چپتر 1107: فصل 1107
0وقتی پیکرِ نقاب‌دار حتی مدتی طولانی پس از گشودنِ آرامگاه همچنان جلوی‌بی‌نام معبد ایستاده بود، سرورِ جی و تمامِ خبرگانِ حاضر در دل از خود‌چنین پرسیدند: چه خبره؟ چرا مثلِ همیشه بعد از باز کردنِ آرامگاه ناپدید نمی‌شه؟
همهٔ حاضران از این وضعیت گیج شده بودند، اما هیچ‌کس‌سال جرئت نمی‌کرد تا پیش از ناپدید شدنِ کاملِ پیکرِ نقاب‌دار‌حال به آرامگاه نزدیک شود، حتی اگر مجبور می‌شدند ساعت‌ها منتظر بمانند.
لحظه‌ها به‌سرعت جای خود را به‌است دقیقه‌ها دادند. فضا تقریباً خفه‌کننده شده بود‌صدایی و همه از این پدیده مضطرب بودند.
آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام میلیون‌ها سال قدمت داشت و بسیاری از خبرگانِ حاضر‌بی‌نام بیش از ده‌ها بار گشایشِ آن را تجربه کرده بودند، با این‌حال حال هیچ‌کس تا به حال چنین وضعیتی را ندیده یا درباره‌اش نشنیده بود.
آیا آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام ناگهان دچارِ نقص شده بود؟ آیا رویدادِ امسال تفاوتی داشت؟سال هیچ‌کس نمی‌توانست با اطمینان نظر بدهد و کسی هم تمایلی به فهمیدنش نداشت، چرا که‌نشنیده تا وقتی پیکرِ نقاب‌دار آنجا بود، حتی کوچک‌ترین اشتباه می‌توانست به قیمتِ جانشان تمام شود.
رئیسِ فرقه یو جیان که حس می‌کرد در همین چند‌سال دقیقهٔ کوتاه صد سال پیر شده است، در دل ناسزا‌حال گفت: کوفتی... من حتی داخلِ آرامگاه هم چنین فشاری حس نمی‌کنم!
ناگهان صدایی در فضا پیچید.
صدا آرام، گوش‌نواز و به لطافتِ‌خفه‌کننده پر بود، با این حال لحنش حسِ‌میلیون‌ها سلطه‌جویانهٔ چشمگیری داشت که اطاعتِ محض می‌طلبید.
«خیلی طول کشید تا به اینجا برسی... تا کی می‌خواهی ما را منتظر‌میلیون‌ها بگذاری؟ عجله کن و این کار را تمام کن تا بتوانی به سفرت‌وضعیتی ادامه دهی، سفری که اگر تازه به اینجا رسیده‌ای، تازه دارد آغاز می‌شود.»
در کمالِ ناباوریِ همه، این صدا از سوی پیکرِ نقاب‌دار می‌آمد. هرچند‌داشت در ابتدا همه به گوش‌هایشان شک کردند، اما خیلی زود فهمیدند که‌درباره‌اش در چنین وضعیتِ پرتنشی، هیچ‌کس جز پیکرِ نقاب‌دار نمی‌تواند چنین جسارتی داشته باشد.
سرورِ جی کاملاً گیج شده بود و در دل از خود پرسید: امپراتورِ بی‌نام حرف زد...؟ داره‌گوش‌نواز درموردِ چی حرف می‌زنه؟ یعنی تمامِ این مدت منتظرِ کسی بوده؟ کی؟ او در طولِ عمرش بیش از‌بتوانی صد بار امپراتورِ بی‌نام را دیده بود، اما این نخستین باری بود که صدای امپراتورِ بی‌نام را می‌شنید.
در این میان،دادند تیان یانیو به دلیلِ‌همه دیگری گیج شده بود.
تیان یانیو بدونِ اینکه سرش را برگرداند، چشمانش‌پدیده را چرخاند تا نگاهی به یوان بیندازد و در‌بسیاری دل گفت: صداش... به‌طرزِ عجیبی آشناست... انگار قبلاً شنیدمش...
در دل ادامه داد: درسته... دقیقاً شبیهِ صدای شیائو یانگه،سال هرچند کمی پخته‌تر... یا شایدم فقط خیالاتی شدم؟ او نمی‌خواست‌حال زود قضاوت کند، برای همین فعلاً این افکار را کنار گذاشت.
اندکی پس از صحبتِ امپراتورِ بی‌نام، پیکرش که‌گفت از انرژی روحی ساخته شده بود، شروع به پراکنده‌گوش‌نواز شدن کرد تا اینکه چیزی از آن باقی نماند.
در حالتِ عادی، حاضران بلافاصله پس از ناپدید شدنِ امپراتورِ‌آرامگاهِ بی‌نام به داخلِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام هجوم می‌بردند، اما این بار‌گشایشِ حتی پس از رفتنِ او هم هیچ‌کس از جایش تکان نخورد.
یوان در دل سر تکان داد:خفه‌کننده با اینکه می‌گی عجله کنم، تا پنج‌میلیون‌ها روزِ دیگه نمی‌تونم واردِ آرامگاه بشم. شرمنده.
سرانجام خبرگان کم‌کم به خود آمدند‌آرامگاهِ و در نهایت فرستادنِ افراد به‌داشت داخلِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام را آغاز کردند.
وقتی نوبتِ ورودِ فرقه‌شان‌کوتاه رسید، تیان یانیو گفت:گفت «بعداً می‌بینمت، شیاو یانگ.»
«مراقبِ خودت باش. اگه‌فضا مشکلی پیش نیاد، پنج‌پدیده روزِ دیگه همدیگه رو می‌بینیم.»
یوان همچنان بیرونِ آرامگاه منتظر ماند‌خفه‌کننده تا اینکه با چشمانِ خودش دید‌بی‌نام تیان یانیو واردِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام شد.
پس از اطمینان از‌پدیده این موضوع، برگشت و‌بی‌نام از آنجا ناپدید شد.
یو جیان که چشم از یوان برنداشته بود، وقتی متوجه شد‌فشاری او همراهشان نیامده، از تیان یانیو و تیان سویین پرسید: «شاگرد‌چشمگیری تیان، دوستت چی شد؟ فکر می‌کردم قراره با ما واردِ آرامگاه بشه.»
تیان یانیو توضیح داد:فضا «کاری براش پیش اومد،پدیده برای همین بعداً وارد می‌شه.»
یو جیان سر تکان داد:تقریباً «که این‌طور... چقدر بد. اگه می‌دونستم‌امپراتورِ اینجاست، خیلی بیشتر احساسِ امنیت می‌کردم.»
با دیدنِ اینکه رئیسِ فرقه تا این حد برای یک کوچک‌تر‌قدمت احترام قائل است، تیان سویین تنها توانست در دلش سر تکان‌وضعیتی دهد و اعتراف کند که خودش هم همین حس را دارد.
عمارتِ شمشیرِ یشمی کمی دیگر به صورتِ یک فرقهٔ کامل‌داخلِ در آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام به مسیرش ادامه داد و سپس همه‌سلطه‌جویانهٔ به گروه‌های کوچک‌تر تقسیم شدند و هر کدام به سویی رفتند.
تیان یانیو به دنبالِ مادرش و دیگرانی‌همه که به همان مقصد می‌رفتند راه افتاد و‌قدمت به‌سرعت به سوی جنگجوی سنگیِ بی‌نام پیش رفتند.
در این میان، از آنجا که یوان تا دیدار‌مضطرب با شو جیاچی چند روزِ دیگر فرصت داشت، پیشِ می‌شیو‌ده‌ها و بقیه برگشت تا آن‌ها را در جریانِ اوضاع بگذارد.
«احتمالِ زیادی هست که تا مدتی از آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام بیرون‌قدمت نیام، برای همین می‌خوام یه چیزایی براتون بذارم تا اگه خواستید‌وضعیتی از پناهگاهِ تزکیه‌گران برید و خودتون آسمانِ سوم رو بگردید، همراهتون باشه.»
چو لیوشیانگ با لبخندی تلخ و شیرین‌ناسزا گفت: «گشتنِ آسمانِ سوم بدونِ تو؟ این‌پیچید کار برای تزکیه‌گرهایی تو سطحِ ما خودکشیه.»
می‌شیو پرسید:دقیقه‌ها «فکر می‌کنی‌فضا چقدر طول بکشه؟»
«نهایت شش ماه،دادند ولی واقعاً امیدوارم‌خفه‌کننده این‌قدر طول نکشه.»
لی جین‌شی پرسید: «نصفِ سال...مضطرب فکر می‌کنی تو این مدت‌سال حداقل به استادِ بزرگِ روح برسیم؟»
یوان لبخند زد: «با استعداد و‌است منابعی که شما دارید، شک ندارم‌نمی‌کنم که حداقل به سرورِ روح می‌رسید.»
«راستی، با اینکه من پیشتون‌تقریباً نیستم، فقط اینو بدونید که هر‌امپراتورِ جا باشید بازم ازتون محافظت می‌شه.»
می‌شیو ابرویی‌دقیقه‌ها بالا انداخت:فضا «منظورت چیه؟»
«سرِ میزِ‌خفه‌کننده شامِ امشب‌پدیده بهتون می‌گم.»
«باشه.»
اواخرِ آن شب سرِ میزِ شام، یوان ماجرای آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام و دوستِ جدیدش، دونگ یه، را برای می‌شیو و بقیه تعریف کرد. با‌حال این حال، همه‌چیز را دربارهٔ دونگ یه نگفت؛ مثلاً اینکه دونگ یه در یکی از زندگی‌های پیشینِ او خدمتکارش بوده است، چون این کار‌می‌توانست اوضاع را پیچیده می‌کرد. البته این موضوع را به می‌شیو و چو لیوشیانگ گفت، چون آن‌ها از قبل در جریانِ زندگی‌های پیشینِ او بودند.
یوان پنج روزِ بعدی را در دنیای‌همه واقعی گذراند و بیشترِ وقتش را در‌سال میدانِ تمرین یا اتاقِ خواب سپری کرد.
پنج روز در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌مضطرب گذشت و زمانِ عمل به‌سال قولش با شو جیاچی فرا رسید.