چپتر 1112: پیشنهادِ بانو شیانگ
0شو جیاچی ناگهان‌بهت با چهره‌ای سرد‌خواهر گفت: «باور نمی‌کنم.»
«تو همین الان قوی‌ترین فنِ تزکیهٔ روحِ شناخته‌شده در‌این نُه آسمان رو یاد گرفتی، اون منظرهٔ چند لحظه پیش‌گذاشت هم که بماند. امکان نداره هیچ تفاوتی حس نکرده باشی.»
یوان با لبخندی تلخ و شیرین سر تکان داد: «چرا باید به‌انتظارش شما دروغ بگم؟ واقعاً هیچ تفاوتی حس نمی‌کنم. شاید اثراتش بعداً خودشون‌گذاشت رو نشون بدن، اما الان نمی‌تونم هیچ تغییرِ خاصی توی بدنم حس کنم.»
نه بانو شیانگ و نه شو جیاچی‌حرفِ نمی‌توانستند با منطقش بحث کنند، به‌ویژه که‌درست هنوز نمی‌فهمیدند دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.
بانو شیانگ سپس گفت: «پس می‌خوام یه‌بی‌یو پیشنهاد بدم. بهتره کمی بیشتر اینجا بمونی‌فقط تا بتونم وضعیتت رو زیر نظر بگیرم.»
«ببخشید، بانو شیانگ، اما باید جایی برم و همین الانش هم یه‌نداشت بار زیر قولم زدم. نمی‌تونم برای بار دوم دوستم رو ناامید کنم.بودم امیدوارم درک کنید. اگه تغییری حس کردم، به ارشد بای خبر می‌دم.»
بانو شیانگ اخم کرد و مشخص بود که ناراحت‌ناراحت شده است، که البته انتظارش هم می‌رفت. با این حال،بعدیِ چیزی که یوان انتظارش را نداشت، حرفِ بعدیِ او بود.
بانو شیانگ دلیلِ ناراحتی‌اش را فاش کرد‌حرفِ و یوان را مات‌ومبهوت گذاشت: «درست نیست. بهت‌نیست گفته بودم من رو خواهر بی‌یو صدا کنی.»
سپس شو جیاچی گفت: «اگه نمی‌خوای، لازم نیست چیزی رو‌نمی‌خوای گزارش بدی. ما فقط می‌خواستیم مطمئن بشیم بدنت بعد از‌تحملِ تحملِ اون زنگولهٔ زرین برای این مدتِ طولانی، آسیبی ندیده باشه.»
اگر سؤال پرسیدن از یک تزکیه‌گر دربارهٔ دستاوردهایش‌می‌رفت پس از مصرفِ یک گنجینه بی‌ادبانه تلقی می‌شد،ناراحتی‌اش همین منطق برای فنونِ تزکیه نیز صدق می‌کرد.
لحظه‌ای بعد بانو‌خبر شیانگ پرسید: «به‌هرحال، دربارهٔ‌مشخص فنِ تزکیهٔ روح... گرفتیش؟»
یوان بی‌صدا سر تکان داد.
بانو شیانگ پیش از حرف زدن نفسِ عمیقی کشید: «نه تنها در ادراک‌بدی از من پیشی گرفتی، بلکه کاری کردی زنگولهٔ زرین ۱۱۰ بار به صدا‌ندیده دربیاد. فکر نمی‌کنم چنین چیزی هرگز تکرار بشه یا کسی بتونه ازش عبور کنه.»
بانو شیانگ ناگهان پیشنهاد داد‌شده که مرشدش شود: «برادرِ کوچک‌تر‌حال یوان، دوست داری شاگردم بشی؟»
«اگه شاگردم بشی، فوراً تو رو به آسمانِ افضل می‌برم و از هیچ منبعی برای پرورشت دریغ نمی‌کنم. همهٔ شاگردانِ من به‌فاش نوعی به یکی از قدرت‌های نُه آسمان تبدیل شده‌ن و با استعدادهایی که تو داری، قطعاً درخشان‌ترین شاگردم می‌شی. علاوه بر این، از‌زنگولهٔ اونجا که فنِ تزکیهٔ روحِ ما خیلی منحصربه‌فرده، من تنها کسی در نُه آسمان هستم که می‌تونه تو این زمینه درست راهنماییت کنه.»
«با اینکه صومعهٔ جوهرِ ایزدی یه فرقهٔ تمام‌زنونه‌ست و من هم تا حالا فقط شاگردِ زن قبول کرده‌م، برای تو استثنا قائل می‌شم. نه تنها‌گزارش دورت پر از زیبارویان می‌شه، بلکه اونا درخشان‌ترین و زیباترین گل‌هایی هستن که می‌تونی توی نُه آسمان پیدا کنی. اگه این برای راضی کردنت کافی نیست،می‌شد بدم نمیاد خودم رو بهت تقدیم کنم. شاید عمرِ درازی کرده باشم، اما به عنوانِ بانوی مقدس، بدنم هنوز پاکه.» بانو شیانگ در آخر چشمک زد.
یوان مات‌ومبهوت مانده بود. چطور‌بودم مسیرِ گفتگو در عرضِ یک‌نمی‌خوای جمله این‌قدر سریع منحرف شد؟
شو جیاچی با نگاهی سرد‌شده حرفش را قطع کرد: «هی،حال داری چه مزخرفاتی می‌بافی؟ می‌کشمت.»
بانو شیانگ با وجودِ هالهٔ تهدیدآمیزِ شو جیاچی آرام ماند و‌البته حتی لبخند زد: «مزخرف؟ من همین الان حتی یه کلمه دروغ هم‌مات‌ومبهوت نگفتم. محضِ یادآوری، خودت هم یه زمانی زیرِ نظرِ من آموزش می‌دیدی.»
«اون به‌می‌رفت خاطرِ این‌حال بود که پدرم...»
«هر طور که‌بهت حساب کنی، نمی‌تونی‌خواهر حقیقت رو تغییر بدی.»
شو جیاچی چشمانش را مالید و آهی کشید: «یوان، نادیده‌اش بگیر. شاید بانوی مقدس باشه، اما رفتارش به همه‌گذاشت چیز می‌خوره جز این. حتی اگه تنها کسی تو این دنیا باشه که می‌تونه دربارهٔ فنِ تزکیهٔ روح بهت آموزش‌تحملِ بده، حس می‌کنم نیازی بهش نخواهی داشت. در واقع، شاید تو آینده تو کسی باشی که اون رو راهنمایی می‌کنه.»
بانو شیانگ با نگاهی سرد گفت: «چطور می‌تونی جلوی یه‌شده کوچک‌تر و تو روی خودم همچین حرفی بزنی، چیِ کوچک؟ برای‌ناراحتی‌اش اینکه منصفانه باشه، چطوره چندتا از رازهای خجالت‌آورت رو فاش کنم؟»
قصدِ کشت در چشمانِ شو جیاچی سوسو زد:بعدیِ «فکر کنم بهت گفته بودم اگه یه بارِ‌بهت دیگه اون اسم رو به زبون بیاری می‌کشمت...»
یوان که حس کرد اوضاع دارد از کنترل خارج می‌شود، سرفه‌ای کرد‌گزارش و با صدایی خشک گفت: «ارشدها، لطفاً آروم باشید. هر دوی شما‌طولانی ولی‌نعمتِ من هستید. طاقت ندارم دعوای شما دو نفر رو با هم ببینم.»
سپس رو به بانو شیانگ کرد و‌انتظارش ادامه داد: «در موردِ پیشنهادِ شما، بانو—بعدیِ خواهر بی‌یو، متأسفم، اما مجبورم ردش کنم.»
بانو شیانگ در حالی‌می‌دم که چهره‌اش جدی شده بود،ناراحت پرسید: «می‌تونم دلیلش رو بپرسم؟»
یوان توضیح داد: «هنوز کارهایی هست که باید بکنم— سؤالاتی هست که پیش از عروج به‌بهت آسمانِ افضل باید همین پایین جوابی براشون پیدا کنم. من از قبل تصمیم گرفتم که تمامِ مسیر‌تحملِ تا آسمانِ افضل رو پله‌پله بالا برم، برای همین نمی‌تونم بذارم شما من رو به اونجا ببرید.»
هرچه باشد، اگر تمامِ مسیر‌بودم را تا انتها جا می‌انداخت،نمی‌خوای نمی‌توانست خاطراتش را بازیابی کند.
بانو شیانگ چشمانش را‌ناراحت بست و آهِ بلندی کشید:این «اگه تصمیمت اینه، مجبورت نمی‌کنم.»
با اینکه واقعاً می‌خواست یوان را به شاگردی بپذیرد، از قبل انتظارِ جوابِ رد داشت. با این‌نداشت حال، حتی اگر یوان پیشنهادش را می‌پذیرفت، باز هم به یک دلیلِ ساده اما پیچیده او را‌نمی‌خوای به شاگردی قبول نمی‌کرد— دلیلی که نمی‌توانست نه به یوان و نه به شو جیاچی فاش کند.
بانو شیانگ گفت: «برادرِ کوچک‌تر، دیگه این موضوع رو کش نمی‌دم،فاش اما یه درخواستِ دیگه دارم. بیا سه ماهِ دیگه همین‌جا دوباره‌کنی هم رو ببینیم. می‌خوام ببینم با فنِ تزکیهٔ روح چقدر پیشرفت کردی.»
یوان گفت: «سه ماه... شاید نتونم بیام،بی‌یو چون قراره واردِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام بشم،فقط که ممکنه تا نیم سال طول بکشه.»
شو جیاچی نتوانست جلوی خودش را بگیرد‌انتظارش و به زبان آورد: «آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام...؟بعدیِ واقعاً می‌خوای بری توی اون شکنجه‌گاه؟ مگه خودآزاری؟»
یوان که حس می‌کرد‌می‌دم قضیه از همین قرار‌بود است، پرسید: «قبلاً رفتی داخلش؟»
شو جیاچی گفت: «البته. در واقع، بیشترِ جاودانه‌های آسمانِ افضل دست‌کم یک بار آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام رو کاوش کردن. با اینکه این مکان توی آسمانِ‌گزارش سوم قرار داره، اما اون‌قدر خطرناکه که حتی جاودانه‌ها هم داخلش از بین رفتن. اونجا، پایهٔ تزکیهٔ همهٔ کسانی که بالاتر از شاهِ روح هستن، تا‌می‌شد اوجِ شاهِ روح محدود می‌شه، و تمامِ گنجینه‌های روحیِ بالاتر از درجهٔ باستانی بی‌اثر می‌شن. برای همین تنها برتری‌هایی که داریم دانش، تجربه و فنون‌مون هستن.»
یوان با شنیدنِ این‌گفته حرف‌ها، با اضطراب آبِ‌صدا دهانش را قورت داد.
آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام آن‌قدر خطرناک بود که حتی جاودانه‌ها را‌حال می‌کشت؛ موجوداتی که او هنوز حتی نمی‌توانست درکشان کند؟ اصلاً‌درست چرا چنین مکانی وجود داشت؟ برای فهمیدنِ این موضوع بی‌قرار بود.
بانو شیانگ ناگهان گفت: «حالا که‌کرد می‌دونم قصد داری آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام‌انتظارش رو کاوش کنی، نمی‌تونم بذارم دستِ‌خالی بری.»
«این‌ها چند گنجینهٔ نجات‌بخشِ—»
درست زمانی که بانو شیانگ آماده می‌شد تا گنجینه‌های نجات‌بخش برای یوان بیرون بیاورد،فقط شو جیاچی جلویش را گرفت و گفت: «داری چی‌کار می‌کنی؟ جایگاهمون رو فراموش کردی؟ اگه‌سؤال بیش از حد دخالت کنیم، ممکنه نتیجهٔ عکس بده و در عوض بهش آسیب برسونه.»
«...» بانو‌مشخص شیانگ می‌خواست بحث‌شده کند، اما نمی‌توانست.
بانو شیانگ با نگاهی قاطع گفت: «باشه، بهش گنجینهٔ نجات‌بخش نمی‌دم، اما‌انتظارش نمی‌ذارم بدونِ هیچ‌چیز بره داخل. با اینکه شاگردِ رسمیِ من نیست، اما‌گذاشت فنِ تزکیهٔ روحِ من رو یاد گرفته، پس عملاً شاگردم حساب می‌شه.»