چپتر 860: آزمونِ شاگردیِ هفت آکادمیِ روح (۳)
0ممتحن نشانِ شی لانگ را به دستش داد و‌دارم بی‌آنکه سؤالی از او پرسیده شود، دلیلش را توضیح‌رسیده داد: «بـ-بفرما، این نشانِ توئه. قرمزه چون نتیجهٔ عالی گرفتی.»
شی لانگ نشان را‌حضورِ گرفت و به‌سوی دروازه‌گفت راه افتاد: «فهمیدم. ممنون.»
پس از خروج از دروازه، شی لانگ‌بعد دید که روبه‌روی دریاچهٔ عظیمی ایستاده است.حرکت با این حال، این دریاچه ویژگیِ خاصی داشت.
همان‌طور که به‌سوم وانگ بینگ‌بینگ نزدیک می‌شد،هم‌زمان با خود فکر کرد:
آبش نقره‌ایه؟تکان این دیگه‌برداشتنِ چه‌جور دریاچه‌ایه؟
وقتی وانگ مینگ متوجهِ حضورِ شی لانگ‌نخستین در پشتِ سرشان شد، با لبخند گفت:دوم «می‌بینم که تو هم نشانِ قرمز گرفتی.»
«آره. راستی، اینجا چه خبره؟»
«خیلی مطمئن نیستم، اما به‌پشتِ نظر می‌رسه یه‌جور تمرینه که‌قرمز باید روی آب راه بری.»
«راه رفتن روی آب؟ انگار همون آزمونیه‌داخلِ که یوان توی معبدِ جوهرِ اژدها داد، وقتی‌چیزی که باید به یه درختِ نقره‌ای نزدیک می‌شد.»
«انگار همینه.»
پس از دو‌لبخند ساعت انتظار، سرانجام‌قرمز نوبتِ وانگ مینگ رسید.
ممتحن به او گفت: «برای‌پشتِ قبولی توی این بخش از‌قرمز آزمون، باید دست‌کم ۴۰ قدم برداری.»
وانگ مینگ سر تکان داد‌نخستین و پیش از برداشتنِ نخستین قدمش‌قدمِ داخلِ دریاچهٔ نقره‌ای، نفسِ عمیقی کشید.
با برداشتنِ قدمِ‌برداری دوم و سوم،برداشتنِ با خود فکر کرد:
انگار دارم روی چیزی‌حضورِ راه می‌رم که هم‌زمان‌گفت هم مایعه هم جامد...
نیم دقیقه‌هم‌زمان بعد، به قدمِ‌نیم ۳۰ رسیده بود.
همان‌طور که به‌سوم قدمِ ۵۰ نزدیک می‌شد،هم‌زمان با خود فکر کرد:
قرار بود این سخت باشه؟
در قدمِ ۶۱، سرانجام مقاومتی حس‌برداشتنِ کرد و با هر قدم، حرکت‌کشید دادنِ پایش سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد.
در قدمِ‌سرشان ۷۰، غرقِ‌گفت عرق شده بود.
شرکت‌کنندگانِ دیگر با چشمانی پر از تحسین نزدیک شدنِ‌می‌بینم وانگ مینگ به قدمِ ۸۰ را تماشا می‌کردند: «خدای‌اما من، همین الانشم ۷۵ قدم برداشته! یه نابغه اینجاست!»
وانگ مینگ پس از برداشتنِ قدمِ‌قدمش ۸۲ تسلیم شد و روی آب‌دوم افتاد: «آه! دیگه نمی‌تونم ادامه بدم!»
یکی از ممتحن‌های آنجا رفت‌پیش و وانگ مینگ را بلند‌نفسِ کرد تا به خشکی برگرداند.
ممتحن پیش از فرستادنِ وانگ مینگ به آزمونِ بعدی،اینجا نشانِ قرمزِ دیگری به دستش داد: «تبریک می‌گم، مردِ‌تمرینه جوان. در حالِ حاضر بالاترین امتیازِ این آزمون رو داری.»
نفرِ بعدی وانگ بینگ‌بینگ بود.
دو دقیقه بعد—
شرکت‌کنندگانِ دیگر با هیجان گفتند:پیش «وای! ۷۸ قدم! این دو‌نفسِ تا امتیازِ بالا پشت‌سرِ همه!»
«کسی اسمشو‌سرشان می‌دونه؟ اون مثل‌می‌بینم یه پری می‌مونه!»
«نه، من که نمی‌شناسمش.»
«هی، فکر می‌کنی‌پیش اون یه ان‌پی‌سیه‌قدمش یا یه بازیکن؟»
«کی می‌دونه. یه‌جورایی‌برداری حسِ هر دو‌برداشتنِ طرف رو بهم می‌ده.»
«ها؟ این یعنی چی؟»
«توضیحش سخته، اما هم حسِ‌پشتِ یه ان‌پی‌سی رو بهم می‌ده‌قرمز هم حسِ یه بازیکن رو.»
«چطور ممکنه؟»
«از من‌قدم نپرس. فقط‌تکان یه حسه.»
پس از اینکه وانگ بینگ‌بینگ نشانِ قرمزش‌آره را گرفت، شی لانگ روی دریاچهٔ نقره‌ای‌اما قدم گذاشت و آزمونش را شروع کرد.
ده قدم،مینگ بیست قدم،حضورِ سی قدم.
پنجاه قدم،تکان شصت قدم،برداشتنِ هفتاد قدم.
شرکت‌کنندگان با وجود اینکه خودشان چنین نتیجه‌ای نگرفته بودند،داخلِ از این نتایج به وجد آمده بودند: «۷۹ قدم...می‌رم ۸۰ قدم... ۸۱ قدم... ۸۲ قدم! به بالاترین امتیاز رسید!»
شی لانگ در حالی که به خودش فشار می‌آورد تا‌خبره قدمِ ۸۳ را بردارد، در دل فریاد زد: ل-کوفتی! حتی‌روی نمی‌تونم پاهام رو بلند کنم! حرکت کن، کوفتی! حرکت کن!
با این حال،متوجهِ هرچه تلاش کرد، نتوانست‌لبخند آن قدم را بردارد.
پس از افتادن روی‌برداشتنِ دریاچه، یکی از بزرگانِ آنجا‌عمیقی او را به خشکی برگرداند.
ممتحن سپس یک نشانِ قرمز به‌برداشتنِ شی لانگ داد و گفت: «تبریک! این‌قدمِ هم یک نشانِ قرمز برای نتایجِ عالی‌ات!»
شی لانگ با‌لبخند بی‌حوصلگی نشان را‌قرمز گرفت و گفت: «ممنون...»
ممتحن که متوجهِ این موضوع شده بود، از روی‌می‌بینم کنجکاوی پرسید: «چرا قیافه‌ت رو در هم کشیدی؟ تو ۸۲نظر قدم برداشتی که تا اینجای کار بالاترین امتیازِ این آزمونه.»
شی لانگ آهی کشید و‌نخستین گفت: «منظورت یکی از بالاترین‌هاست؟کشید می‌خواستم شکستش بدم، اما افسوس...»
«اون؟ با اون‌برداری یکی شرکت‌کننده‌ای که امتیازِ‌نخستین ۸۲ آورد آشنایی داری؟»
«فکر کنم یه‌جورایی.»
«به هر‌مینگ حال، من می‌رم‌پشتِ سراغِ آزمونِ بعدی.»
ممتحن سر تکان داد و گفت: «راستی، این آزمون و‌کشید آزمونِ بعدی یک آزمون در نظر گرفته می‌شن، بنابراین بعد‌نیم از آزمونِ بعدی هنوز ۲ آزمونِ دیگه در پیش داری.»
«این‌طوره؟ خوب شد گفتی.»
در همین حال، یوان و گروهش پس‌آره از چهار ساعت پروازِ بی‌وقفه، سرانجام به منطقهٔ‌نظر تماشاگران رسیدند که در کولوسئومِ عظیمی قرار داشت.
وسطِ کولوسئوم گنجینه‌ای بود که آزمونِ شاگردان را در‌می‌بینم لحظه پخش می‌کرد و به میلیون‌ها تماشاگر اجازه می‌داد‌اما تا از راهِ دور از آزمونِ شاگردی لذت ببرند.
می‌شیو در حالی که با چو لیوشیانگ کنارش‌نفسِ روی سالارِ ملکوت بالای کولوسئوم نشسته بود، از‌می‌رم یوان پرسید: «مطمئنی باید از این بالا تماشاشون کنیم...؟»
یوان با آرامش جواب داد: «چرا که‌نخستین نه؟ تماشا کردن از این بالا که‌دوم مزاحمِ کسی نمی‌شه. اون پایین هم خیلی شلوغه.»
«اگه تو می‌گی...»
می‌شیو به پایین نگاه کرد و با اضطراب آبِ دهانش را‌آره قورت داد، چرا که می‌توانست نگاه‌های بسیاری را روی خودشان حس‌تمرینه کند، که کاملاً طبیعی بود، چون در آسمان کاملاً توی چشم بودند.
یوان به یکی از تصویرها که وانگ مینگ را در‌کشید طولِ آزمونِ دوم نشان می‌داد اشاره کرد و گفت: «اوه!نیم به صفحهٔ سمتِ راستِ راست نگاه کن! اون وانگ مینگه!»
«یه دریاچهٔ نقره‌ای؟ واقعاً‌تکان خاطراتِ آزمونِ شاگردی‌ام توی معبدِ‌داخلِ جوهرِ اژدها رو زنده می‌کنه.»
می‌شیو گفت: «مین‌لبخند لی رو می‌بینم.قرمز گوشهٔ پایین سمتِ چپه.»
«۸۹ قدم؟مینگ تا الان‌حضورِ بالاترین امتیازه.»
چو لیوشیانگ گفت: «اوه! شی‌نخستین مورونگ و هونگ شیوچوان رو‌کشید می‌بینم! ۸۱ قدم و ۸۳ قدم!»
یوان که کمی افسوس می‌خورد نمی‌تواند ارزیابیِ لی جین‌شی را ببیند، زیرِ لب با خود‌سوم گفت: «از شش نخبهٔ روحی همین انتظار می‌رفت. همهٔ نابغه‌های برترشون از نظرِ پتانسیل و‌مقاومتی استعداد خیلی به هم نزدیک‌ان— البته به‌جز لی جین‌شی. اون قطعاً توی یه سطحِ دیگه‌ست.»
با این حال، درست وقتی که چنین افکاری در سر داشت،خیلی می‌شیو به تصویرِ خاصی اشاره کرد و با صدایی گیج گفت:رفتن «هی... اون دختری که سمتِ راستِ راسته... اون لی جین‌شیه، مگه نه؟»
چو لیوشیانگ تأیید کرد:حضورِ «چی؟ واقعاً؟ حق با‌گفت توئه! قطعاً لی جین‌شیه!»
یوان با صدایی مات‌ومبهوت زمزمه‌نخستین کرد: «ها؟ توی آزمون چی‌کار می‌کنه؟قدمِ فکر می‌کردم قرار نیست شرکت کنه.»