چپتر 382: بازگشت به کلبه
0داخلِ قلمروِ رازآلود، پس از بیرون انداختنِ تمامِ شرکت‌کنندگان، یوان با‌بخواه آرامش گفت: «خب، فکر کنم از شرِ همهٔ شرکت‌کننده‌ها خلاص شدم.پذیرفته حالا برای باز کردنِ قلمروِ رازآلود هم باید همین کار رو بکنم؟»
پدربزرگ لان سر تکان داد و‌دوباره گفت: «بله، اما فکر می‌کنم قبل از‌هویتِ باز کردنش باید به بومی‌ها خبر بدی.»
یوان پرسید: «چطور بهشون‌ببره خبر بدم؟ همه‌شون رو‌خوردند یه جا جمع کنم؟»
«نه، لازم نیست این‌قدر زحمت بکشی. فقط با استفاده از قلمروِ‌قرار رازآلود باهاشون حرف بزن. اگه بخوای می‌تونی صدات رو برای همهٔ‌داشت افرادِ این دنیا پخش کنی. فقط از قلمروِ رازآلود بخواه کمکت کنه.»
یوان سر تکان داد و گفت: «قلمروِ رازآلود،دنیا می‌خوام با همهٔ افرادِ این دنیا حرف بزنم،کاری پس کاری کن صدام به گوشِ همه برسه.»
[فرمان پذیرفته شد.]
[اکنون می‌توانی صحبت کنی.]
یوان پیش از شروع سینه صاف کرد: «اهم!» و‌چرا صدایش در سراسرِ دنیا پیچید تا همه بشنوند، تقریباً‌بسیاری انگار ایزدی از آن بالا با آن‌ها سخن می‌گفت.
«سلام به همگی در قلمروِ رازآلود. خلاصه می‌گم. من به‌تازگی اربابِ قلمروِ رازآلود‌دوباره شده‌ام و به‌عنوانِ اربابِ جدید، قلمروِ رازآلود رو برای اون دسته از شما‌بی‌تابِ که می‌خواید از این دنیا برید و به بیرون پا بذارید، باز می‌کنم.»
«نزدیکِ پاگودای رازآلود یه دروازه قرار می‌گیره، پس اگه‌پاگودای می‌خواید برید، می‌تونید از این دروازه عبور کنید تا‌حرف‌های شما رو به بیرون از قلمروِ رازآلود ببره. همین.»
بومی‌ها با شنیدنِ حرف‌های یوان به‌شدت جا خوردند. قلمروِ رازآلود اربابِ جدیدی‌کمکت داشت؟ و این شخص قرار بود دوباره قلمروِ رازآلود را باز کند؟ آخر‌صحبت چرا باید چنین کاری برایشان می‌کرد؟ و هویتِ این اربابِ جدید چه بود؟
بومی‌ها به این اعلان مشکوک هم بودند. با این حال،چنین بسیاری از آن‌ها بی‌تابِ ترکِ قلمروِ رازآلود بودند، بنابراین افرادِ‌ترکِ زیادی از گوشه‌وکنارِ قلمروِ رازآلود آمادهٔ سفر به پاگودای رازآلود شدند.
یوان پرسید: «حالا که‌ببره همهٔ این کارها انجام‌خوردند شد، دیگه باید چی‌کار کنم؟»
پدربزرگ لان با لبخندی بر لب‌برید گفت: «تا همین‌جا هم بیش از‌می‌گیره حدِ لازم کار کردی، مردِ جوان.»
و ادامه داد: «هر کسی که در حسرتِ ترکِ این‌کنی مکان بوده، بالاخره می‌تونه این کار رو بکنه. می‌تونم تصور کنم‌فرمان که جمعیتِ این دنیا توی چند هفتهٔ آینده چقدر کم می‌شه.»
«چطوره قلمروِ رازآلود رو برای‌بود آدم‌های بیرون هم باز کنم؟ این‌طوری‌برایشان افرادِ بیشتری به این دنیا میان.»
پدربزرگ لان با چشم‌های گردشده به‌حرف‌های او نگاه کرد: «همم؟ یعنی نمی‌خوای‌بود قلمروِ رازآلود رو با خودت ببری؟»
یوان ابرو بالا انداخت: «اصلاً‌می‌خواید می‌تونم یه چیز به این‌دروازه بزرگی رو با خودم ببرم؟»
پدربزرگ لان سر تکان‌می‌تونی داد: «البته. می‌تونی مثلِ یه‌پخش سلاحِ روح با خودت ببریش.»
یوان پرسید: «اما اگه این کار‌دوباره رو بکنم... مردم چطور می‌تونن واردِ‌می‌کرد این مکان بشن یا ترکش کنن؟»
«خب... نمی‌تونن— دست‌کم‌کنید تا وقتی که دوباره‌به‌شدت گنجینه رو بیرون بیاری.»
یوان پس از لحظه‌ای تأمل گفت: «قلمروِ رازآلود رو همون‌جایی می‌ذارم که چندصدهزار سالِ‌عبور گذشته بوده. این‌طوری مردم می‌تونن هر وقت خواستن وارد بشن و برن، و فرقه‌ها‌چرا هم می‌تونن به برگزاریِ این رویداد که رتبهٔ فرقه‌شون رو تعیین می‌کنه ادامه بدن.»
گذشته از این، حتی اگر اربابِ قلمروِ رازآلود هم بود، چنین جایی واقعاً‌کنه به دردش نمی‌خورد، و اگر آن را با خود می‌برد، در حقِ کسانی‌پیش که این همه مدت به قلمروِ رازآلود وابسته بودند تا حدی بی‌انصافی می‌شد.
پدربزرگ لان سر تکان‌شخص داد: «می‌فهمم. اگه تصمیمت اینه،چرا پس همین کار رو بکن.»
لحظه‌ای بعد، وانگ شیویینگ‌ببره از او پرسید: «یوان،خوردند الان باید چی‌کار کنیم؟»
«از اونجایی که خودبه‌خود همهٔ شرکت‌کننده‌ها رو‌بذارید ردِ صلاحیت کردی، دیگه دلیلی نداره اینجا‌عبور باشیم. هر وقت بخوایم می‌تونیم راحت بریم.»
یوان با او موافقت کرد: «حق‌افرادِ با توئه... فکر نمی‌کنم وقتی همه‌کمکت بیرونن، ما باید اینجا معطل کنیم.»
پدربزرگ لان به او گفت: «نیازی نیست این‌قدر عجله کنی،چنین مردِ جوان. نظرت چیه قبل از رفتن برگردیم به کلبه و‌بنابراین یه چای بخوریم؟ من هم چیزی دارم که می‌خوام بهت بدم.»
یوان سر تکان داد: «باشه.»
«تو چی؟ می‌خوای با‌شما ما بیای؟ اگه بخوای‌نزدیکِ می‌تونم از اینجا ببرمت بیرون.»
وانگ شیویینگ با این فکر که به‌محضِ خروج، همه بیرون محاصره‌اش کنند و بپرسند‌می‌خوام چرا او تنها کسی است که بیرون انداخته نشده، لرزید و گفت: «نمی‌خوام تنهایی‌سینه برم. از همین الان می‌تونم تصور کنم اگه این کار رو بکنم چه اتفاقی می‌افته...»
پدربزرگ لان‌جدیدی به آن‌ها گفت:بود «عالیه. پس بریم.»
لحظه‌ای بعد به بیرون رفتند. آنجا‌حرف‌های پدربزرگ لان به شکلِ مارِ خود‌بود درآمد و وانگ شیویینگ را شوکه کرد.
«تـ... تو‌اون یه جانورِ‌شما جادویی هستی؟»
پدربزرگ لان با‌بخوای لبخند گفت: «اگه دقیق‌تر‌این بگم، یه جانورِ ایزدی.»
وانگ شیویینگ که یکی از اعلان‌های جهانیِ یوان‌آخر را به یاد آورده بود، گفت: «جانورِ ایزدی...؟ یوان،حال مگه تو هم یه جانورِ ایزدی به‌عنوانِ خدمتکار نداری؟»
خاندانِ لان با چشمانی که از شدتِ شوک‌خوردند گرد شده بود به او نگاه کردند: «چی؟چرا تو یه جانورِ ایزدی رو به‌عنوانِ خدمتکارت داری؟»
آن‌ها نمی‌دانستند جانورانِ ایزدی می‌توانند خدمتکار باشند، چرا‌نزدیکِ که معمولاً موجوداتی به‌شدت مغرور بودند و هرگز‌ببره خود را در حدِ یک خدمتکار پایین نمی‌آوردند.
یوان سر‌اگه تکان داد:می‌تونی «آره، دارم.»
پدربزرگ لان زمزمه کرد: «باورنکردنیه...»
لان یینگ‌یینگ بی‌صدا به‌ببره یوان خیره شد؛ انگار در‌جدیدی افکاری عمیق فرو رفته بود.
پدربزرگ لان به آن‌ها‌شما گفت: «سوارِ پشتم بشید. شما‌پاگودای رو برمی‌گردونم به جنگلِ ایزدی.»
یوان گفت: «بذارید اول خروجی رو برای بومی‌ها بسازم.» و به‌بخواه قلمروِ رازآلود فرمان داد تا دروازه‌ای درست بیرونِ پاگودای رازآلود ایجاد‌پذیرفته کند که به بومی‌ها اجازه می‌داد سرانجام این مکان را ترک کنند.
پس از انجامِ این کار، همراهِ وانگ شیویینگ و‌چرا بقیه روی پشتِ پدربزرگ لان پرید و سپس به‌بسیاری آسمان پرواز کردند و از پاگودای رازآلود دور شدند.
در آسمان، وانگ شیویینگ لحظه‌ای طولانی به‌به‌شدت لان یینگ‌یینگ نگاه کرد و سپس از او‌آخر پرسید: «اگه فضولی نیست، رابطه‌ت با یوان چیه؟»
لان یینگ‌یینگ لحظه‌ای فکر کرد‌می‌خواید و سپس به حرف آمد:دروازه «چی...؟ اون من رو حامله کرد.»
وانگ شیویینگ با شنیدنِ کلماتِ شوکه‌کنندهٔ لان یینگ‌یینگ‌دنیا فریاد زد: «اون چی‌کار کرد؟!» و از شدتِ شوک‌صدام چیزی نمانده بود از روی پشتِ پدربزرگ لان بیفتد.