چپتر 55: ارزیابی یو رو
0وقتی یوان فهمید افرادِ زیادی برای دیدنِ او به شهرِ پانگ می‌آیند، تا تاریک‌ندارن شدنِ هوا داخلِ عمارتِ سرور ماند. پس از صرفِ شام با خاندانِ لو، از‌کنن بازی خارج شد و منتظر ماند تا یو رو دوباره به او غذا بدهد.
یو رو در حالی که بدنش‌قرارِ را با حوله‌ای خیس پاک می‌کرد،اسمِ پرسید: «داداش، پیشرفتت توی بازی چطوره؟»
با لبخند جواب داد: «نسبتاً‌می‌کنم خوبه. چند تا دوستِ جدید پیدا‌بذاریم کردم و تونستم غذاهای محشری بخورم.»
یو رو بی‌درنگ‌برام پرسید: «اوه؟ از این‌ان‌پی‌سی‌ان دوستای جدید برام بگو.»
«خب، اونا فقط ان‌پی‌سی‌ان، ولی به‌اندازهٔ اندازهٔ بازیکنا واقعی به نظر می‌رسن‌هیچ و تقریباً هیچ فرقی با هم ندارن.»
«منم در این باره شنیده‌م. با اینکه ان‌پی‌سی‌ان، نمی‌تونی‌بدونِ فرقِ بینِ یه بازیکن و یه ان‌پی‌سی رو تشخیص‌یوانِ بدی، مگه اینکه شروع کنن دربارهٔ دنیای ما حرف بزنن.»
«آره، واقعاً‌می‌شم حیرت‌انگیزه که این‌می‌کنم دنیا چقدر واقعیه.»
مدتی بعد، وقتی کارِ غذا دادن و تمیز کردنِ یوان تمام شد، یو رو گفت: «داداش، من‌ندارن از پس‌فردا می‌تونم باهات بازی کنم. الان کجای بازی هستی؟ من بعد از این واردِ بازی می‌شم تا‌بزنن ببینم از کجا شروع می‌کنم، این‌جوری می‌تونیم برای وقتی که بازیم رو شروع کردم یه قرارِ ملاقات بذاریم.»
یوان بدونِ فکر جواب‌ان‌پی‌سی‌ان داد: «من؟ من توی‌واقعی جایی به اسمِ شهرِ پانگم.»
یو رو پرسید: «همم؟ شهرِ پانگ؟ اونجا‌ملاقات همون جایی نیست که بازیکن یوانِ معروف آخرین‌اونجا بار دیده شده؟ احیاناً این شخص رو ندیدی؟»
یوان با عجله‌ببینم گفت: «بـ... بازیکن‌این‌جوری یوان؟ اصلاً خبر ندارم...»
یو رو با شنیدنِ حرف‌هایش آهی‌فقط کشید و گفت: «چه حیف. می‌خواستم‌نظر بفهمم شایعات واقعیت دارن یا نه.»
یوان که کنجکاو‌فقط شده بود، پرسید:اندازهٔ «شایعات؟ چه‌جور شایعاتی؟»
یو رو چیزی را که در اینترنت خوانده بود برایش توضیح داد: «خب،پانگم بعضی از بازیکنایی که توی رویدادِ شهرِ پانگ شرکت کرده بودن ادعا کردن که‌عجله بازیکن یوان رو با چشمای خودشون دیدن و اینکه اون در واقع یه دختره.»
یوان با صدایی بهت‌زده فریاد زد:این‌جوری «این دیگه چه کوفتیه؟!» آخر چرا‌بدونِ کسی باید او را دختر خطاب کند؟
«منم وقتی اولین بار این خبر رو توی اینترنت دیدم جا خوردم.نظر ظاهراً اون یه دختربچه‌ست که می‌تونه از یه فنِ خیلی قوی استفاده کنه‌بازیکن و صدها هیولا رو توی یه چشم به هم زدن از بین ببره.»
«یه دختربچه...؟»
اگر یوان در آن لحظه می‌توانست بدنش‌ملاقات را حس کند، بی‌شک عرقِ سردی را‌همم که پشتش را خیس کرده بود، احساس می‌کرد.
آخه چطور شیائو‌ببینم هوا رو با‌این‌جوری من اشتباه گرفتن؟
یوان ناگهان گفت: «من...بگو من حس می‌کنم این‌ولی خبر ممکنه اشتباه باشه...»
یو رو پرسید:فقط «ها؟ چی باعث‌اندازهٔ شد اینو بگی؟»
جواب داد: «نمی‌دونم.این‌جوری فقط یه حسیه‌قرارِ که بهم دست داده.»
یو رو گفت: «چه‌کجا تصادفی داداش، چون منم‌بازیم دقیقاً همین حس رو دارم.»
لحظه‌ای بعد یوان پرسید:بگو «انگار خیلی به این‌ولی بازیکن یوان علاقه داری، چرا؟»
«حتی اگه اولش به چیزی علاقه نداشته باشی، وقتی‌نظر مدام توی اینترنت می‌بینیش، بالاخره کنجکاو می‌شی. هرچند، من‌اینکه بیشتر از هر چیزی به خدمتکارِ این بازیکن علاقه دارم.»
«خدمتکار؟»
یو رو سر تکان داد و ادامه داد: «آره. چون شخصاً از خشونت یا مبارزه خوشم نمیاد، می‌خوام تزکیه‌گری‌همون بشم که خدمتکارایی داره تا براش بجنگن. نمی‌تونم به این فکر نکنم که یه خدمتکارِ درجهٔ ایزدی چه شکلی‌حیف می‌تونه باشه. هر هیولایی با این درجهٔ بالا باید خیلی قدرتمند باشه، مگه نه؟ مثل یه ققنوس یا اژدها.»
یوان در دلش به یو‌اونا رو جواب داد: راستش اون‌بازیکنا یه انسانه... تازه اونم یه دختربچه...
پس از چند دقیقه صحبت، که بیشتر دربارهٔ این بود که وقتی‌هیچ بازی را شروع کرد چه نوع خدمتکارانی می‌خواهد، یو رو به او گفت:بدی «دیروقته، داداش. امشب می‌خوام شخصیتم رو بسازم و فردا صبح بهت می‌گم کجام.»
«باشه. شب بخیر، یو رو.»
«شب بخیر، داداش.»
یو رو پیش‌برام از خروج از اتاق،ان‌پی‌سی‌ان چراغ‌ها را خاموش کرد.
یوان پیش از اینکه خوابش ببرد، با خود فکر کرد:می‌رسن چون یو رو دلش خدمتکار می‌خواد، فردا باید از شیائو‌فرقِ هوا بپرسم راهی برای رام کردنِ هیولاها هست یا نه...
در همین حین، داخلِ اتاقش، یو رو‌ملاقات در حالی که کلاهِ بازیِ تزکیهٔ آنلاین‌همم را روی سر داشت، روی تخت دراز کشید.
لحظهٔ کوتاهی پس از فشردنِ دکمهٔ روشن‌کردن،می‌تونیم یو رو حس کرد نیرویی مرموز دارد‌جایی رفته‌رفته آگاهی‌اش را به جای دیگری می‌برد.
مدتی بعد، با باز کردنِ چشمانش دید پیرمردی‌ولی با نگاهی ژرف از چند متر آن‌طرف‌تر به‌فرقی او خیره شده است. انگار داخلِ اتاقی سفیدرنگ بودند.
یو رو‌اونا پیش‌قدم شد‌ان‌پی‌سی‌ان و گفت: «سلام...»
پیرمرد با صدایی‌این‌جوری بم اما رسا‌قرارِ پرسید: «نامت چیست؟»
«یو رو.»
پیرمرد گوی بلورینی را به‌اونا سمتش هل داد و گفت:بازیکنا «دستت را روی این بگذار.»
یو رو سر تکان‌ان‌پی‌سی‌ان داد و دستش را‌واقعی روی گوی بلورین گذاشت.
چند لحظه‌می‌کنم بعد، وضعیتش‌می‌تونیم پدیدار شد.
نام: یو رو
تزکیه: هیچ
میراث: هیچ
تبار: هیچ
کالبد: کالبدِ یینِ ناب
قدرتِ فیزیکی: ۶۲
قدرتِ ذهنی: ۸۰
قدرتِ روح: ۵۴
دفاعِ فیزیکی: ۴۰
دفاعِ ذهنی: ۹۰
با دیدنِ وضعیتِ یو رو، برقی از ناامیدی در چشمانِ پیرمرد سوسو زد و در دل آه کشید: باز هم‌شنیده‌م کسی دیگر با استعدادی کمی بالاتر از حدِ متوسط؟ چرا من در مقایسه با آن زنِ سرد که به کسی‌چقدر با کالبدِ افسانه‌ایِ پالایشگرِ آسمان برخورد کرد، این‌قدر بدشانسم؟ حالا دیگر مطمئنم که آسمان کینه‌ای از من به دل دارد.
یو رو با‌همم دیدنِ چهرهٔ درهم‌رفته‌اش‌نیست پرسید: «همه‌چیز مرتبه، ارشد؟»
پیرمرد پیش از آنکه در فضای ترک‌خوردهٔ پشتِ سرش ناپدید شود،واردِ به او گفت: «هرچند شاید استعدادِ شگفت‌انگیزی نداشته باشی، اما با‌بدونِ کالبدِ یینِ ناب می‌توانی زندگیِ راحتی داشته باشی. موفق باشی، بانوی جوان.»
چند ثانیه پس از رفتنِ پیرمرد، یو رو حس کرد‌جایی آگاهی‌اش دارد به جای دیگری منتقل می‌شود. وقتی دوباره چشم باز‌دیده کرد، جمعیتِ بزرگی از مردم را دید که دورش ایستاده بودند.
«به دنیای‌دوستای تزکیه خوش‌بگو آمدید، فانی‌ها!»
صدایی بلند و رسا بالای سرِ یو رو طنین‌انداز شد و باعث شد‌احیاناً او و دیگران به آسمان نگاه کنند؛ جایی که مردِ میان‌سالِ خوش‌قیافه‌ای در‌بفهمم هوا شناور بود و با لبخندی بر لب به آن‌ها چشم دوخته بود.