چپتر 513: چرا وجودم را پس می‌زنی؟
0می‌شیو به تلویزیون که داشت ویدیوی ضبط‌شدهٔ دوربینِ مداربستهٔ‌تنها اتحادیهٔ تزکیه‌گران را پخش می‌کرد تا همه خودشان شاهدِ‌دارد ماجرا باشند، اشاره کرد و پرسید: «یوان... اون تو نیستی؟»
می‌توانستند دو نفر را ببینند‌بار که واردِ ساختمان شدند و‌کسانی مستقیم به سمتِ جلو رفتند.
چند لحظه بعد، شخصی که نقابِ سیاه به‌بازیکن چهره داشت، ناگهان میزِ فلزی را تکه‌تکه کرد‌کسانی و همهٔ حاضران را در بهت فرو برد.
سپس نگهبان‌ها افرادِ نقاب‌دار را محاصره کردند، اما‌هیچ به دلیلی جرئت نمی‌کردند جلوتر بروند، انگار نیرویی‌مردم نامرئی مانعِ نزدیک شدنشان به شخصِ نقاب‌دار می‌شد.
چند دقیقه بعد، می‌شد رئیس‌حتی ژائو و بزرگان را دید‌روی که به شخصِ نقاب‌دار نزدیک می‌شدند.
در این لحظه، شخصِ نقاب‌دار جلوی‌نمایشِ رئیس رفت و سپس او را از‌بودند گردن گرفت و در هوا بلند کرد.
چند لحظهٔ دیگر که گذشت، شخصِ نقاب‌دار رئیس‌بازیکن را مثلِ کودکی که از اسباب‌بازی‌اش خسته شده‌کسانی باشد، به کناری پرت کرد و به راه افتاد.
با این حال، بزرگان جلوی شخصِ نقاب‌دار‌رفتارش را گرفتند و پس از کمی گفت‌وگو،دارد شخصِ نقاب‌دار از اتحادیهٔ تزکیه‌گران ناپدید شد.
البته تمامِ این‌ها بدونِ صدا پخش می‌شد. اما حتی بدونِ صدا هم‌هیچ تماشاچی‌ها می‌توانستند ببینند آن شخصِ نقاب‌دار چقدر سلطه‌جوست، و تنها از روی‌نخستین رفتارش هیچ شکی نداشتند که تواناییِ نابود کردنِ اتحادیهٔ تزکیه‌گران را دارد.
بسیاری از مردم با دیدنِ بازیکن یوان برای نخستین بار،کسانی از نمایشِ اقتدارِ او غرقِ حیرت شدند و کسانی که‌نمایشی از پیش طرفدارِ بازیکن یوان بودند، بیشتر از قبل شیفته‌اش شدند.
یوان با دیدنِ رفتارِ غیرعادیِ خودش‌مردم که انگار داشت نمایشی را تماشا‌نمایشِ می‌کرد، با لبخندی خجالت‌زده گفت: «چقدر خجالت‌آوره...»
می‌شیو با صدایی بهت‌زده گفت: «اگه از‌رفتارش قبل نمی‌دونستم می‌خوای این کار رو بکنی،دارد هرگز حدس نمی‌زدم اون نقاب‌دار تو باشی...»
می‌فنگ گفت: «راستش وقتی‌صدا اربابِ جوان گردنِ رئیس رو‌تنها گرفت، ترسیدم مبادا تصادفی بکشتش.»
یوان از شنیدنِ این حرف‌بار جا خورد و گفت: «کـ-کشتن؟ آخه‌پیش چرا باید همچین کارِ افراطی‌ای بکنم؟»
می‌فنگ گفت: «آدم‌ها‌کردنِ وقتی عصبانی می‌شن‌مردم کارهای افراطی می‌کنن...»
«حتی اگه این‌طور باشه، من کسی‌روی رو فقط به خاطرِ عصبانیت نمی‌کشم...نابود حداقل امیدوارم این کار رو نکنم...»
ناگهان گوشیِ می‌شیو زنگ خورد.
می‌شیو پیش از‌برای جواب دادن به‌نمایشِ تماس گفت: «یو روئه.»
«الو—»
یو رو با صدایی هیجان‌زده پرسید:روی «می‌شیو؟! الان داری اخبار رو می‌بینی؟!نابود یوان واقعاً امروز رفته اتحادیهٔ تزکیه‌گران؟!»
می‌شیو گفت: «آره... درسته...»
پس از لحظه‌ای سکوت،نخستین صدای بهت‌زدهٔ یو رو‌غرقِ به گوش رسید: «باورنکردنیه...»
فکرش را بکن که برادرش اندکی پس از بهبودی، آن‌قدر‌نخستین جسارت داشته باشد که به اتحادیهٔ تزکیه‌گران یورش ببرد. فقط‌بیشتر می‌توانست تصور کند که در آینده ممکن است چه کارهایی بکند.
یو رو‌تماشاچی‌ها سپس پرسید:سلطه‌جوست «حالش خوبه؟»
«آره، همه‌چیز مرتبه... فعلاً.»
یو رو گفت: «فکر کنم‌بار تا وقتی کسی هویتش رو‌کسانی ندونه، مشکلی براش پیش نیاد.»
«و حتی اگه اتحادیهٔ تزکیه‌گران هویتش رو بفهمه، بعید می‌دونم جای‌بار نگرانی باشه، چون خیلیا بازیکن یوان رو تحسین می‌کنن. اگه تو‌شیفته‌اش دردسر بیفته، آدمای زیادی هستن که با کمالِ میل بهش کمک کنن.»
یو رو گفت: «به‌هرحال، چند روزِ‌روی آینده رو همون‌جا بمونید و ببینید‌نابود چی می‌شه. من رو هم بی‌خبر نذار!»
«باشه.»
یک ساعت بعد، وانگ شیویینگ‌بار هم با آن‌ها تماس گرفت‌کسانی تا مطمئن شود حالشان خوب است.
پس از شام، می‌فنگ گفت: «اربابِ جوان،دیدنِ من فردا باید برگردم سرِ کار، پس‌غرقِ امشب آخرین شبیه که کنارِ هم هستیم.»
یوان به او گفت: «که این‌طور... خیلی‌رفتارش خوش گذشت، خانم می‌فنگ. من رو یادِ‌دارد روزهایی انداخت که هنوز ازم مراقبت می‌کردید.»
می‌فنگ با لبخندی بر لب گفت: «و من‌سلطه‌جوست همچنان از توی سایه‌ها مراقبِ شما می‌مونم— تا‌نابود وقتی که دیگه به من نیازی نداشته باشید.»
آن شب، می‌فنگ‌برای بیشتر از همیشه خودش‌اقتدارِ را به یوان چسباند.
«شب‌به‌خیر، اربابِ جوان.»
«شب‌به‌خیر.»
یوان به‌محضِ اینکه‌بدونِ به خواب رفت،تماشاچی‌ها به سرزمینِ رؤیاها بازگشت.
مردِ خوش‌قیافه درست همان‌طور که انتظارش‌نمایشِ را داشت، پیشِ رویش ظاهر شد:طرفدارِ «انگار امروز حسابی به تو خوش گذشت.»
«به یاد داشته باش، چیزی که امروز تجربه کردی، حسِ قدرتمند‌بار بودن است. تا زمانی که قدرت داشته باشی، هیچ‌کس جرئت نمی‌کند‌شیفته‌اش روی حرفت حرف بزند— هیچ‌کس جرئت نمی‌کند به نزدیکانت آسیب برساند.»
یوان با اخمی کمرنگ‌سلطه‌جوست روی چهره‌اش، در سکوت‌هیچ به مردِ خوش‌قیافه خیره ماند.
مرد از‌این‌ها او پرسید:صدا «چه شده؟»
یوان با صدایی آرام‌نخستین گفت: «رفتارِ امروزم... تو داری‌حیرت روم تأثیر می‌ذاری، مگه نه؟»
مردِ خوش‌قیافه شانه‌ای بالا‌دارد انداخت: «اصلاً نمی‌فهمم دربارهٔ‌بازیکن چه چیزی حرف می‌زنی.»
«به من دروغ نگو! امروز نزدیک بود رئیس ژائو رو‌نداشتند بکشم! اگه از اون حالتِ خشم بیرون نمی‌اومدم، وقتی گردنش توی‌بار مشتم بود، می‌شکوندمش! یه میلِ تقریباً غیرقابل‌کنترل برای این کار داشتم!»
مردِ خوش‌قیافه تک‌خنده‌ای کرد و گفت: «که چه؟ تو فقط داری با خودِ واقعی‌ات‌نداشتند روراست رفتار می‌کنی. نگران بودی که اگر او را نکشی، در نهایت برمی‌گردد تا دوباره‌حیرت مزاحمِ تو و عزیزانت شود، درست است؟ برای همین میل به کشتنِ آن مرد داشتی.»
«مرا برای خواسته‌های خودت سرزنش نکن. هر‌اقتدارِ چه باشد، من تو هستم. اگر مرا سرزنش‌قبل کنی، در واقع داری خودت را سرزنش می‌کنی.»
«چرا وجودم را پس می‌زنی؟ می‌دانی، هر چه بیشتر از‌نخستین پذیرفتنِ من سر باز بزنی، زمانی که مجبور به پذیرشم شوی‌قبل برایت سخت‌تر خواهد شد، و آن زمان در نهایت فرا می‌رسد.»
«...»
یوان ساکت ماند.
«مهم نیست. نیازی‌برای نیست الان مرا‌نمایشِ بپذیری، اما در نهایت...»
مردِ خوش‌قیافه برگشت‌کردنِ و رفته‌رفته در‌مردم مه ناپدید شد.
با رفتنِ مرد، منظره تغییر‌تنها کرد و بخش‌های بیشتری از گذشتهٔ‌تواناییِ مردِ خوش‌قیافه برای یوان آشکار شد.
یوان می‌خواست چشم‌هایش را ببندد و رؤیا را نادیده بگیرد، اما افسوس، از‌شکی آنجا که در یک رؤیا بود، حتی با چشمانِ بسته هم می‌توانست آن‌نمایشِ را ببیند. بنابراین، مجبور بود تا زمانِ بیدار شدن همه‌چیز را تماشا کند.
یوان زیرِ لب زمزمه‌نخستین کرد: «هاااا... چرا این‌غرقِ اتفاقات داره برای من می‌افته؟»