چپتر 1054: ضربهٔ شمشیرِ جاودان‌شکاف
0شاگرد لینگ ناگهان شمشیرش را‌مای بیرون کشید و گفت: «بیا‌بدهند فقط زودتر تمومش کنیم، باشه؟»
یوان از او‌عقب پرسید: «تو نمی‌خوای‌فضا خودت رو معرفی کنی؟»
«که با این اطلاعات‌بدهند چی‌کار کنی؟ قرار نیست‌حالا دیگه همدیگه رو ببینیم.»
«که این‌طور...» با اینکه یوان از طرزِ برخوردش‌بزرگ خوشش نیامده بود، اما اهمیتی هم نداد. هر چه‌داد باشد، این به‌احتمالِ زیاد اولین و آخرین دیدارشان بود.
نگهبان گلویش را صاف کرد و گفت: «پس قوانین از این قراره. شما دو نفر‌حال با هم می‌جنگید تا یکی‌تون بی‌هوش بشه یا بمیره. این میدان با یک آرایهٔ جاودان‌برام محافظت می‌شه، پس تا وقتی روی این سکو هستید، حتی اگه بمیرید هم واقعاً نمی‌میرید.»
سپس رو به یوان کرد و گفت: «اگه‌ثانیه توی این مبارزه ببازی، تا ۱ سالِ کامل‌حریفش نمی‌تونی دوباره دروازه‌های آسمان رو به چالش بکشی. متوجهی؟»
«فهمیدم.»
«خوبه. پس لطفاً توی‌همین دایره‌های قرمز بایستید. مبارزه رو‌مای ۱۰ ثانیهٔ دیگه شروع می‌کنم.»
یوان برگشت و دایرهٔ قرمزی را‌عقب دید که چند متر آن‌طرف‌تر روی‌بعد سکو کشیده شده بود و به‌سمتش رفت.
حریفِ تمرینی‌اش‌مای هم همین‌رفتند کار را کرد.
وقتی هر دو داخلِ دایرهٔ قرمز‌بعد قرار گرفتند، بزرگ مای و نگهبان‌مسابقه عقب رفتند تا به آن‌ها فضا بدهند.
۱۰ ثانیه بعد‌تمرینی‌اش نگهبان داد زد:داخلِ «مبارزه حالا شروع می‌شه!»
با این حال، با گذشتِ چند‌عقب ثانیه از شروعِ مسابقه، نه یوان و‌داد نه حریفش، شاگرد لینگ، هیچ‌کدام تکان نخوردند.
شاگرد لینگ با لحنی‌رفتند تحریک‌آمیز گفت: «چی شده؟ اون‌قدر‌بعد ترسیدی که نمی‌تونی تکون بخوری؟»
یوان لبخند زد: «نه، فقط برام سؤاله که چرا با‌گذشتِ وجودِ اینکه گفتی می‌خوای این قضیه هرچه زودتر تموم بشه،ترسیدی خودت تکون نمی‌خوری. اگه من عجله داشتم، تا الان باخته بودی.»
شاگرد لینگ‌حریفِ چشم‌هایش را‌همین باریک کرد.
«یه شاهِ روحِ ناچیز جرئت‌مای می‌کنه من رو دست‌کم بگیره؟!» ناگهان‌ثانیه پایهٔ تزکیهٔ شاگرد لینگ اوج گرفت.
اوجِ فرمانروای روح،عقب هان؟ دقیقاً دو‌فضا عالم از من بالاتره...
لبخندِ سردی بر لبانِ بزرگ مای‌بعد نشست: «عجب جوجهٔ احمقی. حتی تفاوتِ بین‌حریفش شاهِ روح و فرمانروای روح رو نمی‌دونه.»
نگهبان فقط سر تکان داد.
شاگرد لینگ یکی از بااستعدادترین شاگردانِ‌عقب دروازه‌های آسمان توی آسمانِ پنجمه. عمراً‌بعد یه شاهِ روح بتونه شکستش بده...
با اینکه افراد به‌محضِ ورود به آسمانِ سوم اجازهٔ دسترسی‌داد به طبقهٔ پنجم را پیدا می‌کردند، اما بیشترشان تا زمانی‌لحنی که دست‌کم یک فرمانروای روح نبودند، نمی‌توانستند از آزمون عبور کنند.
شاگرد لینگ ناگهان بدونِ اینکه از‌بعد دایرهٔ قرمزش بیرون بیاید، شمشیرش را‌مسابقه به‌سمتِ یوان تاب داد و غرید: «بمیر!»
نورِ شمشیرِ قدرتمندی آمیخته با هالهٔ شمشیر،گرفتند با سرعتی باورنکردنی به‌سوی یوان پرواز کرد‌بدهند و در یک چشم‌به‌هم‌زدن به او رسید.
با این حال، با وجودِ پروازِ چنین‌رفتند ضربهٔ قدرتمندی به‌سمتش، یوان بدونِ حرکت همان‌جا‌حالا ایستاد؛ انگار هیچ قصدی برای دفعِ حمله نداشت.
شاگرد لینگ با دیدنِ اینکه یوان هیچ واکنشی‌ثانیه نشان نداد، با صدایی ناامید زمزمه کرد: «پس‌حریفش فقط اومدی اینجا تا وقتم رو تلف کنی، هان؟»
ویژژژ!
کسری از ثانیه بعد،همین نورِ شمشیر به بدنِ‌بزرگ بی‌دفاعِ یوان برخورد کرد.
نورِ شمشیر یوان را از دایرهٔ قرمز بیرون راند‌فضا و مترها به عقب هل داد؛ اتفاقی که شاگرد‌مسابقه لینگ و دو تماشاچی را مات و مبهوت کرد.
نگهبان با‌مای صدایی گیج زمزمه‌آن‌ها کرد: «ز-زنده موند؟»
یوان شاهِ روح بود و تازه حملهٔ یک فرمانروای روح را‌شروعِ با بدنِ بی‌دفاعش به جان خریده بود. با عقل جور درنمی‌آمد‌بخوری که بدنش در دم با این حمله به دو نیم نشده باشد.
پس از حمله، یوان با‌کار بی‌خیالی دستی به سینه‌اش کشید‌عقب و به داخلِ دایرهٔ قرمز برگشت.
یوان با لبخندی تمسخرآمیز گفت: «همه‌ش همین‌رفتند بود؟ به‌زور حسش کردم. انگار فرمانروایانِ روح‌حالا اون‌قدرها هم از یه شاهِ روح قوی‌تر نیستن.»
با شنیدنِ حرف‌هایش،عقب بدنِ شاگرد لینگ‌فضا از خشم لرزید.
او فریاد زد: «اگه فکر کردی اون تمامِ قدرتم بود، سخت در اشتباهی!حریفش اون حتی ۲۵ درصد از قدرتِ کاملم هم نبود! فقط نمی‌خواستم حس کنم‌چرا دارم به یه ضعیف‌تر از خودم زور می‌گم، برای همین عمداً جلوی خودمو گرفتم!»
یوان گفت: «که این‌طور؟ پس می‌شه دفعهٔ‌گرفتند بعد از ۱۰۰ درصدِ قدرتت استفاده کنی؟بدهند دلم می‌خواد ببینم واقعاً چه توانایی‌هایی داری.»
بزرگ مای با صدایی مات و مبهوت‌رفتند زمزمه کرد: «باورنکردنیه... این فسقلی واقعاً داره‌حالا تحریکش می‌کنه تا از تمامِ قدرتش استفاده کنه...»
شاگرد لینگ در حالی که دوباره شمشیرش‌بدهند را تاب می‌داد، داد زد: «اگه این‌شروعِ چیزیه که می‌خوای، پس آرزوت رو برآورده می‌کنم!»
این بار، نورِ شمشیر هنگامِ‌ثانیه پرواز به سوی یوان، شکلِ‌گذشتِ اژدهایی آبی‌رنگ به خود گرفت.
یوان سالارِ ملکوتش را‌همین بیرون آورد و پیشِ خودش‌مای فکر کرد: اوه... بد نیست...
[ضربهٔ شمشیرِ شکافندهٔ جاودان!]
یوان پس از اینکه در خواب دید‌بدهند تیان یانگ از این فنِ شمشیر استفاده می‌کند،مسابقه برای نخستین بار آن را به کار بست.
ویژژژ!
موجِ عظیمی از هالهٔ شمشیر بی‌درنگ میدانِ نبردِ‌بزرگ پیشِ رویش را درنوردید و در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌بعد اژدهای آبی و شاگرد لینگ را در خود بلعید.
«چی—؟!»
شاگرد لینگ حتی نتوانست به‌موقع‌آن‌ها واکنشی نشان دهد و بدنش با‌حالا این حملهٔ ویرانگر به‌کلی نابود شد.
نگهبان با دیدنِ این حمله روی باسنش به زمین افتاد‌گذشتِ و بزرگ مای تنها با چشم‌ها و دهانی باز همان‌جا‌ترسیدی خشکش زد، انگار که غیرممکنی را به چشم دیده بود.
اندکی پس از آنکه بدنِ شاگرد لینگ‌گرفتند به قطعاتِ بی‌شماری تجزیه شد، ناگهان بدنش از‌ثانیه هیچ روی زمین ظاهر شد، اما تکان نمی‌خورد.
بزرگ مای بی‌درنگ‌گرفتند شتافت تا وضعیتِ شاگردش‌رفتند را بررسی کند: «لی-لینگ‌اِر!»
پس از اطمینان از‌رفتند اینکه شاگرد لینگ واقعاً‌ثانیه زنده است، نفسِ راحتی کشید.
سپس با چهره‌ای خشمگین برگشت و به یوان‌حالا نگاه کرد. با این حال، هیچ نشانه‌ای از‌نخوردند قصدِ کشت نشان نداد که باعثِ تعجبِ یوان شد.
بزرگ مای‌حریفِ از او پرسید:کار «اسمت چی بود؟»
«یوان.»
«اهلِ کجایی؟»
«جایی که الان‌فضا هستم، یا جایی‌بعد که ازش اومدم؟»
«هر دو.»
لبخندی زد و گفت:بزرگ «من از آسمان‌های زیرین اومدم‌فضا و الان توی آسمانِ سومم.»
بزرگ مای در‌عقب دل فریاد زد:فضا آسمان‌های زیرین؟! غیرممکنه!