چپتر 330: بلای اهریمن‌ها
0یوان که کنجکاویش تحریک شده بود، پرسید: «دیگه‌تزکیه در موردِ بنیان‌گذارِ خاندانِ مُهرِ اهریمن چی می‌دونید؟»مات‌ومبهوت شاید می‌توانست چیزِ تازه‌ای دربارهٔ کالبدش یاد بگیرد.
پدربزرگ لان جواب داد: «راستش رو بخوای، زیاد نه.۱۲٬۰۰۰+ مردِ قدرتمندی بود— یکی از قدرتمندترین موجوداتِ زمانِ خودش،عالمِ و خاندانِ مُهرِ اهریمن رو برای کشتنِ اهریمن‌ها تأسیس کرد.»
«هیچ‌کس از گذشته‌اش یا انگیزه‌اش برای تأسیسِ خاندان خبر نداره، اما‌متأسفانه تمامِ انسان‌ها و حتی جانورانِ جادویی مثلِ یک ایزد ستایشش می‌کردند.والاگوهرِ اهریمن‌ها هم که خب، فقط با شنیدنِ اسمش پا به فرار می‌گذاشتند.»
یوان پرسید: «اسمش چی بود؟»
«متأسفانه اسمش در گذرِ زمان گم شده،پایهٔ برای همین هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونه. با این۱۳٬۰۰۰+ حال، لقبش رو می‌دونیم— بلای اهریمن‌ها، والاگوهرِ ایزدی!»
یوان زیرِ لب گفت: «والاگوهرِ ایزدی؟ چه‌روح لقبِ باحالی...» و با خود فکر کرد‌آسمان‌ها چقدر خوب می‌شد اگر او هم لقبی داشت.
مدتی بعد، یوان‌ایزد دو هستهٔ هیولای‌فقط دیگر را هم بلعید.
[کالبدِ پالایشگرِ آسمان فعال شد]
[چیِ ؟؟؟ از هستهٔ هیولای آخوندکِ جنگلی پالایش شد]
[چیِ کافی برای شکستنِ مرز جذب شد]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۳ از استادِ روح رسید]
[۱۲٬۰۰۰+]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۴ از استادِ روح رسید]
[۱۳٬۰۰۰+]
پدربزرگ لان با صدایی مات‌ومبهوت زمزمه کرد: «آسمان‌ها... فقط‌بردی با دو هستهٔ هیولا پایهٔ تزکیه‌ات رو تقریباً یک‌نمی‌تونم عالمِ کامل بالا بردی... کالبدِ پالایشگرِ آسمانت محدودیتی هم داره؟»
یوان گفت: «محدودیت؟ من هنوز به‌جذب این چیزی که می‌گید محدودیت نرسیده‌ام،رسید برای همین واقعاً نمی‌تونم بهتون بگم.»
پدربزرگ لان گفت:پایهٔ «که این‌طور... ولی زیاد‌روح به خودت فشار نیار.»
یوان گفت: «نمیارم.»
پس از کشیدنِ نفسی عمیق، یوان آخرین هستهٔ هیولا‌بردی را در دهانش انداخت که حاویِ قدرتِ یک استادِ بزرگِ‌بهتون روح بود، قدرتی که اوجِ آسمان‌های زیرین به شمار می‌رفت.
ویژژژ!
یوان پس از بلعیدنِ هستهٔ هیولا حس کرد‌رسید بدنش از انرژیِ روحی لبریز شده است، انگار‌تزکیه‌ات سال‌ها انرژیِ استفاده‌نشده ناگهان به جلو فوران می‌کرد.
[کالبدِ پالایشگرِ آسمان]
[چیِ ؟؟؟ از درندهٔ خونین جذب شد]
[چیِ کافی برای شکستنِ مرز جذب شد]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۵ از استادِ روح رسید]
[۱۴٬۰۰۰+]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۶ از استادِ روح رسید]
[۱۵٬۰۰۰+]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۷ از استادِ روح رسید]
[۱۶٬۰۰۰+]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۸ از استادِ روح رسید]
[۱۷٬۰۰۰+]
[پایهٔ تزکیه به لایهٔ ۹ از استادِ روح رسید]
[۱۸٬۰۰۰+]
پایهٔ تزکیهٔ‌پالایش یوان در لایهٔ‌مرز نهم متوقف شد.
یوان زمزمه کرد: «به استادِ بزرگِ روح نرسیدم، ولی یه‌جورایی می‌تونم‌صدایی حسش کنم...» و احساس کرد از حجمِ عظیمِ قدرتی که در‌آسمانت این لحظه درونِ بدنش جا گرفته بود، هیکلش درشت‌تر شده است.
پدربزرگ لان از او پرسید:می‌کردند «خدای من... حالت خوبه، جوان؟ الان‌متأسفانه حسِ متفاوتی داری؟ دردی حس می‌کنی؟»
در حالتِ عادی، کسی نمی‌توانست پایهٔ تزکیه‌اش را با این سرعت بالا ببرد و این‌همه لایه را یکجا پشتِ‌سر بگذارد. اگر هم چنین‌خودت می‌کردند، به‌احتمالِ زیاد با کمکِ گنجینه‌ای بی‌قیمت بود و آن هم فقط یک یا دو لایه می‌شد، نه یک عالمِ کامل و حتی‌روحی بیشتر. با این حال، حتی در آن صورت هم بدنشان از ورودِ ناگهانیِ حجمِ طاقت‌فرسای انرژیِ روحی احساسِ ناراحتی و حتی درد می‌کرد.
یوان گفت: «حالم کاملاً خوبه— راستش، یه‌کم‌پایهٔ احساسِ پُری می‌کنم، انگار یه غذای مفصل۱۳٬۰۰۰+ خورده باشم، ولی به‌جای غذا، انرژی روحیه...»
پدربزرگ لان به یوان گفت: «نباید این‌همه انرژی رو برای مدتِ طولانی توی بدنت‌آسمان‌ها نگه داری، وگرنه ممکنه به بدنت آسیب بزنه. برو و با تمرینِ فنونت آزادش‌می‌گید کن.» او پیش از ادامه، به سمتِ خاصی اشاره کرد: «یه منطقهٔ تمرین همین نزدیکی‌هاست.»
«باشه، الان می‌رم. ممنون!» یوان بی‌درنگ به سمتِ‌اسمش منطقهٔ تمرین دوید. در مقایسه با قبل، سرعتش‌نمی‌دونه آن‌قدر زیاد شده بود که نزدیک بود سکندری بخورد.
در عرضِ چند دقیقه، به محوطهٔ پهناوری‌کامل رسید که همه‌جایش تخته‌سنگ‌های بزرگی قرار داشت‌هنوز و بزرگ‌ترینشان به‌اندازهٔ یک ساختمانِ ده‌طبقه بود.
یوان بی‌معطلی سالارِ ملکوت‌شکستنِ را بیرون کشید و‌تزکیه به جانِ تخته‌سنگ‌ها افتاد.
[ضربهٔ شمشیرِ خونین!]
یوان تا جایی که‌ستایشش می‌توانست انرژی روحی‌اش را‌اسمش با این فن بیرون داد.
ویژژژ!
تندبادِ شدیدی به پا شد و سالارِ ملکوت‌تزکیه تخته‌سنگ‌های بزرگ را درست مثلِ چاقویی تیز که‌مات‌ومبهوت کاغذ را می‌بُرد، تمیز از وسط دو نیم کرد.
[ضربهٔ شمشیرِ شکافندهٔ آسمان!]
یوان پس از شکافتنِ چند‌می‌کردند تخته‌سنگِ بزرگ، قوی‌ترین حمله‌اش را‌می‌گذاشتند روی آن تخته‌سنگِ ده‌طبقه پیاده کرد.
زمین به لرزه درآمد و پرتوِ عظیمی‌کامل از انرژی روحی از سالارِ ملکوت رها‌هنوز شد و به‌سوی آن تخته‌سنگ پرواز کرد.
بوووم!
کلِ تخته‌سنگ در یک چشم‌به‌هم‌زدن متلاشی شد‌روح و چیزی از آن باقی نماند؛ انگار یوان‌هیولا شعله‌افکنی را روی یک گلوله پنبه گرفته باشد.
با این حال، حمله در تخته‌سنگ متوقف‌شنیدنِ نشد و در دوردست به پرواز ادامه‌همین داد— مستقیم به‌سوی کوهی که همان نزدیکی بود.
بوووم!
زمین دوباره لرزید و‌شکستنِ ضربهٔ شمشیرِ شکافندهٔ آسمان سوراخِ‌لایهٔ بزرگی در کوه ایجاد کرد.
در همین حال، در کلبه، پدربزرگ لان با‌رسید حالتی ژرف در چهره‌اش، به سوراخی که ناگهان‌تزکیه‌ات در کوهِ افق ظاهر شده بود خیره ماند.
او ناگهان از لان یینگ‌یینگ که هنوز‌شنیدنِ داشت دهانش را با گوشتِ جانوران جادویی پر‌واقعاً می‌کرد، پرسید: «یینگ‌یینگ، نظرت دربارهٔ این انسان چیه؟»
لان یینگ‌یینگ دست‌هیولا از خوردن کشید‌عالمِ و پرسید: «یوان؟»
پدربزرگ لان با چهره‌ای جدی گفت:جذب «منظورم اینه که... اگه بتونی این‌رسید دنیا رو ترک کنی، حاضری دنبالش بری؟»
«مـ-من می‌تونم‌جذب این دنیا رو‌لایهٔ ترک کنم؟ واقعاً؟!»
«هیچ‌چیزی رو تضمین نمی‌کنم، اما اگه این انسان رو به‌می‌گذاشتند پاگودای رازآلود ببری، شاید بتونه تو رو ببره بیرون— این‌می‌دونیم— حسِ قوی‌ایه که الان دارم، و شهودم به‌ندرت اشتباه می‌کنه.»
لان یینگ‌یینگ گفت: «اما اهریمن‌ها به‌زودی‌عالمِ بهمون حمله می‌کنن! و اون فقط‌داره یه ماه توی این مکان وقت داره!»
پدربزرگ لان ناگهان پیشنهادی داد که لان یینگ‌یینگ را شوکه کرد: «می‌دونم،رسید برای همین به‌جای اینکه دست‌روی‌دست بذاریم و منتظر بمونیم تا اونا برای هجوم‌بردی آماده بشن، باید وقتی اصلاً انتظارش رو ندارن، اول ما بهشون ضربه بزنیم.»
«به‌محض اینکه تمامِ جانوران جادویی رو‌استادِ خوردی و اون مردِ جوان هم‌مات‌ومبهوت به قدرتِ تازه‌ش عادت کرد، حمله می‌کنیم.»