چپتر 578: گنجینه‌های واقعی
0ارشد لی گفت: «دارو، هان؟ می‌فهمم. اگه این‌طوره،نشان کاری از دستِ خاندانِ لی برنمیاد، چون خاندانِ‌ظاهرش هونگ بیشترِ داروی باغِ یشمی رو تأمین می‌کنه.»
یوان با صدایی متعجب گفت:میز «وای، اگه کلِ جناح رو تأمین‌اول می‌کنن، حتماً داروی خیلی زیادی دارن...»
ارشد لی خندید: «هاها... گذشته از این، اونا کسایی‌ان که‌گذاشت بیشترین دارو رو لازم دارن، اونم به‌خاطرِ آدمایی مثلِ هونگ‌نشان شیوچوان که تقریباً هر روز و شبانه‌روز تنش رو آبدیده می‌کنه.»
«به‌هرحال دنبالم بیاید. می‌خوام چند گنجینه از خاندانِ‌لبخندی لی رو بهتون نشون بدم.» سپس ارشد لی‌سعی یوان و بقیه را به اتاقِ دیگری راهنمایی کرد.
ارشد لی پیش از اینکه آن‌ها را‌درونش در اتاق تنها بگذارد، گفت: «لطفاً یک‌عمیق دقیقه صبر کنید تا گنجینه‌ها رو بیارم.»
حتی اگر ارشد لی به یوان اعتماد داشت و برای‌جعبهٔ حضورش ارزشِ زیادی قائل بود، امکان نداشت کسی را که‌بالا عضوی از خاندانشان نیست، به انبارِ نگهداریِ تمامِ گنجینه‌هایشان ببرد.
یوان با اشتیاقی‌بعد فراوان، صبورانه منتظرِ‌بازگشت بازگشتِ ارشد لی ماند.
حدودِ پانزده دقیقه بعد،داد ارشد لی با سه‌لبخندی جعبه در دست بازگشت.
آن‌ها را روی‌باز میز جلوی یوان‌خشکیده‌ای و بقیه گذاشت.
«این گنجینهٔ اوله.»
ارشد لی جعبهٔ اول را‌دست باز کرد و جینسنگِ نسبتاً‌گذاشت خشکیده‌ای را درونش نشان داد.
یوان ابروهایش‌درونش را بالا داد:ابروهایش «این... یه گنجینه‌ست؟»
ارشد لی با لبخندی عمیق بر‌خشکیده‌ای لب گفت: «نذار ظاهرش گولت بزنه، برادرِ‌لبخندی رزمی یوان. سعی کن عمیق‌تر نگاه کنی.»
یوان با حسِ ایزدیِ خود به بررسیِ‌گذاشت جینسنگ پرداخت و با تعجب دید که‌نسبتاً مقدارِ زیادی انرژی روحی درونِ آن نهفته است.
ارشد لی گفت: «این یه جینسنگِ‌بازگشت ۱٬۰۰۰ ساله‌ست. و بله، همون‌طور که‌اوله از اسمش پیداست، هزار سال قدمت داره.»
«تنها دلیلی که بعد از این‌همه مدت نپوسیده، انرژی روحیِ درونشه. اگه ۵۰۰ سالِ دیگه‌رزمی صبر کنیم، تبدیل به یه جینسنگِ ۱٬۵۰۰ ساله می‌شه، اما این حدِ نهاییشه. اگه بیشتر‌روحی از این نگهش داریم، بی‌مصرف می‌شه، برای همین باید قبل از اون زمان مصرفش کنیم.»
یوان پرسید: «چطور‌باز انرژی روحی داره؟خشکیده‌ای چطوری رشد کرده؟»
«همهٔ موجوداتِ زنده توی این دنیا— از جمله حیوانات و گیاهان— تواناییِ جذبِ انرژی روحی رو دارن. این‌داد یعنی حتی گوشت و سبزیجاتی که می‌خوری هم انرژی روحی دارن، اما مقدارش به‌شدت کمه— اون‌قدر کم که‌خود روی کسی تأثیر نمی‌ذاره، برای همین هرچقدر هم سبزیجات یا گوشت بخوری، نمی‌تونی تبدیل به یه تزکیه‌گر بشی.»
«دلیلش خیلی ساده‌ست؛ اونا برای جذبِ انرژی روحیِ کافی تا حدی که‌اوله به‌عنوانِ گنجینه شناخته بشن، به زمانِ فوق‌العاده زیادی نیاز دارن و معمولاً قبل‌لبخندی از اینکه بتونن به‌اندازهٔ کافی انرژی روحی جذب کنن، کشته یا چیده می‌شن.»
«علاوه بر این، همون‌طور که انسان‌ها با استعدادهای برابر به دنیا‌ظاهرش نمیان، گیاهان هم محدودیت‌های خودشون رو دارن، بنابراین این‌طور نیست که‌خود اگه زمانِ کافی بهشون داده بشه، حتماً بتونن به گنجینه تبدیل بشن.»
یوان با صدایی‌باز مبهوت زمزمه کرد:خشکیده‌ای «وای... اینو اصلاً نمی‌دونستم...»
چند لحظه بعد، ارشد لی جعبهٔ‌جلوی دوم را باز کرد و یک‌باز لوحِ یشمی را درونش نشان داد.
یوان به‌سرعت پرسید: «این لوحِ یشمی‌بازگشت هم انرژی روحی داره؟ فکر می‌کردم فقط‌جعبهٔ موجوداتِ زنده می‌تونن انرژی روحی جذب کنن.»
ارشد لی ناگهان پرسید: «بله، اما اشیای‌گنجینه‌ست بی‌جان هم می‌تونن انرژی روحی جمع کنن. بذارید‌رزمی این رو ازتون بپرسم... انرژی روحی دقیقاً چیه؟»
یوان سر‌اول تکان داد:جینسنگِ «هیچ ایده‌ای ندارم...»
«انرژی روحی در اصل نوعی اکسیژنه که نمی‌تونید به‌طورِ عادی جذبش کنید، و‌جینسنگِ اگه بدونید چطور جذبش کنید، فایدهٔ بیشتری نسبت به اکسیژن براتون داره. درست مثلِ‌بزنه هوا، توی دنیا جریان داره و به هر چیزی که ازش می‌گذره برخورد می‌کنه.»
«هرچند کمیابه، اما انرژی روحی گاهی می‌تونه داخلِ یک شیء جمع بشه‌اوله و همون‌جا بمونه. در نهایت، انرژی روحیِ کافی داخلِ شیء جمع می‌شه‌گنجینه‌ست و اون رو به یک گنجینه تبدیل می‌کنه، درست مثلِ همین لوحِ یشمی.»
یوان ابرو‌درونش بالا انداخت:داد «به همین راحتی؟»
«بله، به همین راحتی. با این حال، اونا برای تبدیل شدن به گنجینه به زمانِ خیلی بیشتری نیاز دارن. برخلافِ گیاهان که معمولاً چند‌کنی صد سال طول می‌کشه تا به گنجینه تبدیل بشن، اشیای بی‌جان هزاران سال، اگه نگیم ده‌ها هزار سال، زمان می‌برن تا بتونن به گنجینه‌داره تبدیل بشن. به همین دلیله که بیشترِ گنجینه‌های بی‌جان از دورانِ باستان و به شکلِ عتیقه به دست میان و چرا ارزششون بیشتر از داروهاست.»
«...»
یوان حرفی برای گفتن نداشت.دست فکر نمی‌کرد این دنیا تا‌گذاشت این حد ژرف و رازآلود باشد.
پس از اینکه ارشد لی به یوان کمی‌لبخندی زمان داد تا اطلاعات را هضم کند، جعبهٔ‌سعی سوم را که بزرگ‌ترین جعبه هم بود، باز کرد.
یوان با دیدنِ سلاح‌جینسنگِ با صدایی متعجب زمزمه‌نشان کرد: «این... یه خنجره؟»
سپس گفت: «اما من هیچ انرژی‌جلوی روحی‌ای از این خنجر حس نمی‌کنم.باز چطور می‌شه این رو یه گنجینه دونست؟»
ارشد لی ترغیبش کرد: «چون این انرژی روحی‌میز نیست که این خنجر رو به یک گنجینه‌جینسنگِ تبدیل می‌کنه. بفرمایید. امتحان کنید و برش دارید.»
یوان سر تکان داد و خنجر را برداشت، و‌عمیق در کمالِ تعجب حس کرد نوعی انرژی واردِ بدنش‌نگاه می‌شود که به او احساسِ اعتمادبه‌نفس و قدرتِ بیشتری می‌داد.
«وای، این چه حسیه؟»
«این هالهٔ خنجره‌بازگشت که دارید حسش‌جلوی می‌کنید، برادرِ رزمی یوان.»
«هاله؟»
ارشد لی سر تکان‌داد داد و خنجری معمولی بیرون‌عمیق آورد و به دستش داد.
«بفرمایید. این‌اول رو توی‌جینسنگِ دستتون بگیرید.»
یوان خنجر را‌بازگشت گرفت، اما هیچ‌چیزی‌جلوی از آن حس نکرد.
«تفاوتِ بینِ یک سلاحِ معمولی‌دست و یک گنجینه همینه— هاله،گذاشت که می‌تونه صاحبش رو قدرتمندتر کنه.»
ارشد لی شانه بالا انداخت: «اما‌بالا در موردِ اینکه چطور به وجود‌گولت میان... متأسفم، اما حتی من هم نمی‌دونم.»
«مردم حدس می‌زنن که اونا هم درست مثلِ اشیای بی‌جان انرژی روحی جمع می‌کنن،عمیق اما یه‌جورایی می‌تونن اون انرژی روحی رو به یک هالهٔ منحصربه‌فرد تبدیل کنن و‌بررسیِ به یک سلاحِ گنجینه تبدیل بشن. راستش رو بخواید، شاید هرگز حقیقت رو نفهمیم.»
یوان به‌دست خنجرِ هاله‌دار در‌میز چنگش نگاه کرد.
الان که بهش فکر می‌کنم، سلاح‌های تزکیهٔ آنلاین هم همین حس‌گنجینهٔ رو می‌دن. هر وقت سلاحی دستم می‌گیرم، اعتمادبه‌نفسم رو بالا می‌بره.ابروهایش شاید یه متخصص توی اون دنیا بتونه این پدیده رو توضیح بده.
یوان خنجر را به داخلِ جعبه برگرداند و گفت:عمیق «ممنون که این گنجینه‌ها رو نشونم دادید و بابتِ درس‌کنی هم سپاسگزارم. خیلی آموزنده بود و چشمم رو باز کرد.»
ارشد لی‌اول لبخند زد:جینسنگِ «باعثِ افتخار بود...»