چپتر 334: تبارِ بیدارشده
0یوان داد زد: «آخ! خیلی داغه!»داشتند بدنش مدام گرم و گرم‌تر می‌شد‌شدت تا جایی که به دود کردن افتاد.
لان یینگ‌یینگ با دیدنِ این صحنه جا‌ابروهایش خورد و با نگرانی از اینکه مبادا‌حسش مشکلی پیش آمده باشد، پرسید: «حـ... حالت خوبه؟!»
پدربزرگ لان با صدایی آرام‌بسیار گفت: «آروم باش، یینگ‌یینگ. این‌روی یعنی تبارش داره بیدار می‌شه.»
سپس ادامه داد: «تحمل‌زیر کن، مردِ جوان. اگه از‌آن‌طور هوش بری، تبارت بیدار نمی‌شه!»
یوان سر تکان داد و‌انتظار راهیِ بیرونِ کلبه شد، چرا‌حتی که هوای آنجا بسیار خنک‌تر بود.
بیرون که رفت، روی زمین چهارزانو نشست و سعی کرد‌می‌کنم با تزکیه آرام شود. با این حال، گرمای شدیدی که‌وقته تنش را می‌سوزاند، حفظِ تمرکز را برایش بی‌نهایت دشوار کرده بود.
«اَخ!»
یوان ناگهان دهانی پر‌زیر از خون بالا آورد و‌آن‌طور لان یینگ‌یینگ را وحشت‌زده کرد.
«پدربزرگ، مطمئنی حالش خوب می‌شه؟ اگه‌داشتند خونِ من بکشتش... فکر نکنم بتونم با‌می‌گرفت این عذابِ وجدان به زندگی ادامه بدم...»
پدربزرگ لان چیزی نگفت‌چشم و با چهره‌ای جدی‌همم همچنان به یوان چشم دوخت.
غرمب!
پدربزرگ لان‌موضوع ناگهان ابروهایش را‌وقته بالا داد: «همم؟»
«من این‌طور‌نیومده حس می‌کنم یا‌انتظار زمین داره می‌لرزه؟»
لان یینگ‌یینگ‌جدی تأیید کرد:چشم «منم حسش می‌کنم.»
پدربزرگ لان که در ابتدا چندان‌خنک‌تر موضوع را جدی نگرفته بود، زیر‌چهارزانو لب گفت: «خیلی وقته زلزله نیومده.»
با این حال، لرزش آن‌طور‌وقته که انتظار داشتند زود متوقف‌انتظار نشد و حتی رفته‌رفته شدت می‌گرفت.
پدربزرگ لان که فهمیده بود با‌داشتند پدیده‌ای غیرعادی روبه‌رو هستند، اخم کرد: «این‌می‌گرفت یه زلزلهٔ عادی نیست. چه خبر شده؟»
در همین حال، بیرون‌چشم از قلمروِ رازآلود، تماشاچی‌ها متوجه‌این‌طور شدند که دروازه‌های قلمرو می‌لرزد.
«نـ... نگاه‌چرا کنید به قلمروِ‌بسیار رازآلود! داره می‌لرزه!»
«چطور ممکنه؟موضوع من هیچ‌زیر زلزله‌ای حس نمی‌کنم!»
«حتماً اتفاقی‌نیومده داخل قلمروِ‌آن‌طور رازآلود افتاده!»
با بررسیِ دقیق‌تر، فهمیدند‌چشم که شرکت‌کنندگانِ داخلِ قلمروِ رازآلود‌این‌طور دارند زلزله‌ای را تجربه می‌کنند.
ارشد نیه و دیگران از آسمانِ روح با دیدنِ‌رفت این پدیده اخم کردند، چرا که هرگز نشنیده بودند‌حال قلمروِ رازآلود پیش از این چنین واکنشی نشان داده باشد.
یکی از گوی‌های‌نگرفته بلورین پرسید: «کسی می‌دونه‌نیومده چه اتفاقی داره می‌افته؟»
یکی از آن‌ها جواب‌آن‌طور داد: «من که تا‌متوقف حالا چنین چیزی نشنیدم.»
شیائو هوا در حالی که به‌غرمب ورودیِ قلمروِ رازآلود چشم دوخته بود، نامش‌منم را زیرِ لب زمزمه کرد: «داداش یوان...»
درونِ قلمروِ رازآلود، با شدیدتر شدنِ زلزله، مردمِ آن جهان‌روی نگران شدند که مبادا آخرالزمان فرا رسیده و خودِ قلمرو‌شدیدی در حالِ فروپاشی باشد؛ ترسی که وحشت به جانِ همه انداخت.
مادربزرگ لان دست از آشپزی کشید‌زلزله و بیرون رفت تا ببیند بقیه‌زود چیزی می‌دانند یا نه: «چه خبر شده؟!»
پدربزرگ لان گفت:لرزش «ما هم اصلاً‌داشتند نمی‌دونیم الان چه خبره.»
«خدا کنه چیزِ مهمی نباشه—»
«آاااه!»
یوان ناگهان از سرِ درد فریاد کشید‌نیومده و گویی جهان با دردِ او هم‌نوا‌نشد شده باشد، زلزله حتی شدیدتر از قبل لرزید.
پدربزرگ لان با چهره‌ای‌آن‌طور مبهوت به یوان خیره‌متوقف شد: «ایـ... این... امکان نداره!»
«نکنه تلاشش برای‌همچنان بیداریِ تبار باعثِ‌غرمب این زلزله شده باشه؟!»
لان یینگ‌یینگ با‌هوای تعجب گفت: «چی؟!خنک‌تر یوان باعثِ این زلزله‌ست؟!»
پدربزرگ لان زمزمه کرد: «هنوز مطمئن نیستم، اما احتمالش زیاده، به‌خصوص‌داشتند که زلزله درست کمی بعد از شروعِ بیداریِ تبارش اتفاق افتاد.روبه‌رو با این حال، آخه چه‌جور تباری می‌تونه باعثِ چنین پدیده‌ای بشه؟»
[تلاش برای بیداریِ تبار]
[...]
[...]
[...]
[شکست خورد]
[تلاش برای بیداریِ تبار]
[...]
[...]
[...]
[شکست خورد]
[تلاش برای بیداریِ تبار]
[...]
[...]
[...]
[شکست خورد]
یوان انتظار داشت مثلِ دفعه‌های پیش، بیداری بعد از سه‌روی تلاش متوقف شود، اما در کمالِ تعجب، پس از سومین‌شدیدی شکست، سیستم همچنان به تلاش برای بیداریِ تبارش ادامه داد.
[تلاش برای بیداریِ تبار]
[...]
[...]
[...]
[شکست خورد]
ده شکست،جدی بیست شکست،چشم پنجاه شکست...
شصت... هفتاد... هشتاد...
نود... نود و پنج... ۹۹...
پس از ۹۹ تلاش برای‌انتظار بیداریِ تبارش و ۹۹ شکست، سرانجام‌رفته‌رفته تغییری در اعلان‌ها به چشم خورد.
[تلاش برای بیداریِ تبار]
[تلاش موفقیت‌آمیز بود]
[تبار بیدار شد!]
دینگ!
[تبارِ پادشاهِ جاودان]
[درجه: شاهی]
[توضیحات: با هر بار افزایشِ پایهٔ تزکیه، آمارِ بیشتری به دست می‌آید. آمارِ به‌دست‌آمده از شکستنِ مرزها بر قدرتِ روح نیز اثر می‌گذارد.]
یوان با ناباوری به‌آنجا تبارش خیره ماند و پرسید:رفت «درجهٔ ش-شاهی؟ آخه چطور ممکنه؟»
پایین‌ترین کیفیتِ تبارها درجهٔ شاهی بود و قطعاً پایین‌تر از درجهٔ ایزدی قرار می‌گرفت، اما اگر‌رفته‌رفته این‌طور بود، خونِ ققنوسِ فنگ یوشیانگ باید می‌توانست بیدارش کند، پس چرا تبارش درجهٔ شاهی را‌رازآلود نشان می‌داد؟ یعنی باگِ سیستم بود؟ یا این تبار ویژگیِ خاصی داشت که هنوز نفهمیده بود؟
با بیدار شدنِ تبارِ‌آن‌طور یوان، زمین‌لرزه در قلمروِ‌متوقف رازآلود نیز متوقف شد.
لان یینگ‌یینگ با چهره‌ای‌چشم نگران به او نزدیک شد‌این‌طور و پرسید: «ح-حالت خوبه، یوان؟!»
یوان که از سرش عرق‌بسیار می‌چکید، سر تکان داد و‌روی جواب داد: «آره... خوبم، ممنون...»
لان یینگ‌یینگ از اینکه می‌دید خونش آسیبی‌نیومده به او نرسانده، نفسِ عمیقی از سرِ‌نشد آسودگی بیرون داد و گفت: «خدا رو شکر...»
لحظه‌ای بعد پدربزرگ لان از‌انتظار او پرسید: «چطور بود، مردِ‌حتی جوان؟ تونستی تبارت رو بیدار کنی؟»
«آره، بیدار‌جدی شد. اما...چشم درجهٔ شاهیه.»
پدربزرگ لان با شنیدنِ این خبر، همان ناباوریِ یوان را نشان‌زمین داد و گفت: «چی؟ درجهٔ شاهی؟ آخه چطور ممکنه؟ خودم خون‌می‌سوزاند رو چشیدم! امکان نداره همچین خونِ قدرتمندی فقط درجهٔ شاهی باشه!»
پدربزرگ لان پرسید: «می‌تونم‌زیر برای اطمینان یه بارِ‌لرزش دیگه خونت رو بچشم؟»
یوان سر تکان داد‌آن‌طور و بی‌درنگ چند قطره از‌نشد خونش را به او داد.
پدربزرگ لان پس از چشیدنِ خون، گیج‌تر‌ابروهایش شد: «من قبلاً تبارهای درجهٔ شاهی رو‌حسش چشیدم و این قطعاً درجهٔ شاهی نیست.»
یوان که هر لحظه بیشتر‌بسیار متقاعد می‌شد این اتفاق یک باگِ‌زمین بازی است، زمزمه کرد: «ک-که این‌طور...»
در همین حال، جایی در این جهانِ بی‌کران، پیرمردی با هاله‌ای باستانی‌زود و بی‌زمان، روبه‌روی لوحِ یشمیِ عظیم اما به‌ظاهر معمولی نشسته بود که کلمهٔ‌زلزلهٔ «سرنوشت» رویش حک شده بود؛ انگار سال‌های بی‌شماری در همان حالت مانده بود.
لوحِ یشمی که تقریباً صد برابرِ‌داشتند جثهٔ پیرمرد بود، ناگهان درخشید و کلمهٔ‌می‌گرفت حک‌شدهٔ «سرنوشت» نوری طلایی به خود گرفت.
پیرمرد چشم گشود‌همچنان و با نگاهی پراحساس‌ابروهایش به لوحِ یشمی نگریست.
«آه... سرانجام نزدِ ما بازگشتی...»
لحظه‌ای بعد پیرمرد برخاست و‌وقته بی‌درنگ جلوی لوحِ یشمی روی زمین‌داشتند زانو زد و به خاک افتاد.
«خوش بازگشتی، سرورم... نُه آسمان به‌زودی‌داشتند بارِ دیگر در برابرِ قدرتت به‌شدت لرزه درمی‌آید... و برای آخرین بار...»