چپتر 1215: زانو بزن
0شی مورونگ در حالی که متجاوزان را از پای‌اوضاع درمی‌آورد، فریادش در کاخ طنین انداخت: «متجاوزان را بکشید!شهرمون تا وقتی پدر و مادرم برگردند از کاخ دفاع کنید!»
وقتی متجاوزان پیدایشان شد، شی مورونگ فرماندهیِ نگهبانان را برای‌قبل‌تر دفاع از خانه‌اش بر عهده گرفت. با اینکه کاخ به‌شدت‌حرف محافظت می‌شد، اما باز هم تعدادِ متجاوزان از آن‌ها بیشتر بود.
اگر حضورِ شیائو هوا، فنگ یوشیانگ و لان‌حرف یینگ‌یینگ نبود که دشمن روی آن حساب نکرده‌ژنرال بود، دفاع از کاخ برایشان بسیار سخت‌تر می‌شد.
تا زمانی که شی شنگمو‌کشیده به کاخ بازگشت، بیشترِ متجاوزانِ‌حرف داخلِ کاخ از پای درآمده بودند.
شی شنگمو‌متجاوزانِ به‌محضِ رسیدن پرسید:بودند «مورونگ! اوضاع چطوره؟!»
«پدر! نیروهای خاندانِ اژدهای لاجوردی و خاندانِ‌اونا اژدهای زمردی یهو پیداشون شد و به‌نقشه شهرمون حمله کردن! کاخ فعلاً امنه، اما شهر...»
شی شنگمو گفت: «نگران نباش، مادرت و خواهرت الان دارن به اوضاعِ شهر‌ازش رسیدگی می‌کنن. در موردِ وضعیتِ خودمون هم، خاندانِ اژدهای لاجوردی و خاندانِ اژدهای‌جمع زمردی با هم دست به یکی کردن تا ما رو به زانو دربیارن.»
شی مورونگ تنها توانست یک دلیل برای این تهاجمِ‌مورد ناگهانیِ آن‌ها پیدا کند: «چی؟! چرا باید همچین کاری بکنن؟!سان نگو که... این قضیه به ازدواجِ شی می‌لی ربط داره؟!»
«نه، به نظر می‌رسه که اونا حتی خیلی قبل‌تر از اینکه من‌خاندانِ به قدرت برسم، برای این کار نقشه کشیده بودن. بعداً می‌تونیم بیشتر در‌نگران این مورد حرف بزنیم، چون الان شهری داریم که باید ازش محافظت کنیم.»
«راستی، ژنرال سان کجاست؟»
شی مورونگ بی‌درنگ جواب داد: «ژنرال سان به همراهِ بیشترِ نیروهامون رفتن تا‌ازش با خاندانِ اژدهای لاجوردی و خاندانِ اژدهای زمردی که بیرونِ شهرمون جمع شدن‌جمع مقابله کنن، و یه عده رو هم گذاشتن تا جلوی متجاوزا رو بگیرن.»
شی شنگمو سر تکان داد: «بیا‌بودن قبل از اینکه با متجاوزا روبه‌رو‌چون بشیم، زودتر به بقیه ملحق بشیم.»
فنگ یوشیانگ‌متجاوزانِ گفت: «ما‌درآمده هم باهاتون می‌آیم.»
شی شنگمو سر‌ربط تکان داد، چرا‌می‌رسه که مخالفتی نداشت.
هنگامِ خروج از کاخ،بودن فنگ یوشیانگ از شی شنگمو‌بزنیم پرسید: «چرا یهو غیبتون زد؟»
«رفتم تا‌برسم غرشِ اژدها‌نقشه رو بررسی کنم.»
فنگ یوشیانگ با حالتی گیج ابرویی بالا انداخت و‌اوضاع شیائو هوا و لان یینگ‌یینگ نیز همین کار را‌شهرمون کردند: «غرشِ اژدها؟ دارین در موردِ چی حرف می‌زنین؟»
حالا نوبتِ شی شنگمو بود که گیج شود: «غرشِ اژدها رو نشنیدین؟ همین چند‌نقشه وقت پیش اتفاق افتاد.» غرشِ اژدها آن‌قدر قدرتمند بود که حتی افرادِ در کما را‌سان هم بیدار می‌کرد، بنابراین محال بود کسی حتی در خوابِ عمیق هم متوجهِ آن نشود.
فنگ یوشیانگ چرخید تا به شیائو هوا و لان‌بزنیم یینگ‌یینگ نگاه کند که آن‌ها هم بی‌درنگ سرشان را‌کجاست تکان دادند: «نه، من که همچین چیزی نشنیدم. شماها شنیدین؟»
لحظه‌ای بعد فنگ یوشیانگ‌نقشه گفت: «عجیبه. شاید چیزیه‌می‌تونیم که فقط اژدهایان می‌تونن بشنون؟»
شی شنگمو در دل به فکر فرو رفت:پرسید «این... ممکنه...» پس از باخبر شدن از حمله، لحظه‌ای‌پیداشون فراموش کرده بود دربارهٔ غرشِ اژدها از یوان بپرسد.
مدتی بعد،می‌لی آن‌ها به‌داره گروهِ یوان پیوستند.
فنگ یوشیانگ بی‌درنگ‌کشیده به‌سوی یوان شتافت:می‌تونیم «اربابِ جوان! صدمه دیدین؟»
او با‌برسم آرامش سر‌نقشه تکان داد.
«شماها چطور؟»
«ما همه توی اتاق‌هامون داشتیم تزکیه می‌کردیم که‌حتی یهو به کاخ حمله شد. البته، فقط چند خراشِ‌بعداً جزئی برداشتیم که اونا هم تا الان خوب شدن.»
سپس شی شنگمو گفت: «بیشترِ نیروهاشون به‌مورد دلیلی بیرونِ شهر منتظرن. نیروهای من از‌کنیم قبل اونجان، اما به کمکِ ما نیاز دارن.»
شی می‌لی خندید: «قطعاً منتظرِ اربابِ لیانگ هستن‌می‌تونیم تا حملهٔ اصلی‌شون رو شروع کنن. اما از‌کنیم بختِ بدشون، اون دیگه هیچ‌وقت پیداش نمی‌شه... هیچ‌وقت.»
مدتی بعد، آن‌ها به بیرونِ شهر رسیدند؛رسیدن جایی که دَه‌ها هزار نفر از نیروهای‌لاجوردی دشمن درست مقابلِ دروازه‌های اصلی جمع شده بودند.
رهبریِ نیروهای خاندانِ شی بر عهدهٔ مردی میان‌سال‌حتی به نامِ ژنرال سان بود، که با چهره‌ای‌بودن بی‌باک میانِ نیروهای دشمن و شهر ایستاده بود.
ژنرال سان بر سرشان غرید: «خاندانِ اژدهای لاجوردی! خاندانِ‌بزنیم اژدهای زمردی! حتماً عقلِ کوفتی‌تون رو از دست دادید! واقعاً‌بی‌درنگ فکر می‌کنید با همکاری می‌تونید خاندانِ شی رو زمین بزنید؟!»
ژنرال وان جلو آمد:نقشه «مثلِ همیشه پرسروصدا و‌می‌تونیم روی اعصابی، ژنرال سان.»
اربابِ کوی با صدای بلند خندید:به‌محضِ «اگه مطمئن نبودیم، این‌قدر بی‌پروا و‌خاندانِ بدونِ هیچ حقه‌ای از روبه‌رو حمله نمی‌کردیم.»
شی شنگمو ناگهان جلوی آن‌ها ظاهر‌می‌رسه شد و گفت: «اوه؟ این اطمینان‌برسم رو از کجا آوردید؟ از اربابِ لیانگ؟»
اربابِ کوی با دیدنِ‌بودن او ناخودآگاه خودش را جمع‌بزنیم کرد و گفت: «امپراتور شی!»
ژنرال وان به‌کار نیروهایشان هشدار داد: «خاندانِ‌بعداً شی اومدن! آماده بشید!»
ژنرال سان با دیدنِ‌درآمده او بی‌درنگ لبخند زد‌پرسید و گفت: «سرورم! برگشتید!»
شی شنگمو سؤالش را تکرار کرد: «یه سؤال ازت پرسیدم،قبل‌تر اربابِ کوی. این اطمینان رو از کجا آوردی که به‌حرف شهرِ من حمله کنی و به همسرم چشم داشته باشی، هان؟!»
اربابِ کوی با شنیدنِ بخشِ آخرِ سؤالِ شی شنگمو اخم کرد. عجیب نبود که شی شنگمو فکر‌سان کند آن‌ها به شهرش حمله کرده‌اند، چون این موضوع کاملاً روشن بود، اما نباید از میلِ او‌بگیرن برای تصاحبِ شی مینگزه خبر می‌داشت، چرا که این موضوع را تازه به شی می‌لی لو داده بود.
اما طبقِ گفتهٔ ژنرال وان، شی‌بودن می‌لی به شهر برنگشته و در‌چون واقع به شهر اژدهای لاجوردی رفته بود.
شی می‌لی ناگهان جلوی اربابِ‌بودند کوی ظاهر شد و صدایش‌چطوره طنین انداخت: «چرا این‌قدر جا خوردی؟»
ژنرال وان از دیدنِ‌داره شی می‌لی جلوی آن‌ها شوکه‌خیلی شد: «تو! اینجا چی‌کار می‌کنی؟!»
شی می‌لی خودش را‌بودن به ندانستن زد: «مگه‌حرف نباید اینجا باشم—توی شهرِ خودم؟»
«چه بلایی‌برسم سرِ ژنرال‌نقشه ژنگ اومده؟!»
شی می‌لی گفت: «اوه، اون حروم‌زاده؟به‌محضِ همین‌جاست.» بشکن زد و درست در‌خاندانِ لحظهٔ بعد، جسدی از آسمان پایین افتاد.
جسدِ بی‌سرِ ژنرال ژنگ بود.
شی می‌لی با صدایی سرد‌بعداً پوزخند زد: «می‌خواستم سرش رو‌چون هم بیارم، اما نشد. شرمنده.»
«ای حروم‌زاده—!»
پیش از آنکه ژنرال وان‌بودند بتواند اوضاع را کاملاً هضم کند،نیروهای جسدِ دیگری از آسمان پایین افتاد.
این جسد سر و دو دست‌وپایش را از دست داده بود، اما‌برسم ژنرال وان و اربابِ کوی از روی لباس‌هایش در یک نگاه فهمیدند‌داریم متعلق به کیست. ژنرال وان از شدتِ شوک به زانو افتاد: «سـ-سرورم...»
حالتِ چهرهٔ‌نقشه اربابِ کوی‌بودن یخ زد: «غـ-غیرممکنه...»
در این‌برسم لحظه، یوان جلوی‌کشیده آن‌ها ظاهر شد.
اربابِ کوی یوان را نشناخت، اما‌به‌محضِ ژنرال وان در دم او را شناخت‌اژدهای و فهمید که او مسئولِ مرگشان است.
احساساتِ ژنرال وان کاملاً از کنترل‌می‌رسه خارج شد و ناگهان به سمتِ‌برسم یوان یورش برد: «چطور جرئت می‌کنی؟!!!»
یوان از جایش تکان‌بودن نخورد و تنها یک‌حرف کلمه به زبان آورد.
«زانو بزن.»
هرچند تنها یک کلمه بود، اما وقتی به زبان آمد،چطوره دنیای ژنرال وان ناگهان در تاریکیِ مطلق فرو رفت و حس‌فعلاً کرد حضوری فرازمینی از اوجِ آسمان‌ها به او خیره شده است.
ژنرال وان تنها نبود. همهٔ حاضران در آنجا، از اربابِ کوی‌قدرت گرفته تا سربازانِ انتهای آرایه، دیدند که دنیایشان ناگهان در تاریکی‌چون بلعیده شد و سپس چشمی عظیم و طلایی به پیشوازشان آمد.
و پیش از آنکه‌بودن به خود بیایند، همهٔ‌حرف حاضران به زانو درآمده بودند.
«یـ-یوان...»
یوان صدای شی شنگمو را شنید که با تقلا او را صدا می‌زد.اژدهای وقتی برگشت، جا خورد؛ شی شنگمو و شی مینگزه نیز در آستانهٔ زانو زدن‌مادرت بودند. ژنرال سان و بقیهٔ نیروهایشان هم که از قبل به زانو درآمده بودند.
یوان تنها می‌خواست فنِ «نگاهِ اژدها» را روی نیروهای دشمن به کار‌برسم بگیرد، اما قدرتِ نگاهِ اژدهایش را در حالی که هنوز تحتِ تأثیرِ‌داریم تحولش بود، دست‌کم گرفته بود و ناخواسته متحدانش را هم به دردسر انداخت.
یوان بی‌درنگ «نگاهِ‌کشیده اژدها» را غیرفعال کرد‌مورد و پوزش خواست: «بـ-ببخشید!»