چپتر 529: نخبگانِ روحی
0ارشد وانگ با وجودِ اختلافِ سنی‌شان، محترمانه به‌ویژه‌ایه او تعظیم کرد و گفت: «ممنون که وقت‌کنارِ گذاشتی و به باغِ یشمیِ ما اومدی، یوان.»
در دنیای تزکیه، قدرت و تواناییِ شخص بیش‌می‌کنن از سنش ارزش داشت، بنابراین اگر کسی قوی‌تر‌تمرینی بود، فارغ از سن‌وسالش باید به او احترام می‌گذاشتند.
اگر در یک سطحِ‌بودند تزکیه نبودند، قطعاً یوان‌کند را «ارشد یوان» خطاب می‌کرد.
نگهبان‌ها نمی‌دانستند که یوان هم مثلِ ارشد وانگ یک استادِ روح‌بشنود است، برای همین حرکتش آن‌ها را حسابی مات و مبهوت کرد، چون‌این تا به حال ندیده بودند با یک کوچک‌تر این‌قدر محترمانه رفتار کند.
یوان با صدایی آرام گفت:می‌کند «من اینجام چون می‌خوام دربارهٔ‌ساختنش تزکیه... و پیشینهٔ شما بیشتر بدونم.»
ارشد وانگ سر‌نشانهٔ تکان داد: «البته. برای‌کنارِ همین ازت خواستیم بیای.»
«لطفاً دنبالم بیا.»
سپس به‌چیزهای دنبالِ ارشد وانگ‌شنیده واردِ دروازه‌ها شدند.
ارشد وانگ در حالی که راه می‌رفتند، به‌ویژه‌ایه آن‌ها گفت: «بقیه هنوز از حضورت خبر ندارن،کنارِ پس بهمون کمی وقت بده تا آماده بشیم.»
یوان از‌شاخه‌های او پرسید:اتحادمون «اینجا کجاست؟»
با اینکه از خلبان چیزهای مختصری دربارهٔ‌رفتار باغِ یشمی شنیده بود، دلش می‌خواست از‌پیشینهٔ زبانِ کسی که اینجا زندگی می‌کند هم بشنود.
«باغِ یشمی مکانِ ویژه‌ایه که شش خاندانِ روح ساختنش و‌می‌کند شاخه‌های ما به نشانهٔ اتحادمون در صلح و صفا کنارِ هم‌کنارِ زندگی می‌کنن. با این حال، دلیلِ اصلیِ ساختِ اینجا این نیست.»
«باغِ یشمی در واقع محلِ تمرینی برای شش خاندانِ روحه که کوچک‌ترهامون رو می‌فرستیم اینجا تا دربارهٔ تزکیه یاد‌دلیلِ بگیرن و تزکیه‌گر بشن. اینجا قرن‌ها منطقه‌ای مخفی بود، اما حالا که تزکیه به کلِ دنیا معرفی شده، تصمیم‌کلِ گرفتیم درهای اینجا رو باز کنیم و ازش به‌عنوانِ پایگاهِ اصلیِ جناحِ تزکیهٔ جدیدمون به اسمِ نخبگانِ روحی استفاده کنیم.»
یوان زیرِ‌شاخه‌های لب تکرار‌اتحادمون کرد: «نخبگانِ روحی...»
و پرسید:حال «شرایطِ پیوستن به‌کوچک‌تر این جناح چیه؟»
ارشد وانگ لبخند زد و‌شنیده گفت: «علاقه‌مند شدی؟ اگه بخوای‌می‌کند عضو بشی، همین الان قبولت می‌کنیم.»
یوان سریع‌می‌خواست جواب داد:زندگی «منظورم این نبود.»
«حیف شد. شاید بعداً بتونیم نظرت رو عوض کنیم. به‌هرحال، ما برای کسانی‌نیست که می‌خوان به جناحمون بپیوندن فقط دو شرط داریم. اول اینکه باید زیرِ‌مخفی ۲۱ سال باشی. و دوم اینکه حداقل در لایهٔ ۸ از شاگردِ روح باشی.»
می‌شیو گفت: «شاگردِ روحِ لایهٔ ۸ زیرِ ۲۱ سال؟ یعنی همهٔ افرادِ بالای‌دربارهٔ ۲۱ سال فارغ از سطحِ تزکیه‌شون خودبه‌خود رد می‌شن؟ این خیلی منصفانه نیست‌بیا چون بیشترِ مردمِ این دنیا تازه چند ماهه که تزکیه رو شروع کردن.»
ارشد وانگ جواب داد: «درسته، چون ما فقط جوون‌های آینده‌دار رو می‌خوایم. حتی‌ویژه‌ایه اگه بی‌نهایت بااستعداد باشی، اگه تزکیه رو در ۲۱ سالگی شروع کنی، به اندازهٔ‌نیست کسی که استعدادِ کمتری داره اما از سنِ خیلی پایین‌تر شروع کرده، پیشرفت نمی‌کنی.»
و ادامه داد: «برای نمونه، میانِ دو نفر— یکی که تزکیه را در ۱۰ سالگی آغاز کرده‌می‌کنن و دیگری که در ۲۱ سالگی— آن‌که در ۱۰ سالگی شروع کرده، تا وقتی ۲۱ ساله شود ۱۱مخفی سال تجربه دارد و معمولاً در زندگی‌اش بیشتر از کسی که در ۲۱ سالگی شروع کرده، پیشرفت می‌کند.»
«شاید کسی بگوید اگر شخصی که در ۲۱ سالگی تزکیه را شروع کرده استعدادِ شگرفی داشته‌تمرینی باشد که این عقب‌ماندگی را جبران کند، این فاصله دیگر مهم نیست، اما چنین افرادی بسیار‌شده انگشت‌شمارند. با این حال، اگر واقعاً چنین کسی پیدا شود، راحت می‌توانیم برایش استثنا قائل شویم.»
ارشد وانگ هنگامِ گفتنِ‌بودند این جمله، برای لحظه‌ای کوتاه‌صدایی نگاهش را به یوان انداخت.
«راستی، این مکان‌مختصری بیش از ۵۰۰دلش سال قدمت داره.»
یوان بی‌اختیار پرسید: «۵۰۰زندگی سال...؟ آخه شما چقدر وقته‌خاندانِ که از تزکیه خبر دارید؟»
ارشد وانگ گفت: «نمی‌تونم تاریخِ دقیقش رو‌کنارِ بگم چون خودمون هم نمی‌دونیم، ولی همین‌قدر بگم‌محلِ که از وقتی یادمون می‌آد تزکیه رو می‌شناختیم.»
یوان سپس پرسید: «که این‌طور...کوچک‌تر بالاترین پایه‌ٔ تزکیه‌ای که کسی‌آرام تا حالا بهش رسیده چیه؟»
بی‌درنگ جواب داد: «استادِ روح.»
«حتی بااستعدادترین نابغه در شش خاندانِ روح هم پیش از مرگش فقط‌نشانهٔ به لایهٔ ۳ از استادِ روح رسید. فکر نمی‌کنم به‌خاطرِ کمبودِ چی در‌تمرینی این دنیا و نبودِ فنونِ خوب، رسیدن به بالاتر از این ممکن باشه.»
«پیدایشِ تزکیهٔ آنلاین شاید این وضع رو تغییر‌می‌کنن بده، چون می‌تونیم فنونِ تزکیهٔ بهتری به دست‌تمرینی بیاریم، اما مشکلِ کمبودِ چی رو حل نمی‌کنه.»
وقتی به برکهٔ بزرگی رسیدند که چند ساختمان روی‌صدایی آبِ آن ساخته شده بود، ارشد وانگ گفت: «به‌هرحال،تکان رسیدیم. لطفاً کمی منتظر بمونید تا بقیه رو خبر کنم.»
این منظره یوان را‌یشمی به یادِ تالارِ اژدها‌زبانِ در معبدِ جوهرِ اژدها انداخت.
سپس ارشد وانگ یوان‌زندگی و می‌شیو را به‌ویژه‌ایه بزرگ‌ترین تالارِ آنجا راهنمایی کرد.
وقتی یوان و می‌شیو دورِ میزِ گِرد‌کنارِ و بزرگی از جنسِ مرمر نشستند، ارشد‌واقع وانگ گفت: «حالا می‌رم بقیه رو خبر کنم.»
ارشد وانگ کمی بعد آنجا‌کوچک‌تر را ترک کرد و آن دو‌اینجام را در این مکان تنها گذاشت.
یوان ناگهان پرسید: «نظرت چیه؟»
«منظورت چیه؟»
«نظرت دربارهٔ اینجا‌نشانهٔ و ارشد وانگ چیه؟کنارِ می‌تونیم بهشون اعتماد کنیم؟»
می‌شیو لحظه‌ای فکر کرد و گفت:این‌قدر «نمی‌دونم، ارشد وانگ خیلی محترم و دوستانه‌دربارهٔ به نظر می‌رسید، ولی احتیاط شرطِ عقله.»
یوان سر تکان داد و گفت: «منم همین‌طور فکر می‌کنم. به‌هرحال، تا وقتی در نقشِ "یوان"شاخه‌های هستم، یه کم متفاوت‌تر از همیشه رفتار می‌کنم تا هویتم لو نره و مطمئن بشم که من‌می‌فرستیم رو جدی می‌گیرن. توی اتحادیهٔ تزکیه‌گران هم یه‌جورایی از خودم یه چهرهٔ جدی و خشک نشون دادم.»
می‌شیو گفت: «یه‌جورایی حدس زدم، چون‌بشنود از وقتی رسیدیم اینجا حس کردم‌نشانهٔ یه کم با همیشه فرق داری.»
و اضافه کرد:نشانهٔ «من هم سعی‌صفا می‌کنم متفاوت رفتار کنم.»
حدود پانزده دقیقه بعد، ارشد وانگ‌این‌قدر همراه با پنج نفرِ دیگر که همگی‌دربارهٔ ظاهری سالخورده داشتند، به کنارِ دریاچه بازگشت.