چپتر 764: فصل 764
0ژنرال لی با دیدنِ‌سردرگم حالتِ چهرهٔ شهبانوی پری‌داد گفت: «انگار چیزی می‌دونید.»
«راستش، حدود یک ساعت پیش از رسیدنِ شما، شکافِ بزرگی‌ابرو در آسمانِ بالای بهشتِ پریان که درست زیرِ پای ماست‌یادم پدیدار شد، و پیرمردی با هاله‌ای درک‌ناپذیر از آن پایین آمد—»
پیش از آنکه شهبانوی پری جمله‌اش را‌زبان تمام کند، ژنرال لی فریاد زد: «خودشه!سردرگم شما دو تا دربارهٔ چی حرف زدید؟!»
«چـ-چیزِ خاصی نبود. دنبالِ شخصِ خاصی می‌گشت، اما‌بی‌درنگ نتونست هیچ توصیف یا اطلاعاتی درباره‌ش بده. با‌طولانی این حال، یه نامِ خانوادگی به من داد— تیان.»
شهبانوی پری دید که چهرهٔ ژنرال لی با‌داد شنیدنِ حرف‌هایش از ترس در هم رفت، و‌قبلاً با خود اندیشید که قضیه از چه قرار است.
ژنرال لی پس‌لحظاتی از لحظه‌ای سکوت پرسید:زبان «ا-ا-این شخصِ "تیان"... دیدینش؟»
شهبانوی پری گفت: «نمی‌دونم. به پیرمرد دربارهٔ شخصِ‌نیاورد خاصی که چند وقت پیش بهش برخورده بودم‌صدایی گفتم، و به نظر می‌رسید پیرمرد بهش علاقه‌مند شده.»
«کی؟! هر چی دربارهٔ این شخص می‌دونید بهم بگید! فقط یک‌کرد نفر در نُه آسمان هست که باعث می‌شه اون پیرمرد این‌طور آشکارا‌بالا از مخفیگاهش بیرون بیاد! حتماً حضورِ این شخص رو اینجا حس کرده!»
شهبانوی پری بی‌درنگ دهان باز کرد تا‌مبهوت جواب بدهد، اما با گذشتِ لحظاتی طولانی‌ادامه حتی یک کلمه هم به زبان نیاورد.
ژنرال لی با‌لحظاتی سردرگمی ابرو بالا انداخت:زبان «چی شده، شهبانوی پری؟»
اما شهبانوی پری‌لحظاتی هم به‌اندازهٔ ژنرال‌کلمه لی سردرگم بود.
شهبانوی پری با صدایی‌حتماً مبهوت جواب داد: «نـ-نمی‌دونم...بی‌درنگ نمی‌دونم چرا یادم نمیاد...»
شهبانوی پری در توضیحِ حالتِ عجیبش ادامه داد: «می‌دونم‌چرا که قبلاً این شخص رو دیدم، اما نمی‌تونم چهره‌ش یا‌چهره‌ش حرف‌هامون رو به یاد بیارم... انگار از خاطراتم پاک شده...»
«...»
با وجود حرف‌های عجیبِ شهبانوی پری، ژنرال لی‌نیاورد از دستش عصبانی به نظر نمی‌رسید. در واقع،صدایی نگاهی حاکی از درک در چهره‌اش نقش بسته بود.
ژنرال لی گفت: «اون پیرمرد‌حضورِ خاطراتتون رو دزدیده.» و با این‌کرد حرف شهبانوی پری را شوکه کرد.
پرسید: «مـ-منظورتون‌انداخت چیه که‌سردرگم خاطراتم "دزدیده" شده؟»
ژنرال لی توضیح داد: «اون پیرمرد فنِ ممنوعه‌ای داره که می‌تونه‌بالا خاطراتِ افراد رو بدزده. معمولاً قربانی‌هاش رو قبل از گرفتنِ خاطراتشون‌توضیحِ غافلگیر می‌کنه، چون این کار دزدیدنِ خاطرات رو براش آسون‌تر می‌کنه.»
با شنیدنِ این حرف، چشمانِ شهبانوی پری‌زبان گرد شد. برای همین بود که پیرمرد‌سردرگم مثل شبح پشت‌سرش ظاهر شده و ترسانده بودش؟
این کار رو کرد تا خاطراتم رو بدزده؟ اما‌دهان من حتی متوجه نشدم که خاطراتم دزدیده شده، و‌کلمه اگه ژنرال لی بهم نمی‌گفت احتمالاً هیچ‌وقت هم نمی‌فهمیدم...
شهبانوی پری لحظه‌ای بعد پرسید:بود «چرا خاطراتی که از خودش‌یادم داشتم رو ندزدید؟ این‌طوری منطقی‌تر نبود؟»
«چون همون‌قدر مغروره. می‌دونه که داریم تعقیبش می‌کنیم، و عمداً‌ابرو گذاشته دنبالش بیفتیم. دلیلِ اینکه خاطراتِ خودش رو براتون باقی‌یادم گذاشته اینه که بتونیم حضورش رو در اینجا تأیید کنیم.»
شهبانوی پری پس از کمی تأمل گفت:زبان «با اینکه خاطراتم رو دزدیده، اما افرادِ دیگه‌ای‌بود هم هستن که شخصِ مدنظرش رو دیده باشن!»
اما ژنرال لی سر تکان داد و گفت: «فایده‌ای نداره. همون لحظه‌ای که پیرمرد خاطراتت رو دزدید، فهمیده‌کلمه چه کسانی درگیرِ ماجرا بودن و خاطراتِ اون‌ها رو هم دزدیده. با اینکه مطمئنم همین‌طوره، ولی محضِ احتیاط‌ادامه تحقیق می‌کنیم تا شاید اشتباهی کرده باشه. هر چی باشه، هزاران سال از آخرین باری که پیداش شده می‌گذره.»
شهبانوی پری با‌به‌اندازهٔ اضطراب آبِ دهانش‌صدایی را قورت داد.
سپس ژنرال لی و افرادش را پیشِ کسانی برد که قبلاً‌بالا با یوان دیدار کرده بودند. با اینکه خاطراتش دزدیده شده بود،توضیحِ اما این فقط شاملِ خاطراتِ دیدار و گفت‌وگویش با یوان می‌شد.
مدتی بعد، ژنرال لی با‌حتی بزرگ شوئه و شاگردانی که قبلاً‌بالا یوان را دیده بودند، دیدار کرد.
البته که بانوان از دیدنِ این‌همه مرد داخلِ بهشتِ پریان جا‌کرد خوردند. با این حال، کاری از دستِ شهبانوی پری برنمی‌آمد، چرا که‌بالا این افراد مستقیماً برای امپراتورِ کیهانی، قدرتمندترین فردِ نُه آسمان، کار می‌کردند.
شهبانوی پری از‌به‌اندازهٔ آن‌ها پرسید: «اخیراً‌صدایی پیرمردی رو ندیدید؟»
در کمالِ‌گذشتِ تعجب، همهٔ آن‌ها‌حتی سر تکان دادند.
بزرگ شوئه گفت: «فکر می‌کردم توهم زدم. وقتی‌نیاورد داشتم توی اتاقم کار می‌کردم، پیرمرد مثلِ یه شبح‌مبهوت پشتم ظاهر شد، اما تا پلک زدم، غیبش زد.»
«برای من هم همین اتفاق افتاد! داشتم توی دریاچه حمام می‌کردم که‌جواب دیدم یه پیرمرد از پشتِ درخت‌ها داره بهم خیره می‌شه. اون لحظه‌انداخت زهره‌ترک شدم، اما وقتی دوباره نگاه کردم، مثلِ یه شبح ناپدید شده بود!»
همهٔ حاضران تجربه‌شان را با آن‌صدایی پیرمردِ ترسناک که مثلِ یک شبحِ واقعی‌عجیبش ظاهر و ناپدید می‌شد، به یاد آوردند.
ژنرال لی تعجب نکرد،طولانی اما محضِ احتیاط دربارهٔ‌نیاورد برخوردشان با یوان پرس‌وجو کرد.
در نهایت، هیچ‌کدام نمی‌توانستند چهرهٔ یوان یا‌زبان گفت‌وگوهایشان با او را به یاد بیاورند،سردرگم اما برخوردشان با او را به خاطر داشتند.
مدتی بعد، ژنرال لی به شهبانوی پری گفت: «اگه‌دهان دوباره پیداش شد یا چیزی دربارهٔ این "تیان" یادت‌کلمه اومد، با این لوحِ یشمی با من تماس بگیر.»
ژنرال لی و ارتشِ هزارنفره‌اش‌بود بهشتِ پریان را ترک کردند‌یادم و به خاندانِ اژدهای شاهی رفتند.
داخلِ اتاقِ مهمانِ سلطنتی،طولانی پادشاه اژدها با اخمی غلیظ‌سردرگمی روبه‌روی ژنرال لی نشسته بود.
پادشاه اژدها گفت: «نمی‌تونم چهره یا اسمِ‌زبان این شخص رو به یاد بیارم، اما هویتش‌بود رو به‌عنوانِ یه امپراتورِ اژدها به خاطر دارم.»
ژنرال لی‌بیرون ابرو بالا‌حتماً انداخت: «امپراتورِ اژدها؟»
پادشاه اژدها آهی کشید: «بله، پیرمرد دربارهٔ امپراتورِ اژدها‌چرا از من پرسید. یادمه که امپراتورِ اژدها رو به خونه‌مون‌چهره‌ش آوردم، اما کمی بعد ناپدید شد. خاطراتم در همین حده.»
سپس از ژنرال لی پرسید: «اگه‌کلمه فضولی نیست، چرا دنبالِ این پیرمرد‌انداخت می‌گردید؟ فکر می‌کردم به‌خاطرِ کم‌خوابی توهم زدم.»
پس از لحظه‌ای سکوت، ژنرال لی با لحنی جدی گفت: «روزی‌بالا که پیرمرد دوباره به "تیان" بپیونده، نُه آسمان به آشوب کشیده‌توضیحِ می‌شه... این تمامِ چیزیه که می‌تونم بگم، چون فقط همین رو می‌دونم.»