چپتر 359: رقیبان
0در حالی که شی می‌لی برای آماده کردنِ اتاق‌هایشان‌چشم‌هایش رفت، امپراتورِ اژدها پیشِ آن‌ها در اتاق ماند و‌ازلی گفت: «یوان، اگه سؤالی از من داری، الان بهترین وقته.»
یوان پرسید: «حالا که حرفش رو زدی، از وقتی‌چشم‌هایش جدِ اژدهایان رو دیدم، یه چیزی ذهنم رو درگیر کرده.وجود آخه جدِ اژدهایان کیه؟ و ربطی به ”آن بزرگ“ داره؟»
امپراتورِ اژدها با شنیدنِ اسمِ آن بزرگ‌نیست بی‌درنگ اخم کرد و با لحنی جدی‌باید گفت: «کجا... کجا دربارهٔ آن بزرگ شنیدی؟»
یوان گفت: «اوه، چند بار دیدمش—ولی خب، در واقع نه شخصاً، ولی‌اینکه دو سه بار با توهم‌هاش حرف زدم.»
«که این‌طور...»
امپراتورِ اژدها پیش از اینکه حرف بزند، لحظه‌ای چشم‌هایش را بست: «جدِ اژدهایان و ”آن بزرگ“ هیچ ربطی به هم ندارن. جدِ اژدهایان جانورِ ایزدیِ بی‌نهایت‌آسمان قدرتمندیه که از دورانِ ازلی وجود داشته و امپراتوری‌های متعددی توی سراسرِ نُه آسمان داره، و این شهرِ اژدهای باستانی فقط یکی از اون‌هاست. در موردِ‌بگم آن بزرگ، اون هم توی همون دورانِ جدِ اژدهایان به دنیا اومد و این دو به‌نوعی رقیب بودن و هر دو برای رسیدن به اوج رقابت می‌کردن.»
یوان پرسید:می‌تونم «رقیب، هان...کنم می‌دونی کی برد؟»
«شرمنده، ولی نمی‌تونم بهت بگم، چون جوابِ سؤالت‌حرف رو ندارم. طبقِ شایعات، هر دو به یک‌بست اندازه بااستعداد بودن، برای همین واقعاً کی می‌دونه.»
یوان زمزمه کرد: «که این‌طور...»
«پس می‌دونی کجا‌زدم می‌تونم آن بزرگ‌اینکه رو پیدا کنم؟»
امپراتورِ اژدها گفت: «متأسفانه آن بزرگ کسی نیست که بتونی همین‌طوری‌کنی ”پیداش“ کنی. اگه می‌خوای پیداش کنی باید سرنوشتِ قدرتمندی داشته باشی،می‌کنی و حتی در اون صورت هم نمی‌دونی کِی یا کجا پیداش می‌کنی.»
«و تا جایی که من‌شخصاً می‌دونم، آن بزرگ همیشه در‌این‌طور حالِ سفر توی نُه آسمانه.»
یوان سر تکان داد: «فهمیدم...»
«راستی، من هم برام سؤال شده... جدِ اژدهایان دربارهٔ چی حرف می‌زد؟ندارن اون ورودت رو پیش‌بینی کرده بود و حتی انتظار داشت که هر ۹نُه ستونِ نور رو آزاد کنی. انگار برای تمامِ اتفاقاتِ امروز برنامه‌ریزی کرده بود.»
یوان شانه بالا انداخت: «راستش رو بخوای، من هم هیچ ایده‌ای‌کنی ندارم. این اولین باریه که به این مکان میام و قبل‌می‌کنی از اومدن به اینجا، هیچ اژدهایی غیر از آن بزرگ ندیده بودم.»
امپراتورِ اژدها زمزمه کرد: «چقدر عجیب...» جدِ اژدهایان قطعاً انتظارِ ورودِ یوان را داشت‌لحظه‌ای و حتی طوری با او حرف می‌زد که انگار کاملاً با یوان آشناست. البته،متعددی آن فقط یک صدای ضبط‌شده بود، اما چیزی در این موقعیت عجیب به نظر می‌رسید.
مدتی بعد، شی می‌لی‌این‌طور برگشت و گفت: «اتاق‌هاتون‌لحظه‌ای آماده‌ست. الان می‌تونید راه برید؟»
یوان در حالی که از روی صندلی بلند‌لحظه‌ای می‌شد و حس می‌کرد روی‌هم‌رفته کمی وزن اضافه‌قدرتمندیه کرده است، سر تکان داد: «آره، می‌تونم. ممنون.»
به این ترتیب، یوان و‌متأسفانه وانگ شیویینگ به دنبالِ شی”پیداش“ می‌لی به سمتِ اتاق‌هایشان رفتند.
وانگ شیویینگ با هیجان گفت: «وای، چه اتاقِ‌حرف بزرگی. من تا حالا توی همچین اتاقِ مجللی‌بست نبودم، و به‌خاطرِ پدربزرگم به هتل‌های درجه‌یکِ زیادی رفتم!»
به‌عنوانِ نوهٔ یکی از مشهورترین پزشک‌های جهان،بزند کاملاً طبیعی بود که وانگ شیویینگ به‌عنوانِ‌ایزدیِ یک بانوی جوانِ ثروتمند تجربه‌های فراوانی داشته باشد.
با این حال، هیچ هتلی در دنیای آن‌ها‌لحظه‌ای به پای یک اتاقِ مهمانِ ساده در کاخِ‌قدرتمندیه اژدها که به‌اندازهٔ یک خانهٔ کامل جادار بود، نمی‌رسید.
شی می‌لی به او‌کنم گفت: «یوان، اتاقِ تو‌بتونی درست بغلِ همین اتاقه.»
«باشه. ممنون.»
«الان تنهاتون می‌ذارم تا‌این‌طور استراحت کنید. فردا شهر‌لحظه‌ای رو بهتون نشون می‌دم، باشه؟»
یوان سر تکان داد: «عالیه.»
شی می‌لی پیش از‌کنم رفتن به اتاقِ خودش، به‌همین‌طوری آن‌ها گفت: «عالیه. پس شب‌بخیر!»
وانگ شیویینگ با چهره‌ای هیجان‌زده اعلام‌ولی کرد: «این اتاق اون‌قدر فوق‌العاده‌ست که‌اینکه امشب به‌جای اتاقِ خودم، همین‌جا می‌خوابم!»
یوان با لبخندی شیطنت‌آمیز‌این‌طور گفت: «پس اون قضیهٔ‌لحظه‌ای هر روز خوابیدن چی شد؟»
او با چهره‌ای که کمی گل انداخته بود، سریع جواب داد:هیچ «سـ-ساکت شو! هر از گاهی ایرادی نداره! تازه من از نظر‌متعددی فنی هنوز دارم می‌خوابم! فقط قراره توی بازی این کار رو بکنم!»
یوان پیش از رفتن‌کنم به اتاقِ خودش، به او‌همین‌طوری گفت: «پس بعداً می‌بینمت. شب‌بخیر.»
«شب‌بخیر، یوان.»
چند لحظه بعد، یوان واردِ اتاقِ خودش‌بزند شد و نگاهی به اطراف انداخت. بیشترین توجهش‌بی‌نهایت به اثاثیه‌ای جلب شد که ظاهرِ باستانی داشت.
یوان پس از اینکه دقایقِ زیادی را صرفِ‌لحظه‌ای تماشای اطراف کرد، روی تختِ بزرگی پرید که به‌راحتی‌دورانِ می‌توانست یک خانوادهٔ چهارنفره را در خود جای دهد.
«وای، چه تختِ راحتی. تا حالا همچین چیزی‌بتونی رو تجربه نکرده بودم...» یوان با دراز کشیدن‌قدرتمندی روی تخت، حس کرد انگار روی ابرها خوابیده است.
مدتی بعد، جوهرِ خونِ جدِ‌شخصاً اژدها را بیرون آورد و‌این‌طور در سکوت به آن خیره شد.
«واقعاً دلم می‌خواد همین الان بخورمش، اما احتمالاً بهتره صبر‌بست کنم تا پیشِ فنگ فنگ برگردم و ازش مشورت بگیرم. هر‌امپراتوری‌های چی باشه، نمی‌تونم با همچین گنجینهٔ بی‌قیمتی این‌قدر عجولانه رفتار کنم.»
با این فکر، یوان‌این‌طور خونِ اژدها را دوباره در‌چشم‌هایش حلقهٔ فضاییِ اژدها ذخیره کرد.
یوان کمی بعد‌پیدا برای خوردنِ شام‌کسی از بازی خارج شد.
می‌شیو در حالی که به‌شخصاً او شام می‌داد، گفت: «یوان،این‌طور امروز بیرونِ قلمروِ رازآلود اتفاقی افتاد.»
«چه اتفاقی؟»
او گفت: «یک‌زدم ستونِ نور از‌اینکه قلمروِ رازآلود بیرون زد.»
«ها؟ واقعاً؟ چی باعثِ این ستونِ‌کسی نور شد؟» یوان خبر نداشت که ستونِ‌پیداش نور کارِ آرایهٔ بزرگِ تله‌پورت بوده است.
او سپس گفت: «کسی نمی‌دونه. با‌ولی این حال، ستونِ نور از پاگودای‌اینکه رازآلود اومد، پس احتمالاً اونجا اتفاقی افتاده.»
یوان ناگهان‌حرف متوجهِ چیزی شد:پیش «همم؟ پاگودای رازآلود؟»
سپس گفت:حرف «فکر کنم‌این‌طور می‌دونم چرا...»
«واقعاً؟ دلیلش چی بود؟»
یوان گفت: «یکم طولانیه،واقع برای همین بعد از‌حرف شام برات تعریف می‌کنم.»
«باشه.»
پس از اینکه به یوان شام‌اینکه داد و ریخت‌وپاش‌ها را تمیز کرد، برای‌جانورِ شنیدنِ داستانِ طولانی‌اش به اتاقِ او برگشت.
«بذار ببینم...می‌تونم از کجا‌کنم باید شروع کنم؟»
یوان پس از لحظه‌ای تأمل، شروع به یادآوریِ تجربه‌های امروزش در قلمروِ رازآلود کرد؛لحظه‌ای از نحوهٔ ورودش به پاگودای رازآلود همراه با وانگ شیویینگ شروع کرد، و رسید به‌توی زمانی که به این مکانِ عجیب که فقط اژدهایان در آن زندگی می‌کردند تله‌پورت شدند.