چپتر 538: یک حریف شایسته
0وانگ مینگ اضافه کرد:کردم «البته، اگه نمی‌خوای بهم‌دستِ بگی هم مشکلی نیست.»
پس از‌کسی لحظه‌ای سکوت، یوان‌تونسته گفت: «چیِ شمشیره.»
«چیِ شمشیر؟ تا حالا اسمِ‌خندید این فن رو نشنیدم. همچین فنِ‌تیراندازی قدرتمندی رو از کجا یاد گرفتی؟»
با آرامش‌بیا جواب داد:به‌اندازهٔ «تزکیهٔ آنلاین.»
چشم‌های وانگ‌به‌اندازهٔ مینگ از‌کردم تعجب گرد شد.
تا جایی که او خبر داشت،رزمی هیچ‌کس نتوانسته بود فنی از تزکیهٔ‌می‌شه آنلاین بیاموزد که فنِ تزکیه نباشد.
وانگ مینگ پس از اینکه به خودش آمد، گفت:گذشته «تبریک می‌گم، یوان. تو اولین کسی هستی که می‌شناسم و‌ادامه‌ش تونسته یه فنِ رزمی رو از تزکیهٔ آنلاین یاد بگیره.»
سپس وانگ مینگ گفت: «به‌هرحال، داره‌کردم دیر می‌شه. اگه بازم دلت می‌خواد‌آوردی مبارزهٔ تمرینی کنیم، من فردا هم اینجام.»
یوان سر تکان داد.
وقتی وانگ مینگ آنجا‌می‌شناسم را ترک کرد، جمعیتِ‌سپس دورشان هم پراکنده شد.
با این حال، تا آخرِ‌خندید روز دست از صحبت دربارهٔ‌آره مبارزهٔ یوان و وانگ مینگ برنداشتند.
کمی پس از‌خونه رفتنِ وانگ مینگ، می‌شیو‌متوجهِ به طبقهٔ اول برگشت.
می‌شیو پس از بازگشت پیشِ یوان‌تیر پرسید: «کارِ من برای امروز تموم شد.بتونم آماده‌ای بریم یا می‌خوای بیشتر تمرین کنی؟»
یوان گفت: «بیا‌هستی بریم خونه. امروز‌رزمی به‌اندازهٔ کافی تمرین کردم.»
سپس متوجهِ تیر‌توی و کمانِ در‌انگار دستِ می‌شیو شد.
«اونا رو از کجا آوردی؟»
می‌شیو گفت: «مربی بهم‌کردم دادشون تا بتونم توی‌دستِ خونه هم تمرین کنم.»
یوان خندید:کسی «انگار امروز‌می‌شناسم بهت خوش گذشته.»
«آره، تیراندازی با کمان سرگرم‌کننده‌تر‌خندید از چیزی بود که انتظار داشتم.تیراندازی فکر کنم یکم بیشتر ادامه‌ش بدم.»
مدتی بعد،بیا آن‌ها به‌به‌اندازهٔ غارهای جاودانه برگشتند.
یوان نشست و آماده شد تا نقابش را بردارد،اونا اما می‌شیو به‌سرعت گفت: «یه لحظه صبر کن. هنوز‌بهت نقابت رو درنیار. بذار یه نگاهی به اینجا بندازم.»
یوان مطمئن نبود می‌شیو‌می‌شناسم می‌خواهد چه‌کار کند، اما با‌به‌هرحال این حال سر تکان داد.
سپس تماشا کرد‌توی که می‌شیو تمامِ‌انگار سوراخ‌سنبه‌های آنجا را می‌گردد.
تصمیم گرفت‌بیا از او بپرسد:کافی «دنبالِ چی می‌گردی؟»
با آرامش جواب‌کافی داد: «اینکه اینجا تجهیزاتِ‌کمانِ نظارتی هست یا نه.»
یوان با صدایی نسبتاً‌می‌شناسم گیج گفت: «مـ-مثلِ دوربینِ مخفی؟به‌هرحال فکر نکنم همچین کاری بکنن...»
«می‌دونم، ولی‌بتونم هرچی احتیاط‌کنم کنیم بازم کمه.»
دقایقِ زیادی گذشت و وقتی می‌شیو‌کردم از نتیجه راضی شد، نقابش را برداشت‌مربی و گفت: «اینجا امن به نظر می‌رسه.»
پس از‌به‌اندازهٔ او یوان هم‌متوجهِ نقابش را برداشت.
یوان آهِ بلندی کشید: «آه... خسته‌م...رزمی فکر نکنم تا حالا این‌قدر فشرده‌می‌شه تمرین کرده باشم، حتی توی تزکیهٔ آنلاین.»
مدتی بعد، می‌شیو‌توی پرسید: «می‌خوای اول‌انگار تو دوش بگیری؟»
«آره، کلِ‌بیا روز داشتم‌به‌اندازهٔ عرق می‌کردم.»
«اول تو برو.کافی من لباس‌هامون رو‌تیر که چیدم میام.»
«باشه.»
سپس یوان به حمام رفت که‌انگار بزرگ‌تر از انتظارش بود و حتی یک‌سرگرم‌کننده‌تر وانِ مربعی هم در گوشه‌اش قرار داشت.
یوان پس از درآوردنِ لباس‌هایش و انداختنِ‌متوجهِ آن‌ها در سبدِ رخت‌چرک‌ها، نشست و شروع‌دادشون به شستنِ بدنش با آبِ گرم کرد.
«همم؟» یوان متوجه‌کافی چیز متفاوتی در‌تیر این آب شد.
در مقایسه با آبِ آپارتمانش،تونسته این آب واقعاً رگه‌ای از‌داره انرژی روحی در خود داشت!
با خودش زمزمه کرد: «انرژی‌خندید روحیِ اینجا این‌قدر قویه که‌آره حتی روی آب هم اثر می‌ذاره؟»
چند دقیقه بعد، می‌شیو واردِ حمام شد و پشتش‌کمانِ را شست. وقتی تمام شد، چند دقیقه‌ای هم برای شستنِ‌انگار جلوی بدنش به او کمک کرد و سپس آبش کشید.
یوان پس از خشک کردنِ بدنش، از‌کمانِ حمام بیرون رفت تا لباس‌هایی را که‌توی مرتب روی میز تا شده بود، بپوشد.
در این میان،هستی می‌شیو در حمام ماند‌بگیره تا خودش را بشوید.
وقتی هر دو تمیز‌کنم شدند و گرسنگی به‌خوش سراغشان آمد، متوجهِ چیزی شدند.
یوان ابروهایش را بالا‌به‌اندازهٔ داد: «اینجا آشپزخونه نداره؟تیر پس باید بیرون غذا بخوریم؟»
مشکلی با بیرون غذا‌کردم خوردن نداشت، اما برای این‌اونا کار باید نقابش را برمی‌داشت.
می‌شیو پیشنهاد داد:هستی «می‌تونیم غذا رو بگیریم‌بگیره و بیاریم همین‌جا بخوریم.»
یوان موافقت‌بتونم کرد: «همین‌کنم کار رو می‌کنیم.»
سپس نقاب‌هایشان را که می‌شیو شسته بود به چهره زدند‌دستِ و آماده شدند تا غارهای جاودانه را ترک کنند، اما‌بهت درست در لحظهٔ خروج، متوجهِ پیکری شدند که به سمتشان می‌آمد.
«ارشد وانگ؟»به‌اندازهٔ بی‌درنگ او‌کردم را شناختند.
ارشد وانگ پرسید:هستی «عصر بخیر، یوان. این‌بگیره وقتِ شب کجا می‌رید؟»
جواب داد: «چون غارِ‌کنم جاودانه آشپزخونه نداره، می‌خوایم‌خوش برای غذا بریم سالنِ غذاخوری.»
ارشد وانگ خنده‌ای کرد و‌کافی گفت: «دقیقاً برای همین اینجام. یادم‌اونا رفت این رو بهت بگم، ببخشید.»
«به‌هرحال، سالنِ غذاخوری نیم ساعت با غارهای جاودانه‌دستِ فاصله داره و بیشتر برای شاگردای عادیه، برای همین‌انگار وقتی توی غارهای جاودانه تمرین می‌کنیم، معمولاً اونجا نمی‌ریم.»
یوان پرسید: «پس کجا می‌رید؟»
«یا می‌گیم کسی برامون بیاره، یا‌انگار می‌ریم یه سالنِ غذاخوریِ ویژه که مخصوصِ‌سرگرم‌کننده‌تر کسانیه که توی غارهای جاودانه تمرین می‌کنن.»
ارشد وانگ به مسیرِ خاصی اشاره کرد و گفت:کمانِ «این مسیر رو بگیرید و برید تا به یه رستوران‌انگار به اسمِ «رستورانِ نقره‌ای» برسید. فقط پنج دقیقه پیاده‌روی داره.»
سپس به مسیرِ دیگری اشاره کرد و‌کمانِ گفت: «یه فضای باز هم هست که‌توی اگه اهلش باشید می‌تونید اونجا کباب درست کنید.»
«فهمیدم. ممنون.»
ارشد وانگ ناگهان به مبارزه‌شان در آن روز‌خوش اشاره کرد: «راستی، شنیدم امروز با نوه‌ام مبارزهٔ‌داشتم تمرینی داشتی و به شکلِ تماشایی شکستش دادی.»
«چون فامیلی‌تون یکی بود‌به‌اندازهٔ می‌دونستم از خاندانِ شماست،تیر ولی فکر نمی‌کردم نوه‌تون باشه.»
«بله، باید قیافه‌اش رو می‌دیدی وقتی داشت برام تعریف می‌کرد چطور ازت باخته. با اینکه بازنده‌خندید بود، تا حالا این‌قدر خوشحال ندیده بودمش. فکر کنم فقط از این خوشحاله که یه حریفِ شایسته‌بعد پیدا کرده که می‌تونه به چالش بکشدش، چون حتی شاگردای نخبه رو هم خیلی راحت شکست می‌ده.»
و ادامه داد: «مطمئناً در آینده برای مبارزه‌های‌سپس بیشتر بازم میاد سراغت. اگه یه وقت کلافه‌کننده‌مبارزهٔ شد، می‌تونی به من بگی تا یه کاریش بکنم.»