چپتر 1134: طبقهٔ ششم
0«آسمان‌ها! تونسته به طبقهٔ‌واقعاً ششم برسه! فکر کنم‌زرین این یه اتفاقِ بی‌سابقه‌ست!»
تماشاچی‌های بیرونِ پاگودای شمشیر‌اژدهای با دیدنِ نور در طبقهٔ‌می‌کنم ششم غوغا به پا کردند.
برای لحظه‌ای کوتاه ناباوری در چهرهٔ‌وقتی لونگ چن نشست و سپس چشمانش با‌یارو شعله‌ای تند از احساساتِ گوناگون سوسو زد.
شگفتی، حسادت، شوک، حقارت— این‌همه احساس که مدت‌ها بود‌ادعای حس نکرده بود یا حتی هرگز تجربه نکرده بود، یکباره‌مطمئنی بالا آمدند و او و غرورش را در هم کوبیدند.
بقیهٔ افرادِ‌بهش آسمان‌های بالایی نیز‌همچین احساساتِ مشابهی داشتند.
یکی از آن‌ها که به ادعای لونگ چن دربارهٔ‌می‌کنم اینکه یوان اهلِ آسمانِ سوم است شک داشت، پرسید: «مطمئنی‌اصلاً از این خراب‌شده اومده؟ از کجا می‌دونی بهت دروغ نمی‌گه؟»
لونگ چن دندان به‌نداره هم سایید: «اگه از آسمان‌های‌نظر بالایی اومده بود، حتماً می‌شناختمش!»
«خیلی راحت‌آسمان‌های می‌تونست تغییرِ‌نیز چهره بده.»
«مگه اینکه اکسیری ساختهٔ‌بتونه خودِ ایزدِ کیمیا رو خورده‌بیاره باشه، وگرنه محاله متوجه نشم!»
با وجودِ این حرف‌ها، خودِ لونگ چن‌الان هم داشت شک می‌کرد که آیا یوان واقعاً‌بیاره از این آسمانِ سوم آمده است یا نه.
هر چی باشه، ردای اژدهای زرین تنش بود... الان که‌نمی‌رسید بهش فکر می‌کنم، محاله بتونه همچین چیزی رو توی این‌سعی خراب‌شده گیر بیاره، جایی که خاندانِ اژدهای شاهی اصلاً وجود نداره...
ولی وقتی گفت از آسمان‌های بالایی نیومده،یکی به نظر نمی‌رسید دروغ بگه. پس آخه‌آسمانِ این یارو از کجای این آسمان‌ها پیداش شده؟!
در حالی که تماشاچیان هنوز سعی داشتند از‌گیر شوک درآیند، یوان روبه‌روی لوحِ شمشیر نشسته بود و‌وقتی بی‌صدا به ردِ شمشیرهای روی آن خیره شده بود.
این منو‌آمده یادِ ردِ شمشیرهای‌زرین قلمروِ رازآلود می‌ندازه...
یوان معبدِ بی‌نامِ درونِ قلمروِ رازآلود را‌گفت به یاد آورد، جایی که برای نخستین‌کجای بار لان یینگ‌یینگ را نیز آنجا دیده بود.
درونِ معبد لوحی با ردِ شمشیر‌داشتند بود و او پس از بررسیِ‌یوان آن لوح، هالهٔ شمشیر را آموخته بود.
لان یینگ‌یینگ که حسِ آشنایی از‌چیزی ردِ شمشیرها می‌گرفت، با صدایی آرام زمزمه‌اصلاً کرد: «ردِ شمشیرهای روی اون لوحِ شمشیر...»
فنگ یوشیانگ از‌ردای روی کنجکاوی پرسید:تنش «لوحِ شمشیر رو می‌شناسی؟»
لان یینگ‌یینگ در ادامه برای بقیه از نخستین دیدارش با یوان و معبدی گفت که بیشترِ عمرش‌حالی را صرفِ مراقبت از آن کرده بود: «لوحِ شمشیر رو نه، ولی ردِ شمشیرهای روش رو چرا.می‌ندازه با اینکه الگوش متفاوته، اما ردِ شمشیرها تقریباً با اونایی که روی لوحِ سرور بود مو نمی‌زنه...»
فنگ یوشیانگ با نگاهی منتظر زمزمه کرد: «پس‌آن‌ها به هالهٔ شمشیر ربط داره، نه؟ برام جالبه‌است که اربابِ جوان این بار قراره چی یاد بگیره...»
یوان ۲۴ ساعتِ بعدی‌بتونه را بی‌هیچ وقفه‌ای به‌گیر ردِ شمشیرها خیره ماند.
در همین حال، افرادِ بیرونِ پاگودای شمشیر گیج شده بودند و از اینکه در طبقهٔ ششم‌جایی چه می‌گذرد، پر از کنجکاوی بودند. با پیچیدنِ خبر، شمارِ افرادِ بیرون به‌شدت افزایش یافته بود.پیداش این می‌توانست رویدادی تکرارنشدنی باشد، از این رو مردم با شتاب به‌سوی پاگودای شمشیر سرازیر می‌شدند.
«یک روزِ کامل از‌نداره ورودش به طبقهٔ ششم می‌گذره.نظر آخه اون تو چه خبره؟»
«این اولین باریه که کسی‌مشابهی به طبقهٔ ششم رسیده، برای‌دربارهٔ همین هیچ‌کس نمی‌تونه با اطمینان بگه.»
زمان به‌سرعت سپری شد و‌همچین در یک چشم‌به‌هم‌زدن، سه روز از‌خاندانِ ورودِ یوان به طبقهٔ ششم گذشت.
در این سه روز، اتفاقِ مهمی برای‌الان یوان نیفتاده بود. در واقع، او همچنان در‌بیاره تلاش بود تا نشانه‌های شمشیر را درک کند.
فنگ یوشیانگ با صدای بلند آه کشید: «۳ روز گذشته.نمی‌رسید هر رازی که پشتِ اون لوحِ شمشیر باشه، باید بی‌نهایت ژرف‌درآیند باشه، چون معمولاً اربابِ جوان خیلی سریع این‌جور چیزها رو می‌فهمه.»
اما درست وقتی جمله‌اش تمام شد،داشتند ناگهان مقدارِ عظیمی از هالهٔ شمشیر‌یوان به‌صورتِ انفجاری از بدنِ یوان فوران کرد.
شیائو هوا با صدایی‌بتونه مات‌ومبهوت زمزمه کرد: «چه‌گیر حجمِ عظیمی از هالهٔ شمشیر...»
از آن لحظه‌ردای به بعد، هالهٔ شمشیرِ‌الان یوان فقط شدت می‌گرفت.
در روزِ چهارم، هالهٔ شمشیرِ اطرافِ یوان چنان متراکم شده بود‌بگه که حتی با چشمِ غیرمسلح هم دیده می‌شد و شکلِ شمشیری‌روبه‌روی به خود گرفت؛ انگار خودِ یوان به شمشیر تبدیل شده بود.
وقتی شیائو هوا فهمید‌نیز چه اتفاقی دارد می‌افتد، چشمانش‌ادعای از هیجان برقی زد: «این...»
فنگ یوشیانگ متوجهِ این موضوع شد‌چیزی و به او گفت: «چیه؟ چیزی‌شاهی رو که فهمیدی به ما هم بگو.»
شیائو هوا با حالتی بامزه‌زرین پوزخند زد و در سکوت‌بتونه درخواستِ فنگ یوشیانگ را رد کرد.
فنگ یوشیانگ که واقعاً دربارهٔ وضعیتِ‌وقتی یوان کنجکاو بود، از روی کلافگی‌آخه دندان‌هایش را به هم سایید: «ای نیم‌وجبی...»
او رو به لان یینگ‌یینگ که‌داشتند با چشمانی گردشده به یوان خیره مانده‌اهلِ بود، چرخید و پرسید: «تو چیزی می‌دونی؟»
لان یینگ‌یینگ سر تکان‌بتونه داد: «تا حالا همچین چیزی‌بیاره ندیده‌ام، اما یه‌جورایی برام آشناست.»
در این میان، حالا بیش از ۵۰ هزار نفر دورِ‌بتونه پاگودای شمشیر جمع شده بودند و همگی از شدتِ انتظار‌وجود در آستانهٔ جنون قرار داشتند؛ کنجکاوی‌شان به اوج رسیده بود.
«لعنت! آخه اون‌وجود تو داره چه‌کار‌وقتی می‌کنه؟! چهار روز گذشته!»
«نکنه اون تو مرده یا یه‌داشتند بلایی سرش اومده؟ عمراً تو این چهار‌اهلِ روز همه‌ش در حالِ جنگیدن بوده باشه!»
«فکر می‌کنی‌بهش واقعاً اون‌بتونه تو چه خبره؟»
«فقط زمان مشخص می‌کنه.»
در روزِ پنجم، یوان‌نداره سرانجام چشمانش را بست و‌نظر به حالتِ خلسه فرو رفت.
با دیدنِ این‌بالایی منظرهٔ آشنا، ابروهای فنگ‌یکی یوشیانگ پرید: «ایـ... این...»
لان یینگ‌یینگ با لبخندی‌بتونه تلخ‌وشیرین زمزمه کرد: «دوباره‌گیر داره روشن‌بینی رو تجربه می‌کنه...»
بیشترِ مردم اگر حتی یک بار در طولِ عمرشان روشن‌بینی‌بتونه را تجربه می‌کردند، خوش‌شانس به حساب می‌آمدند، اما یوان در‌وجود کمتر از یک سال، چندین بار آن را تجربه کرده بود.
نزدیکِ پایانِ روزِ ششم،نداره یوان چشمانش را باز کرد‌نظر و با اعلانی روبه‌رو شد.
<هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته آموخته شد.>
«هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته...»
[هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته]
[توضیحات: تنها کسانی که از برکتِ ایزدِ شمشیر برخوردارند، می‌توانند هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته را درک کنند. امکانِ تبدیلِ قدرتِ روح به هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته را فراهم می‌کند. آسیب و برندگیِ شمشیر را به‌طورِ چشمگیری افزایش می‌دهد.]