چپتر 557: ناتوان در تمرکز
0چو لیوشیانگ و می‌شیو پس از‌انرژی جابه‌جا کردنِ چمدان‌هایشان، لباس‌خواب‌هایشان را عوض کردند‌داشت و برای خوردنِ صبحانه راهیِ رستوران شدند.
صبحانه که تمام شد،خود چو لیوشیانگ پرسید: «داداش‌اون یوان، امروز می‌خوای چی‌کار کنی؟»
یوان گفت: «می‌خوام توی ساختمانِ تمرین با‌اول شمشیرم تمرین کنم. راستش، اینجا تقریباً فقط‌ببینم همین کار رو می‌کنیم. ببخشید اگه یکم خسته‌کننده‌ست.»
«اشکالی نداره.کمالِ من که‌زمین مشکلی ندارم.»
پس از صبحانه کمی‌اینکه استراحت کردند و سپس‌کنترل راهیِ ساختمانِ تمرین شدند.
می‌شیو پیش از آنکه‌خود به طبقهٔ چهارم برود،اون به یوان گفت: «بعداً می‌بینمت.»
در همین حین، یوان واردِ سالنِ‌ورزشیِ ورزشیِ طبقهٔ اول شد و کمی‌می‌تونم با شمشیر خود را گرم کرد...
چو لیوشیانگ از‌تعجبِ او پرسید: «می‌تونم‌هوا اون شمشیر رو ببینم؟»
یوان شمشیرِ‌می‌کنی چوبی را‌اینکه به او داد.
«اوه، خیلی سنگین‌تر‌شمشیر از چیزیه که‌کرد به نظر می‌رسه.»
«مرکزش فلز داره،حین برای همین حسِ‌ورزشیِ شمشیرِ واقعی رو می‌ده.»
چو لیوشیانگ بی‌هیچ زحمتی شروع به چرخاندنِ شمشیر کرد، اما فنِ او چندان‌می‌کند تعریفی نداشت. در واقع، حتی می‌شد حرکاتش را ناشیانه و آماتور توصیف کرد‌یکی و هر کسی که او را می‌دید، می‌فهمید کاملاً در شمشیرزنی تازه‌کار است.
یوان از روی‌بیشتر کنجکاوی پرسید: «تو‌انرژی چه‌جور تمرینی می‌کنی؟»
«بیشتر اینکه چطور‌شمشیر انرژی روحی‌ام رو‌کرد کنترل کنم. این‌طوری.»
چو لیوشیانگ شمشیر را‌واردِ لحظه‌ای جلویش نگه داشت و‌خود سپس دسته‌اش را رها کرد.
با این حال، در کمالِ‌نیفتاد تعجبِ یوان، شمشیر به زمین‌چیه نیفتاد و در هوا معلق ماند.
«ا... این... دستکاری چیه؟» یوان می‌فهمید که چو لیوشیانگ دارد شمشیر را با‌داشت انرژی روحی‌اش کنترل می‌کند تا نیفتد، و این فن شباهتِ زیادی به «دستکاری چی»دارد داشت که در تزکیهٔ آنلاین تنها استادانِ بزرگِ روح می‌توانستند از آن استفاده کنند.
چو لیوشیانگ گفت: «دستکاری چی؟گرم این یکی از فنونِ خاندانمه،شمشیرِ اما اونا بهش می‌گن کنترلِ روحی.»
یوان نتوانست جلوی خودش‌واردِ را بگیرد و پرسید:شمشیر «یعنی پرواز کردن هم بلدی؟»
او گفت: «پرواز؟ غیرممکنه.»
«واقعاً؟ توی تزکیهٔ آنلاین، اگه دستکاری چی‌روحی‌ام بلد باشی، می‌تونی انرژی روحیِ اطرافِ بدنت‌دسته‌اش رو کنترل کنی و باهاش پرواز کنی.»
«همم... مطمئن نیستم، اما من نمی‌تونم انرژی روحیِ اطرافم رو کنترل کنم—فقط انرژی روحیِ خودم رو.چیزیه می‌تونم ازش برای تکون دادنِ چیزها از راهِ دور استفاده کنم و حتی می‌تونه آسیبِ زیادی‌تعریفی هم بزنه، اما تقریباً فقط همین کارها ازش برمیاد. پرواز کردن که اصلاً حرفش رو نزن.»
یوان با خودش‌حین زمزمه کرد: «پس‌ورزشیِ دستکاری چی نیست؟»
البته این احتمال هم وجود داشت‌هوا که واقعاً دستکاری چی باشد، اما چو‌می‌کند لیوشیانگ هنوز به آن سطح نرسیده بود.
«داداش یوان، تو خیلی قوی هستی، مگه‌روحی‌ام نه؟ می‌خوای خودت قدرتِ این فن رو‌دسته‌اش تجربه کنی؟ نگران نباش، مراعاتت رو می‌کنم.»
یوان مشتاقانه‌اول سر تکان‌خود داد: «حتماً.»
سپس همان‌طور که چو لیوشیانگ به او‌اول گفته بود، در چند متری‌اش ایستاد و‌ببینم شمشیر را در حالتِ دفاعی جلوی خود گرفت.
چو لیوشیانگ‌کمالِ از او‌زمین پرسید: «آماده‌ای؟»
«آماده‌ام.»
با شنیدنِ این حرف، چو لیوشیانگ‌کرد نفسِ عمیقی کشید و انرژی روحیِ‌داد بدنش را در مشت‌هایش جمع کرد.
وقتی آماده شد، مشتی به سمتِ یوان پرتاب‌شمشیر کرد، اما مشتش اصلاً به یوان نزدیک نشد،چوبی چون هنوز چند متر از هم فاصله داشتند.
با این حال، ثانیه‌ای بعد یوان حس کرد چیزِ قدرتمند‌چیه و سنگینی به شمشیرش کوبیده شد و او را چندین‌استادانِ اینچ به عقب راند و نزدیک بود از پا بیندازدش.
یوان پس از آن‌اینکه پرسید: «وای... و این‌کنترل همون "مراعات کردن" بود؟»
گفت: «آره، اگه از تمامِ قدرتم استفاده می‌کردم،اون می‌تونستم تخته‌سنگی به اندازهٔ یه ماشین رو نابود‌چیزیه کنم— اون‌قدر که برای کشتنِ یه نفر کافیه.»
یوان با صدایی‌حین گیج زمزمه کرد: «خدای‌اول من... چه فنِ ترسناکیه...»
گفت: «خیلی قدرتمنده، اما انرژی روحیِ زیادی هم‌ماند مصرف می‌کنه، برای همین فقط می‌تونم دو سه‌زیادی بار ازش استفاده کنم و بعد انرژیم تموم می‌شه.»
چند دقیقه بعد، وانگ مینگ واردِ‌انرژی سالنِ ورزش شد و اولین کاری که‌داشت کرد این بود که دنبالِ یوان بگردد.
وقتی یوان را دید که‌گرم داشت با چو لیوشیانگ حرف‌شمشیرِ می‌زد، به آن‌ها نزدیک شد.
وانگ مینگ از او‌واردِ پرسید: «هی، یوان، امروز برای‌خود یه مبارزهٔ تمرینیِ دیگه آماده‌ای؟»
یوان سر تکان داد: «آره.»
سپس وانگ مینگ لحظه‌ای به چو لیوشیانگ نگاه کرد،این‌طوری انگار که می‌خواست چیزی بگوید، اما در نهایت چیزی‌کمالِ به او نگفت و دوباره حواسش را به یوان داد.
کمی بعد، آن دو مبارزه‌شان را شروع‌می‌تونم کردند و چو لیوشیانگ از چند متر‌خیلی دورتر تماشایشان می‌کرد که با هم می‌جنگیدند.
در همین حال، در طبقهٔ‌سالنِ چهارم، می‌شیو داشت با هدف‌های‌گرم ثابت بدنش را گرم می‌کرد.
مربی به او نزدیک‌زمین شد و با صدایی‌ماند نگران پرسید: «حالت خوبه، فنگ؟»
«بعد از شلیکِ دوازده تیر، حتی یه بار هم به خالِ قرمز نزدی و حتی چند تا تیر‌کمالِ رو هم خطا زدی. حتی اگه فقط داری خودت رو گرم می‌کنی، این از تو بعیده. اگه حالت‌استادانِ خوب نیست، باید امروز رو مرخصی بگیری، شاید حتی بهتر باشه بری پیشِ یه دکتر تا معاینه‌ت کنه.»
می‌شیو که مدام به گفت‌وگوی آن روز صبحش با‌ببینم چو لیوشیانگ فکر می‌کرد، گفت: «حالم خوبه، مربی. فقط ذهنم‌مرکزش درگیرِ چند تا مسئله‌ست و نمی‌تونم درست تمرکز کنم، همین.»
مربی به او توصیه کرد: «اگه نمی‌تونی‌اول تمرکز کنی، باید کمان رو بذاری زمین‌ببینم و مراقبه کنی تا ذهنت پاک بشه.»
«پس همین کار رو می‌کنم. ممنون.» می‌شیو‌معلق کمانش را زمین گذاشت و نزدیکِ دیوار‌نیفتد به مراقبه نشست تا مزاحمِ بقیه نشود.
با این حال، وقتی چشمانش را بست‌روحی‌ام و سعی کرد ذهنش را پاک کند،دسته‌اش حرف‌های چو لیوشیانگ مدام در سرش می‌پیچید.
نظرت در‌اول موردِ داداش‌خود یوان چیه؟
من عاشقِ داداش یوانم‌واردِ و آرزو دارم تا ابد‌خود به عنوانِ همسرش کنارش بمونم.
من دو تا بچه از داداش‌هوا یوان می‌خوام— یکیشون رو قبل از‌روحی‌اش اینکه مجبور بشم به خاندان برگردم.
در آینده‌می‌کنی رقیب‌های زیادی‌اینکه پیدا می‌شن.
من عاشقِ‌اول داداش یوانم...خود واقعاً عاشقشم...
وقتی نتوانست صدای چو لیوشیانگ را از‌اول سرش بیرون کند، با صدایی آهسته آه‌ببینم کشید: «آخه چرا باید الان پیدات می‌شد؟»