چپتر 792: شعبده‌بازی
0وقتی آماده شدند، تمامِ بزرگانِ‌چیزی خاندانِ چی به همراهِ می‌شیو و‌اون چو لیوشیانگ دورِ یوان را گرفتند.
در مجموع بیست و پنج نفر در‌یادت این مبارزهٔ تمرینی شرکت می‌کردند. بیشترشان استادِ روح‌خود بودند و می‌شیو تنها جنگجوی روحِ جمع بود.
چی مان‌گرفت گفت: «هر‌انگار وقت آماده بودی.»
یوان ناگهان دستش را بالا‌حمله برد. شمشیرِ بزرگی از غیب‌فولادی ظاهر شد و در چنگش افتاد.
این صحنه همهٔ حاضران را‌چیزی شوکه کرد، چون هرگز پیش‌چطوری از این چنین چیزی ندیده بودند.
«این دیگه چه‌جور شعبده‌بازی‌ای‌خورده بود؟ چطوری اون شمشیرِ گنده‌حسِ رو از غیب ظاهر کرد؟»
«واقعاً شعبده‌بازی بود؟ نمی‌دونم‌انگار چطوری این کار رو‌دیگر کرد، ولی به جادو نمی‌خوره.»
شاگردانِ حاضر دربارهٔ‌ملکوت «شعبده‌بازیِ» یوان با‌گرفت هم پچ‌پچ می‌کردند.
البته بزرگان هم‌پیش از این اتفاق‌ندیده مات‌ومبهوت مانده بودند.
چی فانگ با اخمی کمرنگ‌دیگر پرسید: «دفعهٔ پیش هم می‌خواستم‌ایزدی‌اش بپرسم، چطوری این کار رو می‌کنی؟»
یوان لبخندِ شیطنت‌آمیزی‌برای زد و گفت: «اگه‌خورده شکستم بدی، بهت می‌گم.»
«حالا می‌بینی!»
چی فانگ بی‌درنگ به سمتِ‌چیزی یوان یورش برد و شمشیرش‌چطوری را به سوی او تاب داد.
دینگ!
یوان بی‌خیال با سالارِ ملکوت جلوی‌فولادی حمله را گرفت. برای چی فانگ‌حسِ انگار شمشیرش به بلوکی فولادی خورده بود.
چی مان و دیگر بزرگان ناگهان‌گرفت دورِ یوان ظاهر شدند تا به‌دیگر او حمله کنند: «ما رو یادت نره!»
البته یوان با حسِ ایزدی‌اش آمدنشان‌ندیده را دید و با فنِ حرکتیِ‌گنده خود از تمامِ ضرباتشان جاخالی داد.
پس از جاخالی دادن، یوان قصدِ کشتِ‌یادت خود را رها کرد. این کار روی‌حرکتیِ حرکاتشان تأثیر گذاشت— اما نه چندان زیاد.
در چند دقیقهٔ بعدی، یوان تمامِ حملات را دفع‌کنند می‌کرد یا جاخالی می‌داد، و این کار را چنان‌خود راحت انجام می‌داد که انگار هیچ زحمتی برایش ندارد.
چی مان ناگهان با‌جلوی شمشیرش ضربه‌ای ویرانگر به سمتِ‌بلوکی یوان روانه کرد: «ضربهٔ تباهی!»
یوان شکی نداشت که مهارتِ چی مان فقط با‌شعبده‌بازی‌ای هالهٔ تیزش می‌تواند فلز را مثلِ چاقوی داغ در کره‌نمی‌خوره بشکافد، اما فرار نکرد و سینه‌به‌سینه با حمله روبه‌رو شد.
تلنگ!
با برخوردِ شمشیرهایشان، موجِ شوکِ کوچکی در‌خورده محوطهٔ تمرین پیچید و چی مان از‌آمدنشان شدتِ پس‌زدگیِ آن، مترها به عقب پرتاب شد.
با این حال، یوان تنها‌حمله یک قدم عقب رفت و‌فولادی تماشاگران را در بهت فرو برد.
«اختلافِ قدرتشون خیلی زیاده!»
ناگهان، یوان بی‌آنکه حتی سرش را‌کنند برگرداند، شمشیرش را کنارِ سرش آورد،دید طوری که انگار می‌خواست پشتش پنهان شود.
لحظه‌ای بعد، تیری به تیغهٔ شمشیرش خورد. یوان نیروی‌کنند عظیمی را پشتِ این تیرِ ظاهراً معمولی حس کرد؛خود نیرویی که حتی از ضربهٔ چی مان هم قوی‌تر بود.
یوان پس از اینکه چند قدم به عقب رانده‌بلوکی شد، سرش را به سمتِ می‌شیو چرخاند که مترها‌آمدنشان دورتر کمانی در دست ایستاده بود، و لبخند زد.
یوان در حالی که به سمتِ‌ندیده می‌شیو می‌رفت، گفت: «بد نیست! این‌گنده باید همون فنی باشه که تازگی‌ها گرفتی!»
اما پیش از آنکه به می‌شیو نزدیک شود،نره نیروی کوبنده‌ای را حس کرد که به سمتش‌ضرباتشان می‌آمد. همین باعث شد متوقف شود و برگردد.
بنگ!
مقدارِ عظیمی انرژی روحی به شمشیرِ‌گرفت یوان خورد و چیزی نمانده بود‌دیگر او را به عقب پرت کند.
یوان پس از حفظِ تعادلش، برگشت و‌دیگه به چو لیوشیانگ نگاه کرد که تازه‌شعبده‌بازی آن حملهٔ قدرتمند را اجرا کرده بود.
چو لیوشیانگ پرسید: «خوبی؟»
یوان با‌گرفت لبخندی سر تکان‌بلوکی داد: «آره، خوبم.»
در میانِ تمامِ حریفانش، حمله‌های دوربردِ می‌شیو و چو‌بلوکی لیوشیانگ از همه روی‌اعصاب‌تر بود و وقتی سعی می‌کرد اول‌دید یکی از آن‌ها را شکست دهد، آن یکی دخالت می‌کرد.
بدیهی بود که واقعاً قصد نداشت شکستشان دهد،چه‌جور وگرنه همه را با یک ضربه از پای‌کار درمی‌آورد و کلِ هدفِ تمرینشان زیرِ سؤال می‌رفت.
چی فانگ ناگهان پشتِ یوان ظاهر‌کنند شد و شمشیرش را به سمتِ کمرِ‌فنِ او فروبرد: «کارِ من هنوز تموم نشده!»
اما یوان از قبل حرکات و حمله‌اش را پیش‌بینی کرده‌یادت بود، پس بدنش را فقط به‌قدری جابه‌جا کرد که حملهٔ چی‌دادن فانگ را جاخالی بدهد و سپس با دستِ خالی ضدحمله زد.
«آه!»
با برخوردِ مشتِ‌پیش یوان به شکمش، چی‌دیگه فانگ فریادِ بلندی کشید.
دردِ شدیدی در شکمش پیچید که‌کنند به‌سرعت در سراسرِ بدنش پخش شد و‌فنِ او را روی زمین به زانو درآورد.
چی فانگ گله کرد: «کوفتی! خیلی درد‌خورده داره! اگه تو آینده به‌خاطرِ این مشتِ‌آمدنشان سنگینت نتونم بچه‌دار بشم، می‌خوای چه‌کار کنی؟!»
یوان با شنیدنِ حرف‌های چی فانگ خشکش‌برای زد و با صدایی شرمنده گفت: «بـ...یادت ببخشید، ولی من اون‌قدرها هم زور نزدم...»
چی فانگ داد زد: «اون‌قدرها زور‌ندیده نزدی؟! پس معلومه قدرتِ خودت رو‌گنده نمی‌شناسی! نزدیک بود شکمم رو سوراخ کنی!»
یوان به‌بلوکی او نزدیک‌خورده شد: «دکتر می‌خوای؟»
اما وقتی به‌اندازهٔ کافی نزدیک‌بلوکی شد، چی فانگ ناگهان بلند‌یادت شد و به او حمله کرد.
«حالا گیرت آوردم!»
«چـ—؟!»
چون یوان گاردش را پایین آورده‌کنند بود، چی فانگ توانست با یک ضربهٔ‌فنِ مستقیم او را به عقب پرت کند.
چی فانگ با چهره‌ای راضی‌بلوکی گفت: «آخیش، عجب حالی داد.یادت مدتی بود که دلم می‌خواست بزنمت.»
با دیدنِ حرکتِ‌ملکوت بی‌چشم‌وروی چی فانگ، بزرگان‌برای فقط سر تکان دادند.
چی مان که از کارِ او احساسِ شرمندگی می‌کرد،شعبده‌بازی‌ای آهی کشید: «تظاهر به آسیب‌دیدگی و حمله وقتی گاردش‌جادو رو پایین آورده؟ این کارت خیلی بی‌شرمانه و بچگانه بود...»
چی فانگ به‌سردی خُرناسی کشید: «چی داری می‌گی؟ خودش گفت‌ایزدی‌اش با هر روشِ ممکنی شکستش بدیم. تازه کی گفته داشتم‌کشتِ تظاهر می‌کردم؟ واقعاً درد گرفت! همین الان هم شکمم درد می‌کنه!»
یوان که دوباره سر پا ایستاده بود و ظاهراً هیچ آسیبی ندیده بود، با‌آمدنشان لبخندی آرام گفت: «حق با اونه، ارشد. من گاردم رو پایین آوردم و اونم‌گذاشت— گیرم انداخت. توی مبارزه با اهریمن‌ها، برای پیروزی باید از هر روشِ لازمی استفاده کرد.»
چی هوان پرسید:ملکوت «خوبی؟ ضربه‌ش دردناک‌گرفت به نظر می‌رسید.»
یوان سر‌هرگز تکان داد: «آره،چیزی من کاملاً خوبم.»
«به‌هرحال، بیایید ادامه بدیم.»
«باشه.»
مبارزهٔ تمرینی‌شان یک ساعتِ دیگر ادامه یافت،برای تا جایی که بیشترِ بزرگان آن‌قدر خسته‌یادت شدند که دیگر توانِ ادامه دادن نداشتند.