چپتر 37: مأموریت تکمیل شد
0«داداش یوان واقعاً... درک‌نشدنیه...» شیائو هوا در این لحظه‌آمد به‌سختی می‌توانست سرِ پا بایستد؛ حس می‌کرد تمامِ درکش‌ناامیدی از دنیای تزکیه، با وجودِ ژرفِ یوان زیرورو شده است.
یوان که کاملاً از آسمان‌ستیز بودنِ‌اگه وجودش بی‌خبر بود، ناگهان پرسید: «حالت خوبه،غار شیائو هوا؟ حالتِ چهره‌ت اغراق‌آمیزتر از همیشه‌ست.»
شیائو هوا لحظه‌ای بعد سر تکان داد و گفت: «شـ... شیائو‌برمی‌گرده هوا خوبه... اما داداش یوان واقعاً خوبه؟ حسِ عجیبی توی بدنت‌انگار نداری؟ هر چی باشه، توی یک چشم‌به‌هم‌زدن سه بار مرز رو شکستی...»
یوان گفت: «کاملاً‌نگاه خوبم. راستش، حتی‌میان‌سال از همیشه هم بهترم!»
سپس ادامه داد: «راستی، شیائو هوا، اون بلورِ‌بیرون روح رو که از خانهٔ حراج خریدی یادته؟ چون‌دیدنِ شبیهِ هستهٔ هیولاست، شاید بتونم اون رو هم بخورم؟»
با شنیدنِ این حرف، شیائو هوا بی‌درنگ با چهره‌ای وحشت‌زده سر تکان داد و با لحنی جدی‌میان‌سال گفت: «عمراً، داداش یوان! نمی‌تونی بلورِ روح رو بخوری! انرژی روحیِ درونش حتی با استادانِ بزرگِ روح‌خفیفی رقابت می‌کنه! و اصلاً شبیهِ هستهٔ هیولا نیست! داداش یوان بعد از خوردنش قطعاً هزار تیکه می‌شه!»
یوان که دربارهٔ مزهٔ بلورِ‌ناامید روح کنجکاو شده بود، با چهره‌ای‌برمی‌گرده کمی ناامید گفت: «اگه تو می‌گی...»
__
چند دقیقه بعد،کند شیائو هوا ناگهان گفت:آرام «داداش یوان، داره برمی‌گرده.»
یوان برگشت تا به غار نگاه کند. مردِ میان‌سال‌دقیقه با چهره‌ای بی‌احساس، آرام از غار بیرون آمد؛ انگار‌بی‌احساس تمامِ اراده‌اش برای ادامهٔ زندگی را از دست داده بود.
یوان با دیدنِ ناامیدی در چشمانِ خالیِ‌می‌گی مردِ میان‌سال، دردِ خفیفی در قلبش حس کرد،کند چرا که احساسِ کنونیِ او را به‌خوبی می‌فهمید.
پس از سال‌ها زندگی به‌عنوانِ فردی فلج که حتی نمی‌توانست بدونِ کمکِ دیگران از تختش بیرون بیاید،داده سرسخت‌ترین مردِ دنیا هم دچارِ افسردگی می‌شد، چه رسد به شخصِ جوان و معصومی مثلِ یوان؛ و‌فلج ناگزیر بود که برای آسان‌تر کردنِ بارِ روی دوشِ خواهرِ کوچکش، به پایان دادنِ زندگیِ خود فکر کند.
یوان با صدای آرامی زمزمه کرد: «اون مرد...بیرون اراده‌ش برای زندگی رو از دست داده. کاش کاری‌دیدنِ از دستمون برمی‌اومد تا این غم رو تسکین بدیم.»
شیائو هوا آرام سر تکان داد و گفت: «هیچ کاری از دستمون براش برنمی‌آد، داداش یوان.مردِ این واقعیتِ تلخِ آدم‌های بدونِ قدرته—ضعیف‌ها طعمهٔ قوی‌ترها می‌شن. فقط یک راه برای جلوگیری از این وضعیت‌دردِ هست، و اونم اینه که اون‌قدر قوی بشی که بتونی از چیزهایی که دوستشون داری محافظت کنی.»
«...»
یوان زبانش بند آمده بود، اما داشت این دنیا را بهتر می‌فهمید و درک می‌کرد‌زندگی که چرا مردم—تزکیه‌گران—تشنهٔ قدرت‌اند. اگر کسی ضعیف بود، ممکن بود وضعیتی مشابهِ این مردِ میان‌سال‌می‌فهمید را تجربه کند و عزیزانش را به وجودِ قوی‌تری ببازد که فراتر از توانایی‌های خودش است.
و جایی در اعماقِ قلبِ یوان، میل‌آرام به قدرت—میل به محافظت از این زندگیِ‌زندگی آرامی که داشت—شروع به جوانه زدن کرد.
مردِ میان‌سال جلوی یوان‌کمی و شیائو هوا ایستاد:چند «آه... شما هنوز اینجایید...»
یوان آهی کشید:کنجکاو «تسلیت می‌گم... کاش‌اگه زودتر به اینجا می‌رسیدم...»
مردِ میان‌سال سر تکان داد و با صدای آرامی‌بیرون گفت: «نه، این کاملاً تقصیرِ منه. کاش برای چیدنِ گیاهِ‌ناامیدی دارویی اون رو با خودم به این جای خطرناک نمی‌آوردم...»
«اما برای آدم‌های فقیری‌مردِ مثلِ ما، این تنها‌بیرون راه برای ادامهٔ زندگیه.»
مردِ میان‌سال روی زانوهایش افتاد و با احساسی خالصانه به خاک افتاد‌برگشت و تا لحظاتی بعد جرئت نکرد سرش را بالا بیاورد: «به‌هرحال، می‌خوام‌برای بابتِ اینکه فریبتون دادم و به غارِ عنکبوتِ اهریمنی کشوندمتون، عذرخواهی کنم.»
یوان در حالی که مرد را از روی زمین بلند می‌کرد،برمی‌گرده گفت: «خواهش می‌کنم، نیازی نیست برای کاری که مجبور بودید انجام‌انگار بدید عذرخواهی کنید. اگه منم جای شما بودم، همین کار رو می‌کردم.»
مردِ میان‌سال گفت: «پس اجازه بدید‌میان‌سال از شما برای کشتنِ عنکبوتِ اهریمنی‌اراده‌اش تشکر کنم... برای گرفتنِ انتقامِ مرگِ دخترم...»
مردِ میان‌سال دست در جیب‌هایش برد‌بی‌احساس و گیاهِ زیبایی با هفت برگِ‌برای رنگارنگ بیرون آورد که شبیهِ رنگین‌کمان بود.
شیائو هوا بی‌درنگ این گیاهِ زیبا را شناخت‌چند و در حالی که آستین‌های یوان را می‌کشید، با‌میان‌سال صدایی هیجان‌زده گفت: «اون گیاه هفت رنگه، داداش یوان!»
یوان پرسید: «باارزشه؟»
شیائو هوا جواب داد: «گیاه هفت رنگ یه داروی بی‌نهایت کمیابه که‌اراده‌اش توی هیچ جای مشخصی از این دنیا رشد نمی‌کنه! بیشترِ آدما تمامِ عمرشون‌کرد رو زندگی می‌کنن بدون اینکه حتی یکیش رو ببینن! این یه گنجینهٔ بی‌قیمته!»
یوان که برای پذیرفتنِ چنین گنجینهٔ بی‌قیمتی دودل بود،آمد از مردِ میان‌سال پرسید: «مطمئنید که می‌خواید از همچین‌ناامیدی چیزِ باارزشی دل بکنید؟ به پول نیاز ندارید؟ اگه بفروشیدش...»
با این حال، پیش از آنکه یوان حتی بتواند جمله‌اش را تمام کند، مردِ میان‌سال‌کند سر تکان داد و گفت: «بدونِ دخترم، دیگه هیچ نیازی به پول ندارم. و این‌ناامیدی دارو رو هم دخترم پیدا کرده بود. مطمئنم اونم می‌خواست که این مالِ شما باشه.»
«...»
مرد سرش را پایین انداخت و دستانش را دراز‌بیرون کرد تا اینکه گیاه هفت رنگ درست جلوی بدنِ یوان‌ناامیدی قرار گرفت و گفت: «خواهش می‌کنم مردِ جوان، قبولش کنید.»
با دیدنِ این‌کند صحنه، یوان آهی کشید‌آرام و گیاه را گرفت.
«ممنون...»
وقتی یوان گیاه هفت رنگ را گرفت،می‌گی مردِ میان‌سال برای آخرین بار به او تعظیم‌کند کرد و سپس چرخید و به راه افتاد.
یوان ناگهان‌غار سرش داد‌کند زد: «لطفاً وایستید!»
وقتی مرد از حرکت ایستاد و برگشت، یوان کیسهٔ کوچکی‌انگار به سمتش پرت کرد و گفت: «شاید در برابرِ هدیهٔ شما‌دردِ هیچی نباشه، ولی امیدوارم بتونید بقیهٔ عمرتون رو بی‌دغدغه زندگی کنید!»
مردِ میان‌سال چیزی نگفت و‌ناامید تنها سر تکان داد و‌داره سپس در میانِ جنگل ناپدید شد.
یوان سپس آهی کشید و گفت: «نمی‌دونم چقدر پول توی‌داره اون کیسه بود، چون بعد از اینکه اون استادِ روح بهم‌آمد دادش دیگه توش رو نگاه نکردم، ولی امیدوارم کافی بوده باشه.»
شیائو هوا با لبخند‌کند گفت: «نگران نباش، داداش‌آرام یوان. کلی پول توش بود.»
«ها؟ از کجا‌کند می‌دونی؟ تو که حتی‌آرام بهش دست هم نزدی.»
شیائو هوا گفت: «یه کیسهٔ ذخیره‌سازیِ بدونِ محافظ برای تزکیه‌گرهایی که می‌تونن حسِ روحی‌شون رو کنترل کنن، هیچ فرقی با‌بیرون یه کتابِ باز نداره. همون‌طور که شیائو هوا از حسِ روحی‌اش برای پیدا کردنِ هیولاها برای داداش یوان استفاده می‌کنه،به‌خوبی می‌تونه از حسِ روحی‌اش استفاده کنه تا چیزهایی رو حس کنه که در حالتِ عادی با چشمِ غیرمسلح دیده نمی‌شن.»
«به هر حال، حدود ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ سکه طلا توی اون کیسه بود. ولی‌برگشت در مقایسه با گیاه هفت رنگی که به داداش یوان داد، مثلِ‌برای این می‌مونه که یه گنجینهٔ بی‌قیمت رو با یه دونه برنج خریده باشی.»
یوان به گیاهِ رنگارنگِ‌کند توی دستش نگاه کرد و‌بیرون گفت: «این چیز این‌قدر باارزشه...؟»
[گیاه هفت رنگ]
[داروی سطح ۷]
[توضیحات: گیاهی بی‌نهایت کمیاب با کاربردهای بی‌شمار]
داروی سطح ۷! حتی اکسیرِ‌مردِ تقویتِ روحی که شوان ووهان بهم‌انگار داد هم فقط سطح ۳ بود!
چند لحظه‌نگاه بعد، اعلانی پیشِ‌میان‌سال رویش ظاهر شد.
«مأموریت تکمیل شد: التماسِ مردِ ناشناس»
«پاداش دریافت شد: ۱ عدد گیاه هفت رنگ»
«شهرت ۱۰+»
«'مو چینگ' به پیوندِ شما افزوده شد!»
«سطحِ پیوندِ مو چینگ به آشنا ارتقا یافت!»
«تبریک! اثرِ زیر از سطحِ پیوندِ مو چینگ به دست آمد: 'تأییدِ مو چینگ'»