چپتر 1086: گردهمایی خاندان لین
0تیان سویین ناگهان از حرکت ایستاد و‌فریادِ سرِ یوان که تمامِ حواسش به فنونِ‌واقع شمشیرِ او بود، داد زد: «داری مسخره‌م می‌کنی؟!»
یوان از حالتِ گیجی‌شده بیرون آمد و پرسید: «ها؟می‌تونم در موردِ چی حرف می‌زنی؟»
شمشیرش را به سمتِ او گرفت و با اخمی‌زانو خشمگین در چهره‌اش گفت: «هیچ کاری نمی‌کنی جز اینکه‌واقع ازم جاخالی بدی! داریم گرگم‌به‌هوا بازی می‌کنیم یا می‌جنگیم؟!»
یوان با لبخندی شرمنده روی‌پشتِ لبش گفت: «اوه، ببخشید. حواسم‌بیشترش به چیزی پرت شده بود.»
و پرسید: «راستی، قبل از اینکه ادامه‌فریادِ بدیم، می‌تونم یه سؤال ازت بپرسم؟ اون‌واقع فنِ شمشیر رو از کجا یاد گرفتی؟»
تیان سویین پوزخند‌پرت زد: «اگه شکستم‌قبل بدی، بهت می‌گم.»
«بسیار خب.»
یوان به تیان‌آرامش سویین فرصت داد تا‌برد خودش را آماده کند.
وقتی به نظر رسید آماده است، یوان ناگهان از تیررسِ نگاهِ‌معمولی تیان سویین ناپدید شد، با اینکه او بدونِ پلک زدن به‌لرزاند یوان خیره مانده بود؛ انگار دود شده و به هوا رفته باشد.
ناگهان حضورِ کسی را پشت‌سرش‌راستی حس کرد و غریزی چرخید‌سؤال و شمشیرش را تاب داد.
یوان با آرامش دستش را پشتِ آرنجِ او‌پیش برد و جلوِ چرخشِ بیشترش را گرفت و‌می‌رسید با دستِ دیگرش، مشتِ محکمی به پهلویش کوبید.
تیان سویین پیش از‌دستش اینکه به زانو بیفتد،جلوِ فریادِ دردمندانه‌ای کشید: «آه!»
با اینکه مشتی معمولی به نظر می‌رسید، اما در واقع انرژی روحیِ‌می‌رسید درونِ دان‌تیانِ تیان سویین را همچون موجِ انفجار لرزاند و بدنش را‌ضعف به ضعف انداخت، طوری که موقتاً تمامِ قدرتش را از دست داد.
یوان در حالی که مشتش را پایین می‌آورد و دست‌هایش‌سؤال را کنارِ بدنش رها می‌کرد، به او گفت: «فکر کنم‌اگه حالا دیگه اختلافِ بینِ من و تو کاملاً روشن شده باشه.»
تیان سویین از روی استیصال دندان به هم سایید. او بزرگِ فرقه در فرقه‌ای نسبتاً قوی بود، با این حال‌روحیِ حتی نتوانسته بود تار مویی از بدنِ یوان را که سال‌ها از او کوچک‌تر بود، لمس کند. و بدتر از‌رها همه، او سلاح در دست داشت و از فنون استفاده می‌کرد، در حالی که یوان با دستِ خالی مقابلش ایستاده بود.
هرچند تیان سویین نتوانسته بود از این مبارزهٔ تمرینیِ‌چرخشِ سبک، قدرتِ یوان را به‌طورِ کامل درک کند، اما‌زانو یک چیز روشن بود؛ اینکه یوان فردی بسیار قدرتمند است.
تیان یانیو سرش را برای مادرش تکان داد و گفت: «بهتون‌معمولی چی گفتم، مادر؟ شیاو یانگ واقعاً کارش درسته. و چیزی که‌لرزاند الان بهتون نشون داد، حتی بخشِ کوچکی از تمامِ قدرتش هم نیست.»
یوان به این امید که تیان سویین احساسِ بهتری پیدا کند،ازت گفت: «انصافاً مادرت هم از تمامِ قدرتش استفاده نکرد. خب، فکر‌بهت کنم فقط می‌خواست قدرتِ من رو حتی اگه شده یه کم بسنجه.»
وقتی انرژی روحیِ درونِ بدنش به ثبات رسید، تیان سویین ایستاد و با صدایی آرام گفت:می‌رسید «شمشیرِ ارادهٔ تسخیرناپذیر. این اسمِ فنِ شمشیریه که استفاده کردم و یکی از فنونِ عمارت شمشیر‌قدرتش یشمی محسوب می‌شه. با اینکه فنِ شمشیرِ نسبتاً ضعیفیه، اما چون از اسمش خوشم اومد، یادش گرفتم.»
یوان با صدایی آرام‌دستش این نام را زمزمه‌جلوِ کرد: «شمشیرِ ارادهٔ تسخیرناپذیر...»
تیان یانیو ناگهان گفت: «راستی، من‌بیفتد در واقع شاگردِ این فرقه هستم‌می‌رسید و این فنِ شمشیر رو هم بلدم.»
«که این‌طور...»
پس از لحظه‌ای تأمل‌مشتِ پرسید: «اشکالی نداره اگه به‌زانو عمارتِ شمشیرِ یشمی سر بزنم؟»
تیان یانیو پرسید:آرامش «چرا می‌خوای این‌آرنجِ کار رو بکنی؟»
یوان با پاسخی‌کوبید مبهم گفت: «می‌خوام‌بیفتد از چیزی مطمئن بشم.»
تیان یانیو متوجهِ‌پرت این موضوع شد‌قبل و دیگر سؤالی نپرسید.
تیان سویین ناگهان گفت: «نه.» و ادامه داد: «تا‌زانو وقتی کارت با خاندانِ لین و این وضعیت تموم‌واقع نشده، هیچ‌جا نمی‌ری. دلم نمی‌خواد برای فرقه‌مون دردسر درست کنی.»
یوان سر تکان داد:دستش «نگران نباشید، تا چند‌جلوِ روزِ دیگه همه‌چیز حل می‌شه.»
یوان پیش از اینکه به اتاقش برگردد، به‌دردمندانه‌ای آن‌ها گفت: «به هر حال، من می‌رم کمی‌روحیِ استراحت کنم. اگه کارم داشتید، می‌دونید کجا پیدام کنید.»
وقتی یوان رفت، تیان سویین رو به تیان یانیو کرد‌سؤال و با چهره‌ای جدی گفت: «همه‌چیز رو از اول برام‌اگه تعریف می‌کنی! و مبادا حتی کوچک‌ترین جزئیات رو از قلم بندازی!»
«فهمیدم...»
به این ترتیب، خانوادهٔ‌دستش تیان برای گفتگوی خود‌جلوِ به اتاقِ دیگری رفتند.
در همین حین در خاندانِ لین،بیفتد تمامِ اعضا به دستورِ اربابِ خاندان‌می‌رسید لین در یک جا جمع شده بودند.
بانوی جوانی با صدای بلند برای اطرافیانش زمزمه کرد:می‌تونم «معلوم نیست چی شده. حتی یادم نمیاد آخرین بار‌گرفتی کِی پدر همه‌مون رو این‌طوری دورِ هم جمع کرد.»
شخصِ دیگری گفت:دیگرش «احتمالاً به اتفاقاتِ‌پهلویش همین اواخر ربط داره.»
«مگه چی شده؟»
«طبقِ چیزی که خدمتکارم بهم گفت، یه عوضیِ‌دردمندانه‌ای دیوانه لگد زده دروازهٔ اصلیِ خاندانِ لین رو‌روحیِ شکسته و حتی خیلی از نگهبان‌هامون رو کتک زده.»
«چی؟! کدوم‌چیزی دیوانه‌ای جرئت می‌کنه‌راستی همچین کاری بکنه؟»
«حتی اگه این اتفاق هم‌محکمی افتاده باشه، چرا باید اربابِ‌بیفتد خاندان همه‌مون رو احضار کنه؟»
«شنیدم که جد‌آرامش لین هم به‌تازگی از‌برد انزوای خودش بیرون اومده.»
«جد؟! یعنی بالاخره مرز‌پیش رو شکسته و به‌دردمندانه‌ای عالمِ امپراتورِ روح رسیده؟!»
ناگهان صدای بلندی طنین‌شده انداخت و در دم‌بدیم همه را ساکت کرد: «ساکت!»
سپس، صدای‌دستِ قدم‌هایی به‌مشتِ گوش رسید.
چند لحظه بعد،آرامش اربابِ خاندان لین‌آرنجِ در برابرشان ظاهر شد.
اربابِ خاندان لین نگاهی به ده‌ها هزار نفرِ روبه‌رویش‌کشید انداخت و با صدایی رسا گفت: «تا امشب، اسمِ‌دان‌تیانِ کسانی رو که نتونستن امروز اینجا باشن روی میزم می‌خوام.»
پیرمردی بی‌درنگ‌چیزی با صدای بلند‌راستی جواب داد: «بله!»
پس از لحظه‌ای سکوت، اربابِ خاندان‌پهلویش لین ادامه داد: «امروز همهٔ شما‌دردمندانه‌ای رو به دو دلیل اینجا جمع کردم.»
«اول از همه، آسمان‌های بالایی تصمیم گرفتن افرادی رو برای پیدا کردنِ گناهکاری که مجازاتِ مرگِ آسمان رو دریافت کرده،فریادِ به اینجا بفرستن و تعدادشون هم کم نیست. طبقِ اطلاعاتی که خاندانِ لین در آسمان‌های بالایی به من داده، تا‌موقتاً حدودِ یک ماهِ دیگه هزاران نفر با پیشینه‌هایی ترسناک که بسیار فراتر از خاندانِ لینِ ماست، به اینجا فرستاده می‌شن.»
با شنیدنِ این اطلاعات، همهٔ حاضران در بهت و‌کشید حیرت فرو رفتند، چرا که این رویدادی بی‌سابقه بود‌دان‌تیانِ که می‌توانست سراسرِ نُه آسمان را به لرزه درآورد.