چپتر 1091: بدون عنوان
0اربابِ خاندان لین لگدی زد که لین‌نگاه مینگهای را به پرواز درآورد و گفت:نمی‌تونم «داری از آدمِ اشتباهی طلبِ رحم می‌کنی.»
لین مینگهای بی‌درنگ روی پا ایستاد و‌بود به سمتِ تیان یانیو دوید و با صورتی‌بپیوندد غرق در اشک و آب‌بینی جلویش زانو زد.
«خواهش می‌کنم! رحم کنید، بانو تیان!خانواده‌ت اشتباه کردم! قول می‌دم اگه از‌گرفت جونم بگذرید دیگه هرگز مزاحمتون نشم!»
تیان یانیو با چهره‌ای آرام روی مبل نشسته ماند‌تصمیمت و در سکوت به لین مینگهای خیره شد که‌تکان زانوهایش زمین را می‌بوسید و برای جانش التماس می‌کرد.
این صحنه‌ای بود که بارها‌داد در خواب دیده بود، اما‌خاری هرگز تصور نمی‌کرد به واقعیت بپیوندد.
با این حال، هرچند دلش می‌خواست او را بکشد، مطمئن‌دیده نبود تصمیمِ درستی باشد، به‌ویژه که خاندانِ لین ممکن بود‌بکشد به خاطرِ مرگِ لین مینگهای از خانواده‌اش کینه به دل بگیرند.
سر چرخاند‌قلبی‌ت تا از‌تصمیمت خانواده‌اش مشورت بگیرد.
متأسفانه پدر و مادرش به‌فقط خاطرِ موقعیتی که در آن بودند،خانواده‌ت همچنان از ترس خشکشان زده بود.
سپس تیان یانیو نگاهش را به یوان دوخت. یوان با‌خاری آرامش لبخندی زد و گفت: «فقط خواستهٔ قلبی‌ت رو بگو. تصمیمت‌بکشمت هر چی که باشه، من از تو و خانواده‌ت محافظت می‌کنم.»
با دیدنِ آرامشِ‌التماس چهرهٔ یوان، تیان‌صحنه‌ای یانیو نیز آرام گرفت.
تیان یانیو سر تکان داد: «باشه.»خانواده‌ت سپس به لین مینگهای که صورتش غرق‌تکان در اشک و آب‌بینی بود، نگاه کرد.
«تو سال‌هاست که خاری توی زندگیِ منی و‌بگو نمی‌تونم بشمرم چند بار خواستم با دستای خودم بکشمت.گرفت اما نه قدرتش رو داشتم و نه شجاعتش رو.»
نفسِ عمیقی کشید‌گرفت و ادامه داد: «اما‌نگاه حالا همه‌چیز فرق می‌کنه.»
نورِ سردی در نگاهش‌می‌کرد سوسو زد. از جا برخاست‌خواب و روبه‌روی لین مینگهای ایستاد.
«وقتی سعی کردی با زورگویی تسلیمم کنی، می‌خواستم بکشمت. وقتی با‌نیز خانواده‌م درافتادی، می‌خواستم بکشمت. سال‌هاست که می‌خوام شمشیرم رو توی گردنت فرو‌نمی‌تونم کنم و حالا که فرصتش رو دارم، منطقی نیست که ازش بگذرم.»
تیان یانیو شمشیرش‌آرامش را از حلقهٔ‌خواستهٔ فضایی‌اش بیرون آورد.
«هییی!» لین مینگهای دوباره به پشت روی‌نگاه زمین افتاد و با پا کشیدن روی‌نمی‌تونم زمین، خودش را از تیان یانیو دور کرد.
لین مینگهای برای کمک به اربابِ خاندان لین نگاه کرد: «پـ-پدر! واقعاً می‌خوای‌نمی‌کرد بذاری منو بکشه؟! من از نوادگانِ خاندانِ لینم! من پسرتم! باید نجاتم بدی!» اما‌خاندانِ وقتی دید اربابِ خاندان لین حتی نگاهش هم نمی‌کند، چهره‌اش در هم یخ زد.
در واقع، انگار‌بگو اربابِ خاندان لین عمداً‌محافظت او را نادیده می‌گرفت.
با دیدنِ این صحنه، لین‌فقط مینگهای فهمید که سرنوشتش رقم‌باشه خورده و کارش تمام است.
«خواهش می‌کنم... بانو‌گرفت تیان... از این‌صورتش آدمِ ناچیز بگذ—»
ویژژژ!
تیان یانیو ناگهان قدمِ بلندی به‌خانواده‌ت سمتِ لین مینگهای برداشت و شمشیرش‌گرفت را به سوی او فرو برد.
تیغهٔ سردش در گردنِ‌لبخندی مرد فرو رفت و‌بگو از طرفِ دیگر بیرون زد.
پس از سوراخ کردنِ گردنِ لین مینگهای با شمشیر، تیان‌خاری یانیو دستش را چرخاند و با یک حرکتِ سریع و‌خودم قاطع، سرِ لین مینگهای را به‌کلی از تن جدا کرد.
لحظه‌ای بعد بدنِ بی‌سرِ لین مینگهای روی‌بود زمین افتاد. لین چون‌هوا که نمی‌خواست خونش اتاق‌بپیوندد را کثیف کند، زخمِ کشنده را مُهر کرد.
با شنیدنِ صدای افتادنِ سرِ‌باشه لین مینگهای روی زمین، تیان‌چهرهٔ سویین از بهت بیرون آمد.
«یانیو... تو...» باورش‌آرامش نمی‌شد و از‌خواستهٔ تلافیِ خاندانِ لین می‌ترسید.
سکوت بارِ‌نیز دیگر بر‌تکان اتاق حاکم شد.
مدتی بعد، یوان برخاست و به خاندانِ لین گفت: «ممنون‌دیده که پای قولی که دادید ایستادید. من الان کلِ این‌بکشد قضیه رو حل‌شده می‌دونم و دیگه خاندانِ لین رو مقصر نمی‌دونم.»
لین چون‌هوا در برابرش‌تصمیمت تعظیم کرد: «ما فقط کاری‌آرامشِ رو کردیم که بدیهی بود.»
«پس ما دیگه می‌ریم.»لبخندی یوان به سمتِ در‌بگو رفت، اما دمِ در ایستاد.
برگشت و ادامه داد: «فقط جهتِ یادآوری،نگاه خاندانِ تیان تحتِ محافظتِ منه. هر آسیبی بهشون‌بشمرم برسه، حمله به شخصِ خودم در نظرش می‌گیرم.»
لین چون‌هوا گفت: «لطفاً خیالتون راحت باشه، اربابِ جوان.خواب خاندانِ لین کاری به کارِ خاندانِ تیان نداره. در‌دلش واقع، حتی تمامِ خسارت‌هایی رو که بهشون زدیم جبران می‌کنیم.»
تیان شیانزو با لبخندی خشک گفت: «مـ-مشکلی نیست.دیدنِ از پیشنهادتون ممنونیم، اما گذشته‌ها گذشته. بهتره روی‌نگاه گذشته تمرکز نکنیم و به راهمون ادامه بدیم.»
پیشنهادِ لین چون‌هوا هرچقدر هم که وسوسه‌انگیز بود، تیان شیانزو می‌خواست هرچه‌محافظت زودتر تمامِ روابطش را با خاندانِ لین قطع کند. تا زمانی که‌خاری کسی عمداً در کارشان سنگ‌اندازی نمی‌کرد، در نهایت تمامِ ضررهایشان را جبران می‌کردند.
کمی بعد، یوان و خاندانِ‌داد تیان، خاندانِ لین را ترک‌خاری کردند و به قلمروِ خود بازگشتند.
لین چون‌هوا رو به وو جیه کرد و گفت: «تو هم هر اتفاقی‌نمی‌کرد رو که امروز اینجا افتاد فراموش می‌کنی. قول می‌دم تا زمانی که دهنت‌به‌ویژه رو بسته نگه داری، خاندانِ لین کاری به کارِ تو یا خانواده‌ت نداشته باشه.»
وو جیه پیش از آنکه‌باشه از اتاق بیرون بدود، تعظیم‌چهرهٔ کرد و گفت: «چشم! با اجازه‌تون!»
وقتی تنها شدند، لین چون‌هوا به اربابِ‌قلبی‌ت خاندانِ لین گفت: «به خانواده و بقیه‌آرامشِ بگو پسرت توی یه حادثه کشته شده.»
اربابِ خاندانِ‌نیز لین آهی‌تکان کشید: «می‌دونم.»
«بذار امروز یه درسِ عبرت بشه. وقتی کسی آدمِ آسمان‌های بالایی رو‌تصور می‌رنجونه، همین می‌شه. شانس آوردیم که فقط با دو تا جنازه قسر‌درستی دررفتیم. اگه می‌خواست، می‌تونست کلِ خاندانمون رو از روی زمین محو کنه.»
اربابِ خاندانِ لین‌بگو با صدایی بی‌روح‌خانواده‌ت تکرار کرد: «می‌دونم...»
«بهت کمی وقت می‌دم تا استراحت کنی.قلبی‌ت چند روزِ دیگه دوباره حرف می‌زنیم.» کمی‌آرامشِ بعد، لین چون‌هوا از اتاق ناپدید شد.
اواخرِ آن شب، در حالی که لین چون‌هوا در اتاقش مشغولِ تزکیه بود‌منی و سعی می‌کرد کلِ ماجرا را فراموش کند، ناگهان حضورِ کسی را مثلِ‌عمیقی یک شبح در اتاقش حس کرد که مجبورش کرد دست از تزکیه بکشد.
چشمانش را باز‌التماس کرد و فریاد‌صحنه‌ای زد: «کی اونجاست؟!»
با این‌قلبی‌ت حال، هیچ‌کس‌تصمیمت در اتاق نبود.
یعنی توهم زدم؟آرامش این را در‌خواستهٔ دل از خودش پرسید.
لین چون‌هوا چشمانش را بست و کمی بعد تزکیه‌اش را‌خاری از سر گرفت، بی‌آنکه از پیکرِ پشتِ سرش خبر داشته‌خودم باشد؛ پیرمردی که مثلِ یک شبح پشتِ سرش ایستاده بود.
بالاخره پیدات کردم، مرشد... با این فکر، لبخندِ ژرفی بر‌دیده لبانِ پیرمرد نشست و در همان حال، مخفیانه خاطراتِ لین‌بکشد چون‌هوا را بلعید و آن‌ها را از آنِ خود کرد.