چپتر 540: مهمانانی در خاندانِ یو
0یوان همان‌طور که زیرِ‌همین پتو راحت جا می‌گرفت، به‌کردم او گفت: «شب بخیر، می‌شیو.»
می‌شیو با صدایی کمی عصبی جواب‌کنم داد: «شب بخیر.» او تمامِ تلاشش را‌می‌تونه می‌کرد تا زیاد به وضعیتشان فکر نکند.
اتفاقی نمی‌افته... یوان... اون‌چقدر آدمی نیست که تا خودم‌فنِ شروع نکنم همچین کاری بکنه...
سرانجام خودش را قانع‌چطور کرد که هیچ اتفاقی نمی‌افتد‌چقدر و آرام به خواب رفت.
صبحِ روزِ بعد بدونِ هیچ‌دربارهٔ دردسری بیدار شدند و برای‌میلتون صبحانه به رستورانِ نقره‌ای برگشتند.
سرآشپز سان به محضِ ورودشان به‌می‌فهمه رستوران پرسید: «صبح بخیر، بچه‌ها. نظرتون دربارهٔ‌تزکیه غذای دیروز چی بود؟ بابِ میلتون بود؟»
یوان به او گفت:می‌تونه «بله، محشر بود و ممنون‌تزکیه که اون‌همه غذا بهمون دادید.»
سرآشپز سان بلند خندید و‌نفر گفت: «اگه اون‌همه غذا نمی‌پختم،می‌تونه کلِ شب رو گرسنگی می‌کشیدی، پسرجان.»
یوان از شنیدنِ این حرف جا خورد‌دیروز و پرسید: «اِه؟» و با خود فکر‌اون‌همه کرد که چرا باید چنین چیزی بگوید.
«فقط با نگاه کردن به بدنت می‌تونم بگم‌می‌تونه که به انرژیِ زیادی نیاز داری، برای همین عمداً‌مدتی غذای بیشتری برات درست کردم. زیاد می‌خوری، مگه نه؟»
یوان که حالا‌چقدر کاملاً مات‌ومبهوت شده‌یعنی بود، گفت: «فـ-فکر کنم...»
چطور یه نفر فقط با نگاه کردن به‌می‌فهمه بدنِ کسی می‌فهمه چقدر می‌تونه بخوره؟ یعنی سرآشپز‌استفاده سان داره از یه فنِ تزکیه استفاده می‌کنه؟
«بابتِ غذا ممنون.»
مدتی بعد، یوان و می‌شیو رستوران را ترک‌می‌تونه کردند و به غارهای جاودانه برگشتند تا صبحانه‌شان را‌مدتی بخورند که طعمش به اندازهٔ شامِ دیشب محشر بود.
پس از صبحانه، چند ساعتی را به‌داره تزکیه گذراندند، چون انرژیِ روحیِ آن منطقه‌ترک آن‌قدر خوب بود که نمی‌شد تزکیه نکرد.
وقتی بدنشان پر از انرژی شد، یوان‌کسی و می‌شیو راهیِ برجِ تمرین شدند تا‌فنِ بقیهٔ روز را به تمرین در آنجا بگذرانند.
می‌شیو پیش از جدا شدن از یوان، به او گفت:میلتون «بعداً می‌بینمت. اگه چیزی خواستی، می‌تونی من رو توی طبقهٔ‌اگه چهارم پیدا کنی. اگه اونجا نبودم، توی محوطهٔ تمرینِ فضای بازم.»
یوان که اولین بارش بود‌کسی چنین چیزی می‌شنید، پرسید: «محوطهٔ‌یعنی تمرینِ فضای باز هم هست؟»
«آره، این مسیرِ پشتِ ساختمون رو که‌داره بگیری و بری، تو رو به یه‌ترک محوطهٔ تمرینِ بزرگ توی فضای باز می‌رسونه.»
یوان سر تکان‌کنم داد: «باشه، وقت کردم‌کسی یه سر بهش می‌زنم.»
چند دقیقه بعد، می‌شیو‌نظرتون به طبقهٔ چهارم رسید و‌بابِ بلافاصله مربی به استقبالش آمد.
هم‌زمان، وانگ مینگ به محضِ‌کسی اینکه متوجهِ ورودِ یوان به‌یعنی سالنِ ورزشی شد، به سمتش رفت.
وانگ مینگ با لبخندی درخشان‌بخوره روی لب‌هایش پرسید: «هی، یوان! نظرت‌می‌کنه راجع به یه دورِ دیگه چیه؟»
یوان با آرامش سر تکان داد: «حتماً.» و هر دو رفتند‌بخوره تا دنبالِ فضایِ باز و بزرگی برای مبارزه بگردند، که این‌غارهای کار به‌سرعت توجهِ دیگر شاگردانِ سالن را به خود جلب کرد.
در همین حین، ده‌ها هزار مایل دورتر در زادگاهشان، اعضای‌میلتون خاندانِ یو با چهره‌هایی که عصبی به نظر می‌رسید، روبه‌روی‌اگه دو نفر نشسته بودند؛ حالتی که بسیار غیرطبیعی و نادر بود.
در واقع، حتی وقتِ‌بدنِ روبه‌رو شدن با رئیس ژائو‌بخوره هم این‌قدر مضطرب نشده بودند.
یکی از این دو نفر روی مبل نشسته بود؛تزکیه بانوی جوان و باوقاری که حدوداً ۱۸ساله به نظر‌صبحانه‌شان می‌رسید و پیراهنِ سرخِ مجلل و جواهرنشانی به تن داشت.
مهمانِ دوم پیرمردی بود با‌نفر لباسِ پیشکار که پشتِ بانوی جوان‌بخوره ایستاده بود و مشخصاً مراقبش بود.
یو یونگ پرسید: «چـ... چه‌دربارهٔ چیزی شما مهمانانِ محترم رو‌میلتون به خاندانِ محقرِ یو کشانده؟»
بانوی جوان با آرامش جرعه‌ای‌کسی از چایِ خاندانِ یو نوشید‌یعنی و بی‌درنگ فنجان را پایین گذاشت.
و گفت: «هر کسی‌می‌تونه این چای رو دم کرده،تزکیه باید چای دم‌کردن یاد بگیره.»
با شنیدنِ این حرف، ابروهای‌نفر یو یونگ و تانگ لی‌می‌تونه بی‌اختیار پرید، اما عصبانی نشدند.
یو یونگ حتی لبخندی زورکی زد و گفت: «بابتِ‌بابِ این اتفاق عذر می‌خوام، بانو چو. مطمئن می‌شم کسی‌بلند که این چای رو دم کرده به‌خاطرِ بی‌کفایتیش اخراج بشه.»
بانوی جوان یک دقیقهٔ تمام چیزی نگفت. سپس نگاهی‌بخوره به اطراف انداخت و پرسید: «اگه درست یادم باشه، شما‌کردند باید یه دختر و یه پسر داشته باشید. اونا کجان؟»
یو یونگ که از این سؤالِ‌یعنی بی‌مقدمه جا خورده بود، جواب داد:بابتِ «اونا فعلاً مشغولن و از خانواده دورن.»
بانوی جوان آرام ماند و طوری‌بدنِ رفتار کرد که انگار جوابی که‌یعنی شنیده برایش مهم نیست: «هممم... که این‌طور؟»
«پس کجا رفتن؟»
یو یونگ با نادیده‌گرفتنِ عمدیِ یوان گفت:چقدر «دخترمون یو رو بعد از پیوستن به‌استفاده یه جناح، فعلاً توی یه شهرِ دیگه‌ست.»
بانوی جوان گفت:چقدر «فقط دخترتون؟ پسرتون،یعنی یو تیان چی؟»
با شنیدنِ نامِ یو تیان‌نفر از زبانِ او، دلِ یو‌می‌تونه یونگ و تانگ لی شور زد.
یو یونگ گفت: «او... اون‌دربارهٔ هم توی یه شهرِ دیگه‌ست‌میلتون و دکترهای اونجا دارن معاینه‌ش می‌کنن.»
هرچند می‌توانست بگوید که یو تیان خانواده را‌می‌تونه ترک کرده است، اما می‌ترسید بانو چو سؤال‌های بیشتری‌مدتی بپرسد؛ برای همین بهانه‌ای آورد که کمتر شک‌برانگیز باشد.
بانوی جوان ناگهان گفت: «فهمیدم...بخوره ممکنه بگید کدوم شهر؟ دلم‌استفاده می‌خواد ببینمش... یو تیان رو.»
یو یونگ از این‌چطور چرخشِ ناگهانیِ اوضاع گیج‌می‌فهمه شده بود: «می‌خواید ببینیدش؟ چرا؟»
چرا این بانوی جوان که هیچ ارتباطی با‌بود خاندانِ یو نداشت، ناگهان می‌خواست پسرشان را ببیند؟بهمون نکند او هم یکی از طرفدارانِ قدیمی‌اش بود؟
بانو با آرامش گفت:بدنِ «چرا که نه؟ شنیدم‌می‌تونه قبلاً موسیقی‌دانِ محشری بوده.»
یو یونگ گفت: «شاید موسیقی‌دانِ محشری بوده باشه،فنِ اما بعد از بیماریش مجبور شد موسیقی رو‌غارهای کنار بذاره. تازه وضعیتش... می‌ترسم فقط ناامید بشید.»
بانو اصرار کرد: «حتی‌چطور اگه ناامید هم بشم‌می‌فهمه برام مهم نیست. بذارید ببینمش.»
تانگ لی گفت: «متأسفم بانو چو، اما اون فعلاً توی وضعیتی نیست که بتونه‌اون‌همه ملاقات‌کننده داشته باشه. اگه بخواید، وقتی برگشت بهتون خبر می‌دیم.» و در دلش به این‌خورد فکر می‌کرد که انگیزهٔ واقعیِ بانو چو از آمدن به خانهٔ آن‌ها چه بوده است.