چپتر 706: اتحادیهٔ استادانِ آرایه
0«پس اتحادیهٔ استادانِ آرایه اینجاست...مجبورت ساختمونش خیلی معمولی‌تر از چیزیه‌اختیار که از دور به نظر می‌رسه.»
یوان به دیدنِ ساختمان‌های مجلل و‌اطراف پرزرق‌وبرق عادت داشت، برای همین از دیدنِ‌می‌کرد سادگیِ اتحادیهٔ استادانِ آرایه کمی جا خورد.
«بریم داخل؟»
با ورود به ساختمان، یوان صفِ درازی را دید که دورِ طبقهٔ اول پیچ خورده و‌نمی‌کنیم نیمی از فضای آنجا را اشغال کرده بود. در نگاهِ اول به نظر می‌رسید این افراد‌اون منتظرند تا چیزی از میزِ پذیرش بخرند، اما پیش از رفتن به طبقهٔ دوم، تکه‌کاغذی می‌گرفتند.
یوان نگاهی به اطراف انداخت تا‌نمی‌کنیم کسی را پیدا کند که انگار آنجا‌بده کار می‌کرد و به او نزدیک شد.
«سلام، از‌دوم کجا می‌تونم‌می‌گرفتند فنونِ آرایه بخرم؟»
مرد از او‌می‌گرفتند پرسید: «منظورت ترکیب‌های‌انداخت آرایه‌ست؟ تو استادِ آرایه‌ای؟»
یوان سر تکان‌بشم داد: «آره، چند‌فرقه تا آرایه بلدم.»
مرد پوزخند زد و ادامه داد: «فقط چون چند تا آرایه بلدی دلیل نمی‌شه که استادِ آرایه‌ثبت‌نام باشی، بچه. برای اینکه رسماً استادِ آرایه به حساب بیای، باید آزمونِ استادِ آرایه رو بگذرونی. فقط‌واقعی وقتی نشانِ یه استادِ آرایهٔ رسمی رو داشته باشی می‌تونی از اتحادیهٔ استادانِ آرایهٔ ما ترکیب‌های آرایه بخری.»
یوان ابرو بالا انداخت: «پس‌نگاهی قبل از اینکه بتونم ترکیب‌های‌کند آرایه بخرم باید عضوِ اتحادیه بشم؟»
«این چه فرقی با‌نگاهی پیوستن به یه فرقه‌پیدا برای گرفتنِ فنون‌شون داره؟»
«فکر کنم چیزی رو اشتباه متوجه شدی. ما مجبورت نمی‌کنیم بهمون ملحق بشی. اتحادیهٔ استادانِ آرایه این اختیار رو‌بشی داره که هویتِ استادِ آرایه رو به بقیه بده. اگه بخوای می‌تونی برای عضویت ثبت‌نام کنی، اما الزامی نیست.مجازاتی استادانِ آرایهٔ زیادی اون بیرون هستن که عضوِ اتحادیهٔ ما نیستن و ملحق نشدن به ما هیچ مجازاتی نداره.»
«با این حال، اگه آزمون رو ندی و یه استادِ آرایهٔ‌هویتِ رسمی نشی، یه استادِ آرایهٔ واقعی به حساب نمیای و بیشترِ جاهایی‌بیرون که ترکیب‌های آرایه می‌فروشن ازت می‌خوان که یه استادِ آرایهٔ رسمی باشی.»
یوان پرسید: «که این‌طور...می‌گرفتند پس کجا باید برای این‌پیدا آزمونِ استادِ آرایه ثبت‌نام کنم؟»
مرد به‌تکه‌کاغذی صفِ درازِ داخلِ‌اطراف فروشگاه اشاره کرد.
یوان آهی کشید: «حدس می‌زدم...»
رو به چو لیوشیانگ و بقیه گفت:بهمون «خب، من می‌خوام این آزمون رو بدم.اگه اگه نمی‌خواین، مجبور نیستین با من منتظر بمونین.»
چو لیوشیانگ شانه‌ای بالا انداخت: «کجا بریم؟انداخت جای دیگه‌ای برای رفتن نداریم. اما حتی اگه‌سلام داشتم هم، ترجیح می‌دم همین‌جا پیشِ تو بمونم.»
فنگ یوشیانگ گفت: «پس من کمی استراحت می‌کنم. اگه‌کند بهم نیاز داشتید صدام کنید، اربابِ جوان.» سپس به گلوله‌ای‌مرد از آتش تبدیل شد و به درونِ بدنِ او رفت.
لان یینگ‌یینگ هم در حالی که‌فرقه به دستبند تبدیل می‌شد، گفت: «اینجا‌اشتباه کمی شلوغه، پس منم فعلاً استراحت می‌کنم.»
فقط شیائو هوا،متوجه چو لیوشیانگ و‌نمی‌کنیم مین لی باقی ماندند.
به این‌دوم ترتیب، در‌می‌گرفتند صف منتظر ماندند.
در همان حال که منتظر بودند،انداخت یوان متوجهِ کسانی می‌شد که از طبقه‌های‌نزدیک بالا برمی‌گشتند و بیشترشان چهره‌هایی ناامید داشتند.
روشن بود که برای‌فرقی شرکت در آزمون به‌فنون‌شون طبقهٔ بالا رفته بودند.
طیِ یک ساعتی که منتظر بودند، یوان‌بهمون ۲۲ نفر را شمرد، اما فقط ۲اگه نفرشان از نتیجه راضی به نظر می‌رسیدند.
یوان در دل آه کشید:
احتمالاً آزمونِ سختیه، مخصوصاً برای‌متوجه کسی مثلِ من که تازه‌ملحق یه هفته‌ست آرایه‌ها رو یاد گرفته...
به جلوی صف که رسیدند،کند مردِ میان‌سالی که پشتِ میز نشسته‌کجا بود پرسید: «اسمت چیه؟ چند سالته؟»
«یوان، ۱۸ ساله.»
«تزکیه؟»
«لایهٔ ۲ از سرورِ روح.»
«...»
مردِ میان‌سال سرش را‌نمی‌کنیم بالا آورد و با‌اختیار ناباوری به یوان خیره شد.
اما حرف‌های یوان را فوراً باور نکرد،شدی برای همین مجبور شد خودش دست‌به‌کار شود‌هویتِ و با حسِ ایزدی‌اش هالهٔ یوان را بسنجد.
مردِ میان‌سال پس از‌اشتباه تأییدِ ادعای یوان به‌عنوانِ سرورِ‌بهمون روح، در دل فریاد زد:
این دیگه چه کوفتیه؟! واقعاً‌اطراف سرورِ روحه! اونم فقط با ۱۸کار سال سن؟ این هیولا دیگه کیه؟!
پس از لحظه‌ای سکوت‌فرقی پرسید: «و... و چند وقته‌داره که آرایه‌ها رو مطالعه می‌کنی؟»
یوان گفت: «زیاد نیست.شدی احتمالاً یه هفته می‌شه‌ملحق که آرایه‌ها رو یاد گرفتم.»
«یه هفته...؟»
اگر پایهٔ تزکیهٔ یوان از خودش بالاتر نبود،پیدا مردِ میان‌سال پیش از اینکه او را از‌می‌تونم ساختمان بیرون بیندازد، همان‌جا به او ناسزا می‌گفت.
آخر امکان نداشت کسی فقط با یک هفته‌فنون‌شون مطالعه به استادِ آرایه تبدیل شود. اگر چنین چیزی‌بهمون ممکن بود، تا الان همه استادِ آرایه شده بودند.
«به‌هرحال... این برگه‌متوجه رو بگیر و برای‌بهمون آزمونت برو طبقهٔ دوم.»
«ممنون.»
یوان برگه را‌می‌گرفتند گرفت و راهیِ‌انداخت طبقهٔ بالا شد.
پس از رفتنِ یوان، مردِ میان‌سال سر تکان‌فنون‌شون داد. اگر بیرون انداختنِ یوان به‌خاطرِ استعدادها و پیشینهٔ‌بهمون مرموزش این‌قدر خطرناک نبود، بی‌درنگ این کار را می‌کرد.
مهم نیست.اشتباه دیگه مشکلِ‌شدی من نیست.
در این میان، یوان مجبور‌نگاهی شد دوباره در صف بایستد، چون‌انگار صفِ دیگری برای آزمون‌ها وجود داشت.
از این گذشته،می‌گرفتند انگار صف خیلی‌انداخت کندتر جلو می‌رفت.
پس از دو‌بشم ساعت انتظارِ عذاب‌آور، سرانجام‌گرفتنِ به جلوی صف رسیدند.
پنج دقیقهٔ بعد، درِ روبه‌رویشان‌مجبورت باز شد و زنِ جوانی‌اختیار درحالی‌که اشک می‌ریخت، دوان‌دوان بیرون آمد.
«نفرِ بعدی.»
لحظه‌ای بعد صدایی سرد طنین‌انداز‌اطراف شد. یوان از در گذشت‌انگار و بقیه هم پشت‌سرش وارد شدند.
داخلِ اتاق میزِ درازی قرار داشت که سه‌فنون‌شون نفر پشتِ آن نشسته بودند— پیرمردی با چهره‌ای‌نمی‌کنیم لجباز، مردی خوش‌قیافه، و زنی زیبا اما بی‌حوصله.
مردِ خوش‌قیافه با دیدنِ زیبارویانی که‌نمی‌کنیم دنبالش می‌آمدند، گفت: «پسر، فکر می‌کنی‌بقیه کجایی؟ اینجا جای خودنمایی با دوست‌دخترهات نیست.»
چو لیوشیانگ پیش از ترکِ اتاق گفت:انداخت «ما بیرون منتظرت می‌مونیم...» و مین لی‌نزدیک و شیائو هوا هم به دنبالش رفتند.
«خب، بذار برگه‌ت رو ببینیم.»
یوان به میز‌بشم نزدیک شد و برگه‌اش‌گرفتنِ را به آن‌ها داد.
با دیدنِ پایهٔ تزکیهٔ‌شدی یوان، چشمانِ سه داور‌ملحق از شدتِ شوک گرد شد.
مردِ خوش‌قیافه‌دوم در دل‌می‌گرفتند فریاد زد:
سرورِ روح توی ۱۸اشتباه سالگی؟ جای تعجب نیست که‌بهمون این‌همه زیبارو دورش رو گرفتن!