چپتر 82: کودکِ نابغهٔ افسانه‌ای
0«هی، اونجا رو ببین! اون دکتر وانگ و نوه‌ش‌تلویزیون نیستن؟ اون دو تا جوون که دنبالشون می‌رن کی‌ان؟ حتماً‌می‌شناسی آدمای خیلی مهمی‌ان که خودِ دکترِ ایزدی داره معاینه‌شون می‌کنه...»
وقتی بیمارانِ دیگر و حتی برخی از کارکنانِ بیمارستان متوجه شدند که‌ویران یو رو و یوان به دنبالِ دکتر وانگ می‌روند، بی‌درنگ شروع به پچ‌پچ‌عملاً کردند، چرا که بسیار نادر بود دکتر وانگ شخصاً در بیمارستان کار کند.
یکی از کارکنانِ باتجربه‌تر برای پرستارِ جدید توضیح داد: «آه، حتماً اینجا تازه‌کاری.بچه‌هاشون اونا خاندانِ یو هستن، یکی از بزرگ‌ترین حامیانِ مالیِ بیمارستانِ ما، و دکتر‌سرگرمی وانگ الان داره به یکی از بچه‌هاشون که بیماریِ لاعلاج داره رسیدگی می‌کنه.»
«یه لحظه صبر کن... گفتی خاندانِ یو؟! همون خاندانِ معروفی که‌اونو حضورِ گسترده‌ای توی صنعتِ سرگرمی و مخصوصاً صنعتِ موسیقی دارن؟ اگه‌کاملاً درست یادم باشه، تقریباً توی هر نسلشون یه موسیقی‌دانِ نابغه دارن!»
«درسته— اونا‌ملیِ همون خاندانِ‌آورد یو هستن.»
«محشره! پس اون دخترِ جوون و خوشگلی که الان رد شد باید یو رو باشه— همون‌نظر پیانیستِ نابغه‌ای که فقط توی ۱۶ سالگی مقامِ سومِ مسابقاتِ ملیِ پیانو رو آورد! می‌دونستم چهره‌ش‌طلایی آشناست! از نزدیک حتی از توی تلویزیون هم خوشگل‌تره! اون مردِ جوونِ روی ویلچر چطور؟ اونو نمی‌شناسم.»
«چون یو رو رو می‌شناسی، قطعاً اون مردِ جوون رو هم‌بیمارستانِ می‌شناسی. با اینکه الان به‌خاطرِ بیماری‌ای که بدنش رو ویران کرده‌حضورِ کاملاً متفاوت به نظر می‌رسه، اما اون یو تیانه— همون کودکِ نابغه.»
«صبر کن! اون یو تیانه؟! کودکِ نابغهٔ افسانه‌ای که قبل‌چطور از ۱۰ سالگی عملاً می‌تونست هر سازی توی دنیا رو بنوازه‌کرده و کلی جایزهٔ طلایی تو کارنامه‌ش داشت؟ اگه نمی‌گفتی عمراً می‌فهمیدم!»
«آره، واقعاً حیفه که‌آورد به اون بیماری مبتلا شد،تلویزیون وگرنه بزرگ‌ترین موسیقی‌دانِ تاریخ می‌شد.»
«از وقتی که از تلویزیون ناپدید شد دیگه ندیدمش، انگار‌بیماری‌ای که از دنیا محو شده باشه. آخرین باری که توی‌کودکِ تلویزیون دیدمش، با اینکه نابینا بود هنوزم سازها رو بی‌نقص می‌نواخت.»
«فکر کنم حتی آسمان‌ها هم بهش حسادت کردن،بزرگ‌ترین برای همین تصمیم گرفتن مجازاتش کنن. هاه... حاضرم هر‌لحظه کاری بکنم تا یه بارِ دیگه روی صحنه ببینمش...»
«منم همین‌طور...»
در حالی که پرستارها دربارهٔ‌می‌دونستم میراثِ خاندانِ یو حرف می‌زدند،خوشگل‌تره یوان و بقیه به مقصدشان رسیدند.
دکتر وانگ به یو رو گفت:می‌شناسی «هر وقت آماده بودی، اربابِ جوان‌ویران رو روی تختِ اشعهٔ ایکس بذار.»
وانگ شیویینگ به‌اینجا یو رو گفت:خاندانِ «بیا، بذار کمکت کنم.»
«...ممنون.»
با اینکه یو رو می‌توانست خودش‌چهره‌ش به‌تنهایی این کار را بکند، جلوی‌جوونِ کمک کردنِ وانگ شیویینگ را نگرفت.
هر چه باشد، با وجودِ اینکه از نزدیک شدنِ زنانِ دیگر به برادرش متنفر بود،متفاوت نمی‌توانست دستِ رد به سینهٔ فردِ شاد و مهربانی مثلِ وانگ شیویینگ بزند، کسی که یکی‌جایزهٔ از معدود افرادِ این دنیا بود که با وجودِ تراژدیِ برادرش، همچنان به او احترام می‌گذاشت.
وقتی یوان روی تخت قرار گرفت، یو رو و‌حامیانِ وانگ شیویینگ از آنجا بیرون رفتند و واردِ اتاقِ دیگری‌گفتی شدند تا او را از پشتِ پنجرهٔ شیشه‌ای تماشا کنند.
دکتر وانگ در میکروفونی که صدایش را در‌روی اتاقِ یوان پخش می‌کرد گفت: «اربابِ جوان، الان‌اینکه شروع می‌کنم.» سپس چیزهایی در کامپیوترِ کنارش تایپ کرد.
دستگاهِ اشعهٔ ایکس ناگهان به‌می‌دونستم کار افتاد و یوان برای‌خوشگل‌تره اسکن واردِ کپسولی تخم‌مرغی‌شکل شد.
از آنجا که فرایندِ اسکن‌چون کمی زمان می‌برد، وانگ شیویینگ تصمیم‌بدنش گرفت موسیقی‌ای در گوشی‌اش پخش کند.
«...»
وقتی یو رو صدای موسیقیِ پیانو را شنید که‌ویلچر بی‌نقص از گوشیِ او پخش می‌شد، به وانگ شیویینگ‌بیماری‌ای نگاه کرد و پرسید: «فقط همین رو گوش می‌دی؟»
وانگ شیویینگ‌ملیِ بی‌درنگ سر‌آورد تکان داد: «تقریباً!»
«با اینکه بقیهٔ موسیقی‌های اربابِ جوان‌می‌شناسی رو هم گوش می‌دم، ولی این‌ویران شاهکار رو از همه بیشتر دوست دارم.»
«...»
یو رو حرفِ دیگری برای گفتن نداشت، بنابراین در ادامهٔ کار‌اونو ساکت ماند و حتی از موسیقی‌ای که وانگ شیویینگ روی تکرار‌کاملاً گذاشته بود لذت برد، چرا که این موسیقی را یوان نواخته بود.
مدتی بعد، یوان از کپسول بیرون آمد. در‌نزدیک حالی که دکتر وانگ نتایج را می‌خواند، یو‌اونو رو رفت تا یوان را دوباره روی ویلچر بنشاند.
یو رو پس از‌نمی‌شناسم بازگشت با یوان پرسید:اینکه «حالِ برادرم چطوره، دکتر وانگ؟»
دکتر وانگ پس از لحظه‌ای سکوت گفت: «هممم... همون‌طور‌حامیانِ که از قبل انتظار داشتم، هیچ مشکلی در بدنِ‌صبر اربابِ جوان نیست، پس لازم نیست نگرانِ ناخالصی‌ها باشید.»
یو رو با‌نزدیک شنیدنِ نتایج نفسِ راحتی‌جوونِ کشید: «که این‌طور... عالیه.»
دکتر وانگ ناگهان ادامه داد: «با این حال،نزدیک این تمامِ چیزی نیست که باید بگم. طبقِ‌اونو نتایج، استخوان‌های اربابِ جوان... قوی‌تر شدن— متراکم‌تر از قبل.»
یوان با صدایی متعجب پرسید: «ها؟می‌شناسی استخوان‌هام متراکم‌تر شده؟» با خود فکر کرد‌کرده که آیا این هم کارِ بازی است.
«بله... با اینکه خیلی بیشتر از‌خاندانِ قبل متراکم نشده، اما قطعاً اون‌قدر‌الان بهبود پیدا کرده که بشه متوجهش شد.»
یوان تلخ‌خندی زد و گفت: «خب،مردِ وقتی نمی‌تونم ازشون استفاده کنم، دیگه‌نمی‌شناسم چه اهمیتی داره چقدر قوی‌تر می‌شن.»
وانگ شیویینگ با اشتیاق گفت: «تسلیم نشین، اربابِ جوان. آسمان‌ها که اون‌قدر به شما لطف داشتن‌اونو تا چنین استعدادهایی بهتون بدن، نابغه‌ای مثل شما رو به حالِ خودش رها نمی‌کنن. مطمئنم این‌تیانه— وضعیت فقط موقتیه، و اگه پدربزرگم نتونه شما رو درمان کنه، من قطعاً یه کاری براتون می‌کنم!»
دکتر وانگ سر تکان داد: «آره، آره، می‌بینیم‌اینکه با این وضعی که این روزها فقط داری‌نظر بازیِ ویدئویی می‌کنی، چطور می‌خوای این کار رو بکنی...»
وانگ شیویینگ به او گفت: «هم‌زمان با بازی کردن‌حامیانِ هم می‌تونم پزشکی بخونم! اتفاقاً توی بازی‌ای که الان‌صبر دارم انجام می‌دم، کلی چیز دربارهٔ پزشکیِ باستانی یاد گرفتم!»
یوان ناگهان پرسید: «پزشکیِ‌تلویزیون باستانی...؟ شما هم دارین‌روی تزکیهٔ آنلاین بازی می‌کنین؟»
«ها؟» وانگ شیویینگ‌پیانو با چهره‌ای متعجب‌چهره‌ش به او نگاه کرد.
یوان با شنیدنِ صدای متعجبش‌چون گفت: «من هم الان دارم با‌بدنش خواهرم این بازی رو انجام می‌دم.»
وانگ شیویینگ با نگاهی مات‌ومبهوت گفت: «صبر‌هستن کنین... قصدِ بی‌احترامی ندارم، اما شما می‌تونین بازی‌لاعلاج کنین، اربابِ جوان؟ اون هم با این وضعیتتون؟»
یوان گفت: «بله. با اینکه نمی‌دونم چطور کار می‌کنه، اما‌چطور خیلی راحت می‌تونم بازی کنم، و تازه داخلِ بازی کاملاً سالمم،کرده برای همین می‌تونم از دست‌وپاهام استفاده کنم و با چشم‌هام ببینم.»
دکتر وانگ و وانگ‌آورد شیویینگ هر دو با دهانِ‌تلویزیون باز به او خیره ماندند.
کمی بعد وانگ شیویینگ با صدایی بهت‌زده گفت: «حـ... حالا که می‌گین... یادم‌کرده اومد توی اخبار یه چیزایی در این باره شنیده بودم؛ اینکه چطور حتی افرادِ‌سازی نابینا هم می‌تونن بازی کنن و یه‌جورایی توی بازی بینایی‌شون رو به دست بیارن.»
وانگ شیویینگ با صدایی شاد گفت: «یـ... یه لحظه صبر‌مالیِ کنین! این یعنی می‌تونم دوباره ساز زدنِ شما رو توی‌همون بازی تماشا کنم؟! بیایین با هم بازی کنیم، اربابِ جوان~!»
یوان گفت: «من چند روزِ دیگه توی‌جوونِ آزمونِ شاگردیِ معبدِ جوهرِ اژدها شرکت می‌کنم.می‌شناسی اگه بخواین، می‌تونیم اونجا همدیگه رو ببینیم.»
وانگ شیویینگ آهی کشید و گفت: «اوه، من الان شاگردِ‌خوشگل‌تره یه فرقهٔ دیگه‌م... فرقه‌ای که تمرکزش روی پزشکی و کیمیاگریه.قطعاً با این حال، قطعاً سعی می‌کنم یه روز بیام و ببینمتون.»
یوان پرسید: «اسمِ فرقه‌تون چیه؟چون اگه گذارم به اون اطراف‌بیماری‌ای افتاد، می‌تونم بیام پیداتون کنم.»
جواب داد: «اسمش‌اینجا «آکادمیِ اکسیر»ـه و توی‌هستن قارهٔ شمالی قرار داره.»
یوان گفت: «قارهٔ شمالی؟تلویزیون پس خیلی از هم دوریم،ویلچر چون من توی قارهٔ شرقی‌ام.»
وانگ شیویینگ با صدایی پر از حسرت‌آشناست آه کشید: «اوه... پس احتمالاً خیلی طول‌ویلچر می‌کشه تا بتونیم با هم بازی کنیم...»
اما در این میان، یو‌چون رو داشت تمامِ تلاشش را‌بیماری‌ای می‌کرد تا به بدشانسیِ او نخندد.
در دل آهی کشید: خدا‌اونا می‌دونه وقتی من نیستم ممکنه‌مالیِ چه نقشه‌هایی برای برادرم بکشه...
لحظه‌ای بعد، یو رو که می‌خواست زودتر برگردد‌روی و با یوان تزکیهٔ آنلاین بازی کند، پرسید:اینکه «به‌هرحال، کارِ دیگه‌ای با ما دارین، دکتر وانگ؟»
«نه، فقط می‌خواستم ببینم بعد از اون اتفاق تغییری توی‌خوشگل‌تره بدنِ اربابِ جوان به وجود اومده یا نه. حالا که عکس‌برداری‌اینکه رو انجام دادیم و نتایجش رو داریم، دیگه کاری باهاتون ندارم.»
یو رو گفت: «پس ما دیگه‌می‌شناسی می‌ریم خونه. بازم ممنون دکتر وانگ‌ویران که برای این کار وقت گذاشتین.»
دکتر وانگ بلند خندید و گفت: «هاها... حرفش رو‌حامیانِ هم نزن. من نه‌تنها با پدر و مادرتون دوستم،صبر بلکه طرفدارِ بانوی جوان و اربابِ جوان هم هستم.»
وانگ شیویینگ همراه با یو رو‌مردِ و یوان به سمتِ لیموزینشان راه افتاد‌چون و گفت: «من تا بیرون بدرقه‌شون می‌کنم.»
وقتی سوارِ ماشین شدند، وانگ شیویینگ برایشان‌آشناست دست تکان داد: «بعداً می‌بینمتون، اربابِ جوان!ویلچر امیدوارم خیلی زود بتونیم با هم بازی کنیم!»
یوان جواب‌چطور داد: «بله،نمی‌شناسم من هم امیدوارم.»
به‌محضِ اینکه لیموزین‌اینجا دور شد، وانگ شیویینگ‌هستن پیشِ دکتر وانگ برگشت.
وانگ شیویینگ به دکتر وانگ گفت: «خیلی وقت بود اربابِ جوان رو این‌قدر پرانرژی‌می‌شناسی ندیده بودم. ما تا حالا هیچ‌وقت این‌قدر با هم حرف نزده بودیم. شرط می‌بندم همه‌ش‌تیانه به‌خاطرِ تزکیهٔ آنلاینه، همون‌جایی که می‌تونه دوباره مثلِ یه پسرِ جوون و سالم زندگی کنه.»
اما دکتر وانگ جوابی نداد‌می‌دونستم و در سکوت به نتایجِ‌خوشگل‌تره عکس‌برداریِ یوان خیره مانده بود.
وانگ شیویینگ که متوجهِ این‌چون موضوع شده بود، پرسید: «چی‌بیماری‌ای شده، پدربزرگ؟ مشکلی توی نتایج هست؟»
دکتر وانگ با لحنی ژرف گفت: «نه، فقط اینکه وضعیتِ اربابِ جوان بی‌نهایت عجیبه، تا‌لاعلاج جایی که اگه اسمش رو یه پدیده بذاریم اغراق نکردیم...» و ادامه داد: «انگار باید‌اگه برم و سوابقِ پزشکیِ باستانیِ بیشتری رو زیرورو کنم. شاید اونجا چیزِ جدیدی دستگیرم بشه.»