چپتر 831: پسرم را دیده‌ای؟
0پس از چند دقیقه گپ زدن با دیگران، همه‌ناخوشاینده به برنامهٔ خودشان برگشتند که بیشتر شاملِ تمرینِ صبحگاهی‌حسش می‌شد. بنابراین همه جز یوان به میدانِ تمرین رفتند.
یوان هم به تزکیهٔ‌رویش آنلاین برگشت تا سفرش به‌ناخوشاینده درهٔ اهریمن‌ها را پی بگیرد.
ساعت‌ها بعد، یوان ناگهان سرمایی روی پوستش حس کرد که‌جایی باعث شد کمی بلرزد. با این حال، این سرما ربطی به‌بودن آب‌وهوا نداشت. تزکیه‌گری در سطحِ او تحتِ‌تأثیرِ سرمای عادی قرار نمی‌گرفت.
یوان از فنگ یوشیانگ که‌متروک انگار هیچ اثری رویش نگذاشته‌فقط بود پرسید: «این چه حسیه؟ ناخوشاینده.»
فنگ یوشیانگ گفت:اثری «باید غبارِ سمیِ‌بود درهٔ اهریمن‌ها باشه.»
یوان ابرویی بالا‌اثری انداخت و پرسید:بود «تو حسش نمی‌کنی؟»
«نه، به نظر می‌رسه این غبار روی جانورانِ ایزدی اثری نداره. با این‌توی حال واقعاً عجیبه. انتظار نداشتم غبار تا اینجا برسه، چون هنوز چند ساعت‌اینکه با شهر فاصله داریم. دفعهٔ پیش که اینجا بودم اوضاع این‌قدر بد نبود.»
«قبلاً به‌می‌کردی درهٔ اهریمن‌ها‌چطور اومده بودی؟»
«یه‌جورایی. از روش پرواز کردم،نگذاشته اما هیچ‌وقت داخلش نرفتم. تازه‌گفت اون هم مالِ هزاران سال پیشه.»
«که این‌طور. وقتی‌اثری از روش پرواز‌بود می‌کردی اونجا چطور بود؟»
«متروک بود و‌فقط فضای دلگیری داشت.چرا همینا فقط یادمه.»
یوان باز‌می‌کردی هم پرسید:چطور «چرا اونجا این‌طوریه؟»
«خدا می‌دونه. تا جایی که من می‌دونم، اهریمن‌ها قبلاً خیلی توی اون سرزمین پرسه می‌زدن و حتی اونجا رو به یه‌می‌رسه جور دژ تبدیل کرده بودن، برای همین هم این اسم رو روش گذاشتن. اما بعد از اینکه انسان‌ها خاندانِ اهریمن رو‌این‌قدر شکست دادن، ظاهراً همه‌شون ناپدید شدن و این غبارِ سمی رو به جا گذاشتن که اگه کسی توش بمونه دیوونه می‌شه.»
یوان ناگهان گفت: «پس اهریمن‌ها... راستش، دلیلِ اینکه می‌خواستم به درهٔ‌باید اهریمن‌ها بیام فقط جیا چونگ نبود. اسمِ این مکان توجهم رو‌غبار جلب کرده بود، برای همین می‌خواستم خودم ببینم چه جور جاییه.»
فنگ یوشیانگ پرسید: «فکر می‌کنی‌باز خاطراتت به عنوانِ والاگوهرِ ایزدی باعث‌می‌دونم شده به درهٔ اهریمن‌ها علاقه‌مند بشی؟»
یوان آهی کشید: «خدا می‌دونه، اما حس می‌کنم‌داشت همیشه دارم با اهریمن‌ها روبه‌رو می‌شم. انگار سرنوشتمون‌می‌دونه اینه که هر جا می‌رم مسیرمون به هم بخوره.»
چند ساعت بعد، فنگ یوشیانگ گفت:بود «تقریباً رسیدیم، اربابِ جوان. با غبارِ‌غبارِ سمی مشکلی ندارید؟ حالتون که بد نیست؟»
یوان سر تکان داد: «من خوبم.بود غبارش ناخوشاینده و باعث می‌شه مورمورم بشه،سمیِ اما حالم با وقتای عادی فرقی نکرده.»
«خدا رو شکر. اما چون‌باز اول داریم می‌ریم به شهر،جایی بهتره یه کم درباره‌ش براتون بگم.»
«اول از همه، این شهر هیچ اسمی نداره. احتمالاً قبلاً اسمی داشته، اما به مرورِ زمان فراموش شده. من‌خیلی شخصاً تا حالا پام رو توی این شهر نذاشتم، اما قبل از اومدنمون از دلالانِ مهتاب درباره‌ش پرس‌وجو کردم.دادن یوئه یین بهم گفت که این شهر پر از آدمای دیوونه‌ست و هشدار داد که نباید باهاشون قاتی بشیم.»
«به گفتهٔ اون، آدمای زیادی توی اونجا گم می‌شن و ساکنانش جوری رفتار می‌کنن که انگار چیزی تسخیرشون کرده.نمی‌کنی به خاطرِ همین بدنامی، به‌ندرت مسافری به اونجا می‌ره. تنها کسایی که پاشون رو اونجا می‌ذارن، تزکیه‌گرهایی هستن که به‌پیش درهٔ اهریمن‌ها علاقه دارن. شایعاتی هست که می‌گه گنجینه‌هایی توی درهٔ اهریمن‌ها پنهان شده، برای همین اونجا پاتوقِ شکارچی‌های گنجه.»
«انگار جای پیچیده‌ایه.»
حدود یک‌همینا ساعت بعد، به‌باز شهرِ بی‌نام رسیدند.
حدود یک ساعت بعد، به شهرِ بی‌نام رسیدند. یوان، همان‌طور که واردِ‌باز شهری می‌شد که حتی یک نگهبان هم نداشت، زیرِ لب زمزمه کرد: «هوای‌جور مسمومِ داخلِ این شهر خیلی قوی‌تر از هر چیزیه که بیرون حس کردم.»
در نگاهِ اول، آنجا بسیار خالی به نظر‌حسیه می‌رسید، تقریباً انگار یک شهرِ ارواح بود. با‌بالا این حال، خیلی زود فهمید که این‌طور نیست.
فنگ یوشیانگ ناگهان به او‌نگذاشته گفت: «اربابِ جوان، دارن از‌گفت توی خونه‌هاشون ما رو تماشا می‌کنن.»
یوان سر تکان داد:یادمه «آره، با حسِ ایزدیم می‌تونم‌می‌دونه ببینمشون. قطعاً یه چیزیشون می‌شه.»
پس از حدود نیم ساعت گشت‌زدن در شهر بدونِ‌همینا دیدنِ حتی یک نفر، یوان آهی کشید: «اگه کسی نیست‌خیلی که راهنماییمون کنه، چطور قراره هزار فن رو پیدا کنیم؟»
فنگ یوشیانگ گفت: «اینجا‌رویش شهرِ نسبتاً کوچیکیه، پس احتمالاً‌ناخوشاینده فقط با گشت‌زدن پیداش می‌کنیم.»
پس از چند دقیقه پرسه زدنِ بیشتر، یوان بالاخره‌ناخوشاینده کسی را در خیابان پیدا کرد؛ پیرزنِ بسیار لاغری که‌نمی‌کنی با نگاهی گیج در چهرهٔ رنگ‌پریده‌اش، در خیابان ایستاده بود.
با دیدنِ این پیرزن که تقریباً شبیهِ یک اسکلت بود، یوان با اضطراب آبِ دهانش را‌می‌زدن قورت داد. با اینکه پیش از این هرگز فیلمِ ترسناکی ندیده بود، یو رو در مناسبت‌های‌ظاهراً خاص برایش داستان‌های ترسناک تعریف می‌کرد و در تمامِ داستان‌هایش، همیشه یک پیرزنِ ترسناک وجود داشت.
غرایزِ یوان به او می‌گفت که به این‌داشت پیرزن نزدیک نشود، اما می‌خواست هزار فن را‌می‌دونه هرچه زودتر پیدا کند، وگرنه برای آزمون دیرش می‌شد.
آروم باش. این پیرزن‌رویش هیچ کاری نمی‌تونه بکنه‌حسیه که بهت آسیب بزنه.
یوان در حالی که با قدم‌هایی‌بود آرام اما پیوسته به پیرزن نزدیک‌غبارِ می‌شد، این را به خودش گفت.
یوان با صدایی مضطرب اما‌باز رسا پرسید: «سـ-سلام. می‌دونید هزار‌جایی فن رو کجا می‌تونم پیدا کنم؟»
با این حال، پیرزن طوری رفتار کرد‌دلگیری که انگار اصلاً صدایش را نشنیده است و‌خدا با چهره‌ای بی‌حالت به فضای روبه‌رویش خیره ماند.
با این فکر که پیرزن صدایش را نشنیده،حسیه یوان تصمیم گرفت دوباره با صدای بلندتری بپرسد:بالا «می‌دونید هزار فن رو کجا می‌تونم پیدا کنم؟»
این بار، پیرزن با‌رویش حرکتی خشک برگشت تا‌حسیه به او نگاه کند.
با صدایی گرفته‌فقط از او پرسید:چرا «پسرم رو دیدی؟»
«اوه.» یوان‌می‌کردی از واکنشِ‌چطور پیرزن جا خورد.
سرانجام جواب داد: «نه، ندیدم.»
سپس پیرزن ادامه داد:رویش «می‌دونی پسرم کجاست؟ تا‌حسیه الان باید پیشم برمی‌گشت...»
یوان سر تکان‌فقط داد: «ببخشید، اما‌چرا نمی‌دونم پسرتون کجاست.»
پس از لحظه‌ای سکوت، پیرزن ناگهان شروع‌دلگیری به جیغ‌زدن کرد: «تو! تو پسرم رو‌این‌طوریه بردی، مگه نه؟! پسرم رو پس بده!»
در این لحظه بود که پیرزن دستانش را‌حسیه که زیرِ لباسش پنهان کرده بود بیرون آورد، در‌انداخت حالی که چاقوی آشپزخانه‌ای را محکم در مشت می‌فشرد.
«بمیر!»
پیرزن بدونِ هیچ تردیدی‌یادمه چاقوی آشپزخانه را به‌خدا سمتِ یوان تاب داد...