
«درسته، اما همیشه استثناهایی هم هست. تا وقتی اجازهٔ رئیسِ فرقه‌مبهوت رو داشته باشی، یک شاگرد می‌تونه بدونِ در نظر گرفتنِ زمانِ‌نمی‌تونی حضورش توی فرقه، توی آزمونِ حیاطِ درونی— حتی شاگردِ هسته شرکت کنه.»
پس از لحظه‌ای سکوت، یوان سر تکان‌سپس داد: «باشه. اگه رئیسِ فرقه می‌خواد شاگردِ‌نگران حیاطِ درونی بشم، توی آزمون شرکت می‌کنم.»
«ممنون، شاگرد یوان. وقتی شاگردِ حیاطِ درونی بشی، می‌تونی‌هیچ واردِ قلهٔ اژدها بشی. بعد از قلهٔ اژدها هم‌لب‌هایش قلمروِ رازآلود شروع می‌شه، برای همین حسابی سرت شلوغ می‌شه.»
یوان با‌مقدس لبخند گفت:سلام «تجربهٔ عالی‌ای می‌شه.»
سپس پرسید:باشم «کارِ دیگه‌ای‌شوان با من دارید؟»
بزرگ شان‌بیام گفت: «نه،خنده‌ای فعلاً همین بود.»
«پس دیگه نمی‌مونم‌واردِ و مزاحمِ کلاسِ درسِ‌روز شما و شاگردانتون نمی‌شم.»
«نگرانش نباش. امروز‌ظاهر فقط دارم درس‌های‌مزاحمتون قبلی رو مرور می‌کنم.»
یوان برخاست‌باشم و گفت: «بعداً‌بیام می‌بینمتون، ارشد شان.»
«یک لحظه صبر کن.»
بزرگ شان‌هماهنگی ناگهان ردایش‌قلمرویش را گرفت.
«همم؟»
همین که یوان برگشت، بزرگ شان‌اینجا برخاست و با سرعتی برق‌آسا حرکت‌کمی کرد و بوسهٔ ملایمی بر پیشانی‌اش زد.
یوان با چهره‌ای‌اینجا مات‌ومبهوت به او‌داد خیره ماند: «بـ-بزرگ شان؟»
بزرگ شان با لبخندی بر چهرهٔ زیبایش به او چشمک زد:نبود «این پاداشِ من به تو بود. اگه بتونی توی قلمروِ رازآلود‌خیلی هم مقامِ اول رو به دست بیاری، چیزِ خیلی شدیدتری بهت می‌دم.»
یوان زبانش بند آمده بود و نمی‌دانست چطور‌باشم باید به چنین حرف‌هایی پاسخ دهد. از این رو،مبهوت تنها با حالتی گیج‌ومنگ به حرف‌هایش سر تکان داد.
در همین حال، شیائو هوا با دیدنِ حرکتِ سریع و مکارانهٔ‌مبهوت بزرگ شان، نزدیک بود بی‌اختیار گردنبند را ترک کند، اما هر‌نمی‌تونی طور که بود توانست جلوی خودش را بگیرد و داخلِ گردنبند ماند.
مدتی بعد، یوان خانهٔ بزرگ شان را‌سپس ترک کرد، اما درست وقتی در را بست،نباش ناگهان صدای فریادِ دردمندانه‌ای از بزرگ شان شنید.
تق! تق! تق!
«آه!»
یوان از او که‌شوان از شدتِ درد نزدیک بود‌داد گریه کند، پرسید: «حالتون خوبه؟»
بزرگ شان با‌اینجا لبخندی خشک بر‌داد لب گفت: «بـ-بله... خوبم...»