چپتر 973: بستری در بیمارستان
0یو رو گفت: «هی می‌شیو! ببخشید مزاحمت‌جدیه می‌شم، ولی می‌تونم با داداشم حرف بزنم؟ می‌خواستم‌گفتن فردا زنگ بزنم، اما دیگه نمی‌تونستم صبر کنم!»
می‌شیو پرسید:می‌شه «انگار عجله‌بستریه داری. چیزی شده؟»
«اخبار رو ندیدی؟ یه اتفاقِ وحشتناک‌بیمارستان داره توی شهرِ من می‌افته! با‌بلایی این وضع ممکنه تا فردا مرده باشم!»
البته، یو رو داشت دربارهٔ سلاحِ‌شنیدنِ کشتارِ جمعیِ ناشناخته‌ای حرف می‌زد که‌اومده شهرش را به وحشت انداخته بود.
می‌شیو گفت: «آه، می‌دونم از‌وحشتناکه چی حرف می‌زنی. ولی اگه‌فلج جای تو بودم خیلی نگران نمی‌شدم.»
«ها؟ چرا اینو می‌گی؟»
«اگه این شخص واقعاً می‌خواست‌می‌شه به شهر آسیب بزنه، تا‌غیرمنتظره الان شهر رو نابود کرده بود.»
یو رو آهی کشید: «وقتی‌بستریه همهٔ اطرافیانم دارن وحشت می‌کنن،بلایی دستِ خودم نیست و نگران می‌شم.»
لحظه‌ای بعد می‌شیو گفت: «به هر‌استخوان حال، می‌خواستی با یوان حرف بزنی،بدنش درسته؟ متأسفم، اما الان امکانش نیست.»
«ها؟ چرا نمیشه؟»
«خب... راستش رو بخوای، اون به من گفت که بهت‌غیرمنتظره نگم چون نمی‌خواد نگرانت کنه، اما از اونجا که فردا‌فقط تولدته و حقیقت بالاخره معلوم می‌شه... یوان الان توی بیمارستان بستریه.»
یو رو با شنیدنِ‌بیمارستان این خبرِ غیرمنتظره جیغ‌غیرمنتظره کشید: «اون چی شده؟!»
«چه بلایی‌نیازی سرش اومده؟!فریاد حالش خوبه؟!»
«موقعِ تمرین آسیب دید.بستریه فقط چند تا استخوانش شکسته،بلایی پس نیازی به نگرانی نیست.»
یو رو فریاد زد: «وحشتناکه! چند تا استخوان‌شنیدنِ شکسته؟! این خیلی جدیه! اگه دوباره خودش رو‌خوبه فلج کنه چی؟! تازه بدنش رو پس گرفته!»
«پزشک‌ها گفتن که تا چند روزِ دیگه کاملاً خوب می‌شه.»بلایی با اینکه می‌شیو از دروغ گفتن به یو رو احساسِ‌استخوانش بدی داشت، اما نمی‌توانست بگذارد زحمت‌های یوان به هدر برود.
یو رو ناگهان‌نگرانی از پشتِ تلفن‌استخوان آه کشید: «هااا...»
«خیلی دلم می‌خواست‌بیمارستان روزِ تولدم با‌خبرِ داداش حرف بزنم...»
می‌شیو گفت: «نگران نباش،معلوم کاری می‌کنم که فردا‌شنیدنِ حتماً بتونی باهاش حرف بزنی.»
«ممنون می‌شیو، اما‌می‌شه اگه حالش خوب‌شنیدنِ نیست مجبورش نکن.»
«به هر حال، من دیگه‌وحشتناکه می‌رم بخوابم. فردا صبح کارِ‌فلج مهمی دارم که باید بهش برسم.»
می‌شیو پیش از‌بیمارستان قطع کردنِ تماس به‌غیرمنتظره او گفت: «شب بخیر.»
وقتی یو رو تلفنش‌معلوم را کنار گذاشت، شیا‌شنیدنِ جینگ‌یی پرسید: «همه‌چیز مرتبه؟»
یو رو شکایت کرد: «این برادرِ‌شنیدنِ احمقِ من درست قبل از تولدم‌اومده خودش رو انداخته گوشهٔ بیمارستان! باورت می‌شه؟!»
شیا جینگ‌یی دستش را روی دهانش‌استخوان گذاشت و نفسش را تو کشید:بدنش «وای خدای من... امیدوارم حالش خوب باشه.»
«چند تا از‌بیمارستان استخوان‌هاش شکسته، اما‌خبرِ کاملاً خوب می‌شه.»
«داداش خیلی احمقه. باید با بدنش با مراقبت و احترامِ‌غیرمنتظره بیشتری رفتار کنه، به‌خصوص با در نظر گرفتنِ اینکه قبلاً یک‌چند بار فلج شده. ماهِ آینده که برم تعطیلات، حسابی دعواش می‌کنم!»
«به هر حال، بیا‌بیمارستان بخوابیم. طبقِ گفتهٔ ارشدها‌غیرمنتظره فردا یه جلسهٔ مهم داریم.»
«باشه. شب بخیر یو رو.»
«شب بخیر.»
صبحِ روزِ بعد، یو رو‌می‌شه و شیا جینگ‌یی پس از‌غیرمنتظره برنامهٔ صبحگاهی‌شان، بیرونِ جناح جمع شدند.
یو رو و شیا جینگ‌یی به‌شنیدنِ پیرزنی که پیش از آن‌ها آنجا‌اومده بود سلام کردند: «صبح بخیر، بزرگ یین.»
بزرگ یین پرسید:نگرانی «شما دو تا‌استخوان برای رفتن آماده‌اید؟»
«بله، آماده‌ایم.»
«خوبه.»
وقتی سوارِ ماشین شدند،بیمارستان یو رو پرسید: «بزرگ یین،جیغ امروز ما رو کجا می‌برید؟»
بزرگ یین شانه بالا انداخت: «راستش رو بخواید، منم هیچ ایده‌ای‌تازه ندارم. نیلوفرِ سفید گفت توی دردسر افتاده و به کمک نیاز‌بدی داره، برای همین چند شاگرد رو انتخاب کردیم تا بهش کمک کنن.»
یو رو‌می‌شه ابروهایش را‌بستریه بالا انداخت.
نگاهی به اطرافِ‌بالاخره ماشین انداخت و‌بیمارستان پرسید: «بقیه کجان؟»
«چون صندلی‌ها‌معلوم پر بود،بیمارستان اونا زودتر رفتن.»
«فهمیدم...»
یو رو در دل آهی کشید: چرا باید‌جیغ روزِ تولدم همچین کارایی بکنم؟ تازه روزِ تعطیلم‌دید هم هست! این روز از این بدتر هم می‌شه؟
در همین حال،بالاخره یوان و بقیه‌بیمارستان برای غافلگیری آماده می‌شدند.
قرار بود کنسرت در‌بیمارستان میدانِ شهر، یکی از‌غیرمنتظره شلوغ‌ترین مکان‌های شهر، اجرا شود.
«کدوم احمقی تصمیم گرفته تو‌وحشتناکه همچین زمانی کنسرت بذاره؟ مگه‌فلج از خطرِ این شهر خبر ندارن؟»
بیشترِ خیابان‌ها خالی بود، چون به‌خاطرِ‌خبرِ هیاهوی اخیر همه تصمیم گرفته بودند‌حالش چند روزِ آینده را در خانه بمانند.
با این حال، جاده‌ها پر‌می‌شه از ماشین بود، چون مردم‌غیرمنتظره سعی داشتند از شهر خارج شوند.
با این اوصاف، جمعیتی جلوی صحنه‌شنیدنِ جمع شده بودند و بیشترِ این‌اومده افراد را اتحادیهٔ تزکیه‌گران فرستاده بود.
در واقع،نیازی حتی خودِ رئیس‌وحشتناکه هم حضور داشت.
با اینکه یوان فقط از او خواسته‌غیرمنتظره بود کنسرت را آماده کند، رئیس لی‌موقعِ تصمیم گرفت خودش هم در آن شرکت کند.
بقیهٔ افرادِ حاضر در‌معلوم جمعیت، اعضای خاندانِ بای به‌خبرِ رهبریِ خودِ بای منگ‌یائو بودند.
بای منگ‌یائو پس از شنیدنِ خبرِ‌شنیدنِ کنسرت، بی‌درنگ به این شهر پرواز‌اومده کرده بود. البته نیت‌های دیگری هم داشت.
پس از رسیدن به میدانِ شهر، نیلوفرِ سفید پرسید: «یوان، می‌تونم چند‌بدنش لحظه وقتت رو بگیرم تا پدرم رو بهت معرفی کنم؟ اون تمامِ‌بگذارد این راه رو از یه شهرِ دیگه اومده تا تو رو ببینه.»
یوان موافقت کرد: «حتماً.»
مدتی بعد، یوان‌بالاخره با پدرِ نیلوفرِ سفید،بستریه بای منگ‌یائو، دیدار کرد.
بای منگ‌یائو دستش را برای دست دادن‌خبرِ دراز کرد: «ملاقات با بازیکن یوانِ مشهور افتخارِ‌موقعِ بزرگیه. من بای منگ‌یائو، پدرِ نیلوفرِ سفید هستم.»
یوان دستش‌نیازی را فشرد: «فقط‌وحشتناکه یوان صدام کنید.»
بای منگ‌یائو دستانش را محکم تکان داد: «بعد از اینکه از‌اومده دخترم شنیدم جونش رو نجات دادی، بی‌صبرانه منتظر بودم تا این لطف‌فریاد رو جبران کنم. لطفاً اگه به چیزی نیاز داشتی، فقط بهم بگو.»
یوان لبخند زد و گفت: «حرفش رو هم‌شنیدنِ نزنید. من به نیلوفرِ سفید مدیونم، اون توی این‌موقعِ دو روزِ گذشته دوست و یاورِ فوق‌العاده‌ای برام بوده.»
«شنیدنش باعثِ خوشحالیه، اما پیشنهادِ من همچنان پابرجاست. اگه زمانی‌بلایی به مشکلی برخوردی، می‌تونی با من یا دخترم تماس بگیری. ما‌شکسته شاید قوی‌ترین خاندان توی رده‌بندیِ میراث نباشیم، اما جایگاهِ بالایی داریم.»
«می‌فهمم.»
پس از مدتی گپ زدن با پدرِ‌غیرمنتظره نیلوفرِ سفید، رئیس لی به او نزدیک‌موقعِ شد و گفتگوی دیگری را آغاز کرد.
وقتی جمعیتِ حاضر متوجه شدند رئیس لی‌بستریه و بای منگ‌یائو چقدر با احترام با‌اومده یوان رفتار می‌کنند، دربارهٔ هویتِ او کنجکاو شدند.
البته، به جز چند نفر‌بستریه در آنجا، بیشترِ افرادِ جمعیت‌بلایی از هویتِ واقعیِ یوان بی‌خبر بودند.