چپتر 541: بانو چو
0بانو چو از آن‌ها پرسید:واقع «می‌دونید کی برمی‌گرده؟ دوست دارم‌می‌نامیدند برنامه‌ها رو توی تقویمم یادداشت کنم.»
تانگ لی با تأسف سر تکان‌بی‌مانندی داد: «متأسفانه نمی‌دونیم کی برمی‌گرده. همه‌چیز‌اگر به پزشک‌ها و وضعیتش بستگی داره.»
بانو چو چشمانش را بست و‌همین گفت: «واقعاً حیف شد...» و چند‌می‌رسیدند دقیقهٔ بعدی را در سکوت گذراند.
وقتی سرانجام دوباره چشمانش را باز کرد، ایستاد و به خاندانِ‌بسیار یو گفت: «ممنون که با وجودِ اینکه سرزده اومدم، وقت گذاشتید‌نبود و از من پذیرایی کردید. در آینده این لطف رو جبران می‌کنم.»
یو یونگ با لبخندی بر لب‌اغراق گفت: «حرفش رو هم نزنید. کمک‌حوالیِ به خاندانِ محترمِ چو مایهٔ افتخار بود.»
بانو چو پیش از‌مقایسه اینکه به سمتِ درِ خروجی‌واقع برود، به پیرمرد گفت: «بریم.»
به محضِ اینکه بانوی جوان و پیرمرد آنجا را ترک کردند، یو‌می‌رسیدند یونگ روی صندلی‌اش نشست و آهی پر از استرس کشید: «آخه برای‌حالی چی پاشد اومد اینجا؟ وقتی خاندانِ چو سرزده اومدن، نزدیک بود زهره‌ترک بشم.»
خاندانِ چو یکی از بانفوذترین‌مردم خاندان‌های جهان بود که شرکت‌های‌برابرِ موفقِ بسیاری در سراسرِ دنیا داشت.
با این حال، با وجودِ نفوذِ جهانی‌شان، هیچ‌کس واقعاً چیزِ زیادی دربارهٔ‌حوالیِ خاندانِ چو نمی‌دانست جز آنچه خودشان به مردم نشان می‌دادند، و به‌الان همین دلیل خاندانِ یو در برابرِ آن‌ها بسیار مضطرب به نظر می‌رسیدند.
در مقایسه با خاندانِ یو، خاندانِ چو به‌شکلِ بی‌مانندی قدرتمندتر و بانفوذتر بود.قدرتمندِ در واقع اغراق نبود اگر خاندانِ چو را یکی از ۱۰ خاندانِ قدرتمندِ‌زباله جهان می‌نامیدند، در حالی که خاندانِ یو حوالیِ ۵۰ خاندانِ برتر پرسه می‌زد.
«من بیشتر نگرانِ اینم که چرا اصرار داره اون زباله رو ببینه.می‌رسیدند الان باید چی‌کار کنیم؟ اگه نذاریم همدیگه رو ببینن، قطعاً برمی‌گرده و‌حالی سؤال‌های بیشتری می‌پرسه، که اصلاً برای قلبمون خوب نیست، چه برسه به آبرومون.»
«کاری از دستمون برنمیاد جز اینکه امیدوار باشیم گفتگوی امروزمون رو فراموش کنه. ما‌می‌رسیدند همین الانش هم یو تیان رو از خونه انداختیم بیرون، ماجرای قبلی که بماند.برتر حاضرم روی همه‌چیزم شرط ببندم که برنمی‌گرده، منم قرار نیست بهش التماس کنم که برگرده.»
«علاوه بر این، حتی اگه برگرده، می‌تونیم همین‌طور به تأخیر بندازیمش‌حالی تا بی‌خیال بشه. خیلی بعید می‌دونم خاندانِ چو حاضر باشن سرِ‌زباله یه چیزِ به این مسخرگی برای خاندانِ ما دردسر درست کنن.»
تانگ لی در تأیید سر تکان داد: «حتی اگه برامون دردسر درست کنن،قدرتمندِ چیزی نیست که نتونیم از پسش بربیایم. فقط مایهٔ زحمته. به‌هرحال، من می‌رم‌زباله تزکیه کنم تا ذهنم آروم بشه. مگه اینکه شرایطِ اضطراری پیش بیاد، مزاحمم نشو.»
تانگ لی کمی بعد آنجا را ترک کرد، اما یو یونگ اندکی بیشتر ماند و در سکوت‌بانفوذتر به فنجانِ چایی که بانو چو از آن نوشیده بود خیره شد. با خود فکر می‌کرد که چرا‌زباله او ناگهان می‌خواست با یوان دیدار کند، کسی که یک دهه بود در انظارِ عمومی ظاهر نشده بود.
یو یونگ پیش از اینکه از اتاق بیرون برود، سر‌برابرِ تکان داد: «مهم نیست. بهتره دیگه بهش فکر نکنم.» و‌واقع تمامِ تلاشش را کرد تا اتفاقاتِ امروز را فراموش کند.
در این میان، بانو چو‌واقع پس از خروج از خاندانِ یو،حالی همراه با پیرمرد به‌سوی لیموزینش رفت.
وقتی به ماشین رسیدند، پیرمرد در‌بی‌مانندی را برایش باز کرد و پس‌اگر از اینکه داخل شد، آن را بست.
سپس به جلوی‌مردم ماشین رفت و‌همین در صندلیِ راننده نشست.
پیرمرد پرسید:نمی‌دانست «حالا کجا‌خودشان بریم، بانوی جوان؟»
اما بانو چو پاسخی نداد،واقع چرا که تمامِ حواسش غرقِ‌می‌نامیدند تماشای عمارتِ خاندانِ یو بود.
پیرمرد عجله‌ای به خرج‌مقایسه نداد و باحوصله منتظر‌بانفوذتر ماند تا پاسخ دهد.
چند لحظه بعد،مردم با صدایی آرام‌همین گفت: «می‌ریم آپارتمان.»
«چشم، بانوی جوان.»
پیرمرد بی‌درنگ ماشین را‌بانفوذتر روشن کرد و از‌اگر خاندانِ یو دور شدند.
مدتی بعد،نظر جلوی آپارتمانی‌مقایسه بلند توقف کردند.
پیرمرد گفت:خودشان «به مقصد‌نشان رسیدیم، بانوی جوان.»
بانو چو سر تکان داد و از ماشین‌همین پیاده شد، سپس برگشت تا به آپارتمانی که‌به‌شکلِ یوان و می‌شیو در آن زندگی می‌کردند نگاه کند.
وقتی پیرمرد هم پیاده شد، به‌سوی داخلِ ساختمان رفتند، اما‌می‌نامیدند نگهبانی که آن‌ها را نمی‌شناخت خیلی زود جلویشان را گرفت.اصرار پس از ماجرای می‌شیو، تدابیرِ امنیتیِ آپارتمان تشدید شده بود.
نگهبان از‌نظر آن‌ها پرسید: «ببخشید،به‌شکلِ شما ساکنِ اینجایید؟»
بانو چو گفت:مردم «نه، ولی اومدم یکی‌دلیل از ساکنان رو ببینم.»
به‌سرعت اضافه کرد: «اسمش‌خودشان یو تیانه و توی‌همین طبقهٔ ۱۷ زندگی می‌کنه.»
طبقهٔ ۱۷؟
نگهبان ابرو بالا انداخت.
با اینکه نمی‌دانست ماجرا در کدام‌همین واحد رخ داده، اما خبر داشت‌می‌رسیدند که اتفاق در طبقهٔ ۱۷ افتاده است.
سپس پرسید:نمی‌دانست «چه نسبتی با‌مردم این شخص دارید؟»
بانو چو با لبخندی زیبا بر لب گفت: «دوستمه، و‌می‌نامیدند آخرین باری که حرف زدیم قول دادم به دیدنش بیام، برای‌اون همین الان اینجام.» این لبخند باعث شد مردِ میان‌سال سرخ شود.
نگهبان زیاد روی جوابش حساس نشد،بی‌مانندی چرا که محال بود چنین بانوی‌اگر جوان و شیک‌پوشی دردسری درست کند.
نگهبان به او گفت: «لطفاً‌می‌دادند اسم و شماره‌تلفنتون رو روی‌مضطرب این برگه بنویسید، بعد می‌تونید برید.»
«ممنون.»
بانو چو پس از نوشتنِ اسم و شماره‌تلفنش،اگر همراه با پیرمرد سوارِ آسانسور شد و به طبقهٔ‌نگرانِ ۱۷ رفت، سپس به‌سوی درِ انتهای راهرو قدم برداشتند.
با نزدیک شدن به‌مقایسه واحدِ ۱۷-اف، بانوی جوان‌بانفوذتر حس می‌کرد بدنش بی‌اختیار می‌لرزد.
پیرمرد با دیدنِ‌مردم این حالت پرسید:همین «حالتون خوبه، بانوی جوان؟»
او سر تکان‌آنچه داد: «بله، فقط‌نشان یکم مضطرب... و هیجان‌زده‌م.»
پیرمرد دیگر چیزی‌قدرتمندتر نگفت و بی‌صدا‌اغراق از پشت‌سر دنبالش کرد.
وقتی جلوی واحدِ ۱۷-اف ایستادند،به‌شکلِ بانو چو بی‌درنگ در نزد و‌نبود دقایقِ طولانی بدونِ حرکت همان‌جا ماند.
سپس چشم‌هایش را بست تا آرام‌همین شود و پس از چند نفسِ‌می‌رسیدند عمیق، دوباره آن‌ها را باز کرد.
بعد از‌نمی‌دانست یه دهه، بالاخره‌مردم پیدات کردم، یوان...
بانو چو وقتی آماده شد، بازوی ظریفش‌نبود را بالا آورد و در زد، کاملاً‌پرسه بی‌خبر از اینکه ساکنانِ ۱۷-اف آنجا نیستند.