چپتر 278: دیدار با یو رو
0پس از غذا دادن به‌خورده یوان، می‌شیو به کارهای خودش‌جدید رسید تا اینکه به خواب رفت.
در همین حال، یوان‌نکردم مثلِ همیشه تمامِ شب‌چرا بیدار ماند تا تزکیه کند.
اصلاً یادم نمیاد آخرین باری که دو شب پشت‌سرهم خوابیدم کی بود...چرا یوان با خودش فکر کرد، اما در کمالِ تعجب، با وجودِ کم‌خوابی‌می‌فهمیدن هیچ تفاوتی حس نمی‌کرد. در واقع، سرحال‌تر و پرانرژی‌تر از همیشه بود.
صبحِ روزِ بعد، پس از دادنِ‌خورده صبحانه به یوان، می‌شیو به خانهٔ اصلی‌داد برگشت تا با یو رو دیدار کند.
یو رو گفت: «هی می‌شیو. با‌چرا اینکه همین دیروز توی مدرسه همدیگه‌داد رو دیدیم، انگار خیلی بیشتر گذشته.»
با این حال، می‌شیو بی‌درنگ‌صدایی جواب نداد و با ابروهای‌نیاوردنِ بالارفته به اطرافِ اتاق نگاه کرد.
پس از لحظه‌ای سکوت گفت: «بانوی‌بماند جوان، آخرین باری که اتاقتون رو‌چرا تمیز کردید کی بود؟ اینجا خیلی به‌هم‌ریخته‌ست.»
یو رو با‌نکردم خونسردی گفت: «داری‌خورده شلوغش می‌کنی، می‌شیو.»
می‌شیو برگشت و به‌واقعاً لباس‌های روی زمین و میزِ‌خدمتکارِ کثیفِ آن‌طرفِ اتاق نگاه کرد.
در حالتِ عادی، می‌شیو هر روز اتاقِ یو رو را‌نیاوردنِ تمیز می‌کرد، اما از آنجا که دیگر اینجا زندگی نمی‌کرد و‌الان بیشترِ وقتش را با یوان می‌گذراند، این کار غیرممکن شده بود.
می‌شیو پرسید: «بانوی جوان... اصلاً کسی رو پیدا کردید که جایگزینِ‌خورده من بشه؟» شک کرده بود که کسی جای او به یو‌پدر رو نمی‌رسد، چون هیچ خدمتکاری جرئت نمی‌کرد بگذارد اتاقش این‌قدر نامرتب بماند.
«...»
پس از لحظه‌ای‌صدایی سکوت، یو رو گفت:دلیلِ «کسی رو جایگزینت نکردم.»
می‌شیو با صدایی‌جایگزینت که واقعاً جا خورده‌خورده بود پرسید: «چی؟ چرا؟»
یو رو دلیلِ نیاوردنِ خدمتکارِ جدید را توضیح داد: «بهش فکر کن، می‌شیو. اگه کسی رو‌جدید جایگزینت می‌کردم، پدر و مادرم می‌فهمیدن که تو الان داری به داداش تیان می‌رسی، و احتمالِ‌می‌گفتن زیاد بهت می‌گفتن دیگه کمکش نکنی. برای همین تحتِ هیچ شرایطی نمی‌تونم کسی رو بیارم جات.»
«آها...» می‌شیو با‌نکردم پی بردن به‌خورده ماجرا، سر تکان داد.
می‌شیو گفت: «با این حال، این به‌هم‌ریختگیِ اتاقتون‌نیاوردنِ رو توجیه نمی‌کنه، بانوی جوان. الان تمیزش می‌کنم.»پدر و بی‌درنگ رفت تا اتاق را مرتب کند.
با دیدنِ این صحنه، یو رو با لبخند گفت:دلیلِ «نمی‌خواستم بیشتر از این شغلت رو ازت بگیرم، برای همین‌مادرم از قصد اتاقم رو تمیز نکردم تا تو انجامش بدی.»
«...» می‌شیو زبانش بند آمد. یعنی یو رو قصد‌صدایی داشت اتاقش را یک هفتهٔ تمام کثیف نگه دارد تا‌بهش او بیاید و تمیزش کند؟ این اصلاً برازندهٔ وجهه‌اش نبود.
می‌شیو سپس پرسید:نکردم «کارهای دیگه چی؟خورده کی بهتون می‌رسه؟»
«من به کسی نیاز ندارم که بهم برسه. سال‌هاست هم به خودم می‌رسم هم به داداش‌پدر تیان— مگه محتاجم کسی همهٔ کارام رو برام انجام بده؟ تازه به هیچ‌کسِ دیگه‌ای اعتماد ندارم‌شرایطی که این‌قدر واردِ زندگیم بشه. قطعاً هر کاری بکنم رو می‌ذارن کفِ دستِ پدر و مادرم.»
«راستی، حرف از داداش‌نکردم تیان شد، این روزا‌چرا حالش چطوره؟ اتفاقِ مهمی افتاده؟»
می‌شیو در حالی که لباس‌های یو رو‌جایگزینت را تا می‌کرد، سرش را تکان داد‌نیاوردنِ و گفت: «تا جایی که می‌دونم، نه.»
یو رو گفت: «آها، که این‌طور. راستی، وقتی برگشتی، می‌تونی به داداش تیان بگی بازیکن‌هایی که به‌پدر معبدِ جوهرِ اژدها نزدیک می‌شن، از شاگردای اون فرقه کتک می‌خورن تا نتونن به اونجا نزدیک بشن؟نمی‌تونم البته فکر کنم بازم باید سعی کنه هویتش رو مخفی نگه داره، چون هرچی احتیاط کنیم بازم کمه.»
می‌شیو با چهره‌ای بی‌حالت به او‌چرا نگاه کرد و گفت: «بانوی جوان...داد بهتر نیست خودتون باهاش حرف بزنید؟»
یو رو در دم اخم کرد و گفت: «آخه چطور باید این کار رو‌داد بکنم، می‌شیو؟ من حتی نمی‌تونم با داداش تیان ملاقات کنم! با اینکه می‌تونم یواشکی‌می‌گفتن برم دیدنش، اما وقتی هنوز اوضاعِ داداش تیان این‌قدر ملتهبه، نباید همچین کارِ خطرناکی بکنم.»
می‌شیو گفت: «اما برای حرف زدن با‌جایگزینت اربابِ جوان نیازی نیست ببینیدش، بانوی جوان. می‌تونید‌خدمتکارِ بهش زنگ بزنید. امکان نداره ارباب‌ها این‌طوری بفهمن.»
«ها؟»
یو رو در دم ساکت شد‌چرا و با چهره‌ای شوکه به می‌شیو خیره‌بهش ماند؛ انگار تازه متوجهِ چیزی شده بود.
لحظه‌ای بعد یو رو با صدای بلند گفت: «چـ... چرا قبلاً به فکرم‌توضیح نرسیده بود؟! حتماً بعد از اینکه بهم گفتن دیگه نمی‌تونم با داداش تیان‌زیاد ملاقات کنم، مغزم از کار افتاده! کلاً این روش رو فراموش کرده بودم!»
یو رو ادامه داد: «ممنون که یادم آوردی! آه! اما داداش تیان‌چرا گوشی نداره. می‌شیو، چون هر وقت بخوام زنگ بزنم تو پیشِ داداش‌می‌فهمیدن تیانی، به گوشیِ تو زنگ می‌زنم و این‌جوری با داداش تیان حرف می‌زنم!»
می‌شیو سر تکان داد: «فهمیدم.»
«امشب بعد از شام‌واقعاً بهت زنگ می‌زنم، پس حتماً‌خدمتکارِ اون موقع سرت خلوت باشه!»
می‌شیو پس از تمیز کردنِ اتاقِ یو‌خورده رو، رفت تا کمی بیرون کار کند‌داد که دیگر خدمتکاران به غیبتش شک نکنند.
یکی از خدمتکارانِ دیگر با دیدنِ او‌جایگزینت صدایش زد: «اون می‌شیو نیست؟ هی، می‌شیو!نیاوردنِ این اواخر کجا بودی؟ انگار یه قرنه ندیدمت!»
می‌شیو جارو کشیدن را متوقف کرد و به زنِ میان‌سالی‌خدمتکارِ که نزدیک می‌شد نگاه کرد. با چهره‌ای بی‌تفاوت گفت: «بانوی جوان‌داداش پروژه‌ای بهم سپرده، برای همین الان بیشترِ وقتم رو بیرون می‌گذرونم.»
زنِ میان‌سال سر تکان داد و گفت: «حتماً سخته که تنها کسی باشی که برای بانوی جوان کار می‌کنه. با این حال، قطعاً خیلی بهتر از‌می‌گفتن کار کردن برای اون موجودِ فلجه. نمی‌تونم تصور کنم نزدیکش باشم، چه برسه به اینکه هر روز ازش مراقبت کنم. خوشحالم که ارباب‌ها بالاخره از شرش خلاص‌قصد شدن؛ خیلی وقت پیش باید این کار رو می‌کردن. بانوی جوان هم بالاخره می‌تونه بدونِ تلف کردنِ وقتش پای اون موجود، روی مدرسه و موسیقیش تمرکز کنه.»
«...»
با شنیدنِ حرف‌های خدمتکار، دستِ می‌شیو نامحسوس دورِ دستهٔ جارو محکم شد،چرا اما چیزی نگفت و ساکت ماند. حتی چهرهٔ بی‌تفاوتش هم تغییری نکرد؛می‌فهمیدن انگار که تحقیرِ آشکارِ خدمتکار نسبت به یوان هیچ تأثیری رویش نگذاشته بود.