چپتر 1169: فصل 1169
0[مرده‌ای.]
درست در همان لحظه‌ای که این اعلان‌داشتم ظاهر شد، شیائو هوا و بقیه فوراً‌داداش حس کردند پیوندشان با یوان قطع شده است.
با قطع شدنِ پیوندشان، دیگر نمی‌توانستند او‌چهره را حس کنند. با این حال، مطمئن‌وضعیت بودند که اتفاقِ بدی برایش افتاده است.
فنگ یوشیانگ به‌سرعت به‌سمتِ‌نجاتش برکهٔ شمشیر دوید و‌برگشت فریاد زد: «اربابِ جوان!»
جین شی فوراً جلوی پریدنِ بی‌محابای‌داشت او به داخلِ آب را گرفت و‌به‌عبارتِ گفت: «هی! فکر کردی داری چه‌کار می‌کنی؟!»
با چشمانی اشک‌بار فریاد‌امیدِ زد: «اربابِ جوان در‌ناگهان خطره! باید نجاتش بدیم!»
جین شی اخم کرد‌بمیره و برگشت تا به‌داشت برکهٔ شمشیر نگاه کند.
«متأسفانه، شاید برای نجاتش‌نجاتش کمی دیر شده باشه، چون‌نگاه برکه کلِ بدنش رو بلعیده.»
فنگ یوشیانگ‌بمیره روی زانوهایش افتاد‌چهره و گفت: «نه!»
لان یینگ‌یینگ دندان‌هایش را به هم‌بهش سایید و دست‌هایش را چنان محکم‌بالارفته مشت کرد که به خونریزی افتاد.
شیائو هوا اما با چهره‌ای بی‌حالت آنجا‌چهره ایستاده بود، و این حالتِ بی‌تفاوتِ همیشگی‌اش‌وضعیت نبود— چهره‌اش از هرگونه احساسی خالی بود.
جین شی آهی کشید و گفت:اخم «انگار اون‌قدرها هم چیزِ خاصی نبود.شاید من هم امیدِ زیادی بهش داشتم.»
شیائو هوا‌بمیره ناگهان با صدایی‌چهره آرام گفت: «نه.»
جین شی با ابروهای‌امیدِ بالارفته به او نگاه‌ناگهان کرد و پرسید: «چی؟»
«داداش یوان نمرده. عمراً اینجا بمیره.» نگاهِ خشکی بر چهره‌اطمینانش داشت، اما این به‌خاطرِ اطمینانش به یوان نبود— صرفاً ناتوانی‌اش‌ندارم در پذیرشِ وضعیت بود. به‌عبارتِ دیگر، داشت خودش را گول می‌زد.
«دوست ندارم ناامیدت کنم، اما اون واقعاً مرده. به‌عنوانِ کسی که اقتدارش در این مکان فقط‌باشه از مرشدم کمتره، می‌تونم هر اتفاقی رو که داخلِ این قلمرو می‌افته ببینم، و نمی‌تونم اون‌مشت رو ببینم. همچنین می‌تونم تأیید کنم که بدنش در نشانِ ۱٬۰۰۰ مایلیِ برکهٔ شمشیر از بین رفت—»
جین شی ناگهان حرفش را قطع‌داشت کرد و برگشت تا با چشمانی‌وضعیت گردشده به برکهٔ شمشیر خیره شود.
زیرِ لب‌خاصی زمزمه کرد:امیدِ «امکان نداره...»
در همین‌عمراً حال، داخلِ‌بمیره برکهٔ شمشیر.
وقتی یوان اعلانِ مرگ را دریافت کرد،کرد دیدش تاریک شد و تمامِ حسِ بدنش از‌دیر بین رفت. تقریباً انگار دوباره فلج شده بود.
با این حال، کمی‌خشکی بعد، شنید که صدایی‌اطمینانش در سرش طنین انداخت.
[شعلهٔ نهفته در قلب، بدن را بازسازی می‌کند.]
[زنده شده‌ای.]
[شرطِ پنهان برای تکاملِ «بازسازیِ کامل» برآورده شد.]
[«بازسازیِ کامل» به «بازسازیِ مطلق» تکامل یافت.]
با مهارتِ بازسازیِ مطلق، یوان توانست‌خشکی بدنش را به‌طورِ کامل بازسازی کند،ناتوانی‌اش حتی وقتی هنوز داخلِ برکهٔ شمشیر بود.
[لقب به دست آمد: بازتولد.]
[بازتولد: تمامِ اثرهای درمانی ٪۱٬۰۰۰ افزایش می‌یابد.]
هرچند حتی اگر فقط از بدنِ برهنه‌اش برای دفعِ هالهٔ‌اطمینانش شمشیرِ ارتقایافته استفاده می‌کرد، بدنش کاملاً سالم می‌ماند، اما همچنان‌ندارم به‌شدت دردناک بود، چرا که توانایی‌های بازسازی‌اش آسیب را خنثی نمی‌کرد.
یوان پس از اینکه به خودش‌اخم مسلط شد، به شنا کردن در‌شاید عمقِ بیشترِ برکهٔ شمشیر ادامه داد.
در همین حال، فنگ یوشیانگ و‌داشت بقیه ناگهان حس کردند که پیوندشان‌وضعیت با یوان دوباره برقرار شده است.
«چرا نمرده؟ هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته‌زیادی به‌وضوح تک‌تکِ سلول‌های بدنش رو نابود‌ابروهای کرده بود! نگو که واقعاً جاودانه‌ست؟!»
فنگ یوشیانگ نفسِ راحتی کشید و گفت: «خدا رو شکر که‌صرفاً حالش خوبه...» او اصلاً خبر نداشت قطرهٔ خونی که در اولین‌کنم دیدارشان به یوان داده بود، در واقع جانش را نجات داده است.
به لطفِ کالبدِ بلعندهٔ آسمان، توانسته بود حتی قدرتِ ممنوعهٔ بازتولد را از‌برای خونِ فنگ یوشیانگ بیرون بکشد. با این حال، حتی خودِ فنگ یوشیانگ هم اگر‌دندان‌هایش کلِ بدنش نابود می‌شد زنده نمی‌ماند، پس یوان چطور توانسته بود چنین کاری کند؟
متأسفانه، پاسخِ این‌نگاهِ سؤال تا مدت‌ها‌داشت بعد مشخص نمی‌شد.
پس از ۵۰۰ مایل پایین رفتنِ دیگر، یوان‌ناگهان سرانجام به کف رسید و همان‌طور که انتظار‌عمراً می‌رفت، کلیدی لاجوردی‌رنگ درست در پایین‌ترین نقطه افتاده بود.
یوان به‌سرعت رفت تا کلید را بردارد‌چهره و سپس به اطراف نگاه کرد تا ببیند‌به‌عبارتِ چیزِ دیگری هم آن پایین هست یا نه.
اوه؟ این چیه؟ یوان به‌سختی متوجهِ مرواریدی سیاه‌رنگ‌برگشت شد که نیمی از آن زیرِ ماسه‌ها پنهان بود‌چون و اندازه‌ای برابر با یک سنگِ روحِ معمولی داشت.
بی‌معطلی آن را‌نگاهِ برداشت تا با‌داشت خود به سطح بیاورد.
مدتی که یوان داخلِ برکهٔ‌زیادی شمشیر سپری کرده بود، تقریباً‌آرام به یک ماهِ کامل می‌رسید.
یوان که به سطح آمد، فنگ یوشیانگ‌چهره بی‌درنگ او را در آغوش کشید و‌وضعیت با سینه‌هایش تقریباً او را خفه کرد.
«حالِ شما خوبه، اربابِ جوان! واقعاً حسابی ما رو نگران‌کند کردید! اون پایین چه اتفاقی افتاد که ارتباطمون قطع شد؟بدنش این اتفاق فقط وقتی می‌افته که یکی از ما بمیره!»
لبخندی معذب روی صورتش نشست و در جوابِ سؤالاتش گفت:ناتوانی‌اش «راستش، من اون پایین مُردم. با این حال، یه چیزی من‌اون رو دوباره زنده کرد و فکر کنم شعله‌های ققنوسِ تو بود.»
فنگ یوشیانگ که کاملاً‌امیدِ گیج شده بود گفت:ناگهان «ها؟ شعله‌های من؟ منظورتون چیه؟»
«خودم هم مطمئن نیستم. فقط حسی بود‌چهره که بعد از مرگم اون پایین داشتم،وضعیت چون انگار توی اون لحظه تو کنارم بودی.»
فنگ یوشیانگ مطمئن نبود یوان دربارهٔ چه چیزی‌برگشت حرف می‌زند، اما از اینکه شنید به‌نحوی توانسته‌باشه جانش را نجات دهد، در پوستِ خود نمی‌گنجید.
لان یینگ‌یینگ از‌نگاهِ او پرسید: «واقعاً‌داشت حالت خوبه، یوان؟»
یوان عضلاتِ ورزیده‌اش را منقبض کرد و گفت: «آره، حالم خوبه. در واقع،پرسید هیچ‌وقت از این بهتر نبودم. به خاطرِ شرایطِ سختِ داخلِ برکهٔ شمشیر، تونستم اون‌پذیرشِ پایین تنم رو آبدیده کنم. الان به خاطرِ همین، بدنم از همیشه قوی‌تر شده.»
سپس برگشت تا به جین شی‌خشکی نگاه کند که از زمانِ بازگشتش‌ناتوانی‌اش بی‌صدا به او خیره مانده بود.
یوان مرواریدِ سیاه را به او‌اخم نشان داد و گفت: «هی، می‌دونی‌شاید این چیه؟ اون پایین پیداش کردم.»
جین شی بی‌درنگ‌نگاهِ شانه‌ای بالا انداخت و‌به‌خاطرِ گفت: «هیچ ایده‌ای ندارم.»
و سریع اضافه کرد: «جدی می‌گم. من‌داشتم بیشترِ گنجینه‌های این مکان رو نمی‌شناسم، چون من‌نمرده اون‌ها رو اینجا نذاشتم، بلکه کارِ ارباب بوده.»
فنگ یوشیانگ پرسید:اینجا «می‌تونم یه لحظه‌خشکی ببینمش، اربابِ جوان؟»
یوان به‌سرعت مرواریدِ سیاه را به او نشان داد و گفت:متأسفانه «اوه، درسته. تو توی گنجینه‌ها متخصصی. بیا. یه نگاه به این بنداز.زانوهایش می‌تونم یه قدرتِ ژرف رو اون تو حس کنم، اما نمی‌دونم چیه.»
فنگ یوشیانگ در نگاهِ اول‌چهره آن را نشناخت، اما وقتی‌ناتوانی‌اش فهمید چیست، چشم‌هایش گرد شد.
و با‌خاصی صدای بلندی گفت:زیادی «ا... این غیرممکنه!»