چپتر 1256: احساساتِ تیان یانیو
0«شیائو— یوان! این مدت کجا‌سمتِ بودی؟! اصلاً می‌دونی وقتی طبق‌شیانزو برنامه برنگشتی چقدر نگرانت شدم؟!»
تیان یانیو پس از اینکه‌جوان مدتی او را در سکوت در‌می‌نشست آغوش گرفته بود، ناگهان فریاد زد.
یوان دوباره عذرخواهی کرد: «می‌دونم، مادرت دمِ ورودی حسابی‌لبخند دعوام کرد. و ببخشید که دیر کردم. داخلِ آرامگاهِ‌کنارِ امپراتورِ بی‌نام گیر افتاده بودم و تا الان نتونستم برگردم.»
«واقعاً؟! حالت‌جایی خوبه؟ حتماً‌شیانزو خیلی ترسناک بوده!»
به او‌زمین اطمینان داد:شدند «من خوبم.»
سپس پرسید: «تو چطور؟ امیدوارم‌جوان بعد از اینکه از هم‌کنارِ جدا شدیم اتفاقی نیفتاده باشه.»
تیان یانیو سر تکان داد: «هیچ اتفاقی نیفتاد. راستش،لبخند بعد از اینکه دوباره به فرقه ملحق شدیم خیلی‌کنارِ هم خسته‌کننده بود.» و افزود: «باید با تو می‌اومدم.»
خندید و با نادیده گرفتنِ این واقعیت که‌چای یک بار واقعاً «مرده» بود، گفت: «فکرِ خیلی‌کنارش بدی بود. چند باری تا مرزِ مرگ رفتم.»
آن دو چند دقیقه‌ای با هم صحبت کردند. در‌سویین تمامِ این مدت تیان یانیو دست‌هایش را دورِ او حلقه‌مردِ کرده بود، انگار می‌ترسید به محضِ رها کردنش ناپدید شود.
سرانجام از روی زمین بلند شدند و به‌اشاره سمتِ لابی رفتند، جایی که تیان سویین و‌اولین تیان شیانزو دورِ میزی نشسته بودند و چای می‌نوشیدند.
تیان شیانزو با لبخند گفت:نشسته «خوش برگشتی، مردِ جوان.» و‌خوش به صندلیِ کنارش اشاره کرد.
یوان همان‌طور که‌سویین کنارِ تیان شیانزو‌نشسته می‌نشست، گفت: «ممنون.»
«همه‌چیز رو از همسرم شنیدم. تو اولین کسی هستی که‌شیانزو می‌شناسم بعد از مُهر شدنِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام از اون‌جوان بیرون میاد. حتی معجزه خوندنش هم حقِ مطلب رو ادا نمی‌کنه.»
«توی موقعیتِ‌خوش خطرناکی نبودم—مردِ فقط زمان‌بر بود.»
«همین که سالمی جای شکرش باقیه.بودند هر چی باشه تو منجیِ خانوادهٔ منی‌جوان و ما هنوز بدهی‌مون رو ادا نکردیم.»
یوان با‌جایی گیجی ابروهایش را‌میزی بالا برد: «منجی؟»
تیان شیانزو سر تکان داد و گفت: «دربارهٔ تمامِ‌سویین کارایی که برای همسر و دخترم کردی شنیدم— تمامِ‌برگشتی گنجینه‌هایی که بهشون دادی و همین‌طور نجات دادنشون از خطر.»
یوان لبخند زد: «چیزِ خاصی نبود.صندلیِ من به اون گنجینه‌ها نیازی نداشتم‌ممنون و محافظت ازشون هم کاملاً طبیعی بود.»
«با این‌سویین حال، ما‌میزی ازت سپاسگزاریم.»
«به هر حال،سویین حالا که برگشتی،نشسته برنامه‌ت برای آینده چیه؟»
یوان گفت: «قبل از اینکه‌سمتِ راهیِ آسمانِ چهارم بشم، یه‌شیانزو کارِ دیگه توی این دنیا دارم.»
تیان یانیو فریاد زد:مردِ «چی؟! به این زودی‌اشاره داری از آسمانِ سوم می‌ری؟!»
سر تکان داد:شیانزو «هر چی باشه‌بودند خیلی سرم شلوغه.»
گذشته از این، هرچند قصد نداشت این را به آن‌ها بگوید، آسمانِ سوم‌مردِ در حالِ حاضر پر از افرادی از آسمان‌های بالایی بود که همگی برای‌کسی شکارِ او به آنجا آمده بودند. ماندنِ طولانی‌مدت در آسمانِ سوم برایش عاقلانه نبود.
تیان یانیو بی‌آنکه حتی فکر کند، فریاد‌رفتند زد: «پس منم باهات به آسمانِ چهارم‌چای می‌آم!» سرسپردگی‌اش به او در کلماتش موج می‌زد.
تیان سویین فریاد زد: «چی؟! مگه عقلت رو‌اشاره از دست دادی که فکر می‌کنی می‌ذارم بری!» و‌کسی از شدتِ خشم دستش را محکم روی میز کوبید.
«ا-اما!» تیان یانیو خیلی‌میزی زود فهمید که حرفش‌می‌نوشیدند چقدر نسنجیده بوده است.
یوان حرفش را قطع کرد: «از توجهت ممنونم، دوشیزه یانیو،لبخند اما متأسفانه اینجا باید با مادرت موافقت کنم. خیلی خطرناکه‌می‌نشست و تو همین الانش هم اینجا یه زندگیِ باثبات داری.»
«از طرفِ دیگر، من هیچ خانواده یا زندگی‌ای اینجا ندارم،شیانزو بماند که کوهی از کارها هست که باید در آسمان‌های‌جوان بالایی انجام دهم. حتی اگر نخواهم هم باید مدام بالاتر بروم.»
تیان یانیو لحظه‌ای درنگ کرد اما سرانجام به خودش جرئت داد تا‌ممنون چنین حرف‌هایی به زبان بیاورد، در حالی که تا آخرِ جمله‌اش صورتش کاملاً‌حتی سرخ شده بود: «ا-اگه اینجا خانواده‌ای نداری، می‌تونی یکی تشکیل بدی... با من!»
«...»
سکوت بر تمامِ اتاق حاکم شد؛نشسته یوان و دیگران با چهره‌هایی متعجب‌برگشتی به تیان یانیو خیره مانده بودند.
تیان سویین که مبهوت مانده بود دخترش‌رفتند اصلاً چطور جرئت کرده چنین حرف‌هایی بزند،چای گفت: «ت-تو... این چه مزخرفاتیه که می‌گی؟»
با این حال، این کار‌جوان نشان می‌داد که تیان یانیو تا‌می‌نشست چه حد به یوان اهمیت می‌دهد.
با وجودِ اینکه به‌شدت مضطرب و خجالت‌زده بود و دلش می‌خواست‌برگشتی فرار کند، تیان یانیو خودش را مجبور کرد در اتاق بماند؛همسرم نگاهش را روی یوان ثابت نگه داشت و منتظرِ پاسخش ماند.
پس از لحظه‌ای سکوتِ معذب‌کننده،میزی یوان تنها با یک کلمه‌لبخند به احساساتِ او پاسخ داد: «ببخشید...»
تیان یانیو خیلی زود فهمید که جوابِ رد شنیده است‌شیانزو و بی‌درنگ اشک در چشمانش حلقه زد. با این حال، پیش‌صندلیِ از آنکه اشکی فرو بریزد، برگشت و از اتاق بیرون دوید.
پس از لحظه‌ای سکوتِ دوباره، تیان سویین زمزمه‌اشاره کرد: «بالاخره حرفت رو باور کردم که گفتی‌اولین برای به دست آوردنِ دلِ دخترم به اینجا نیومدی...»
«...»
یوان نمی‌دانست‌جایی چطور به‌شیانزو حرف‌هایش پاسخ بدهد.
تیان سویین ناگهان و دور از‌لابی انتظار از او تشکر کرد: «اما...نشسته ممنون که بهش جوابِ رد دادی.»
و ادامه داد: «اتفاقاتِ اخیر خیلی سریع و طوفانی بودن و احساساتش حسابی به‌همسرم هم ریخته. حالا بالاخره کمی وقت پیدا می‌کنه تا به چیزی که واقعاً...» یوان‌حقِ زبانش بند آمده بود. انتظار نداشت تیان سویین چنین افکارِ عمیقی درباره‌اش داشته باشد.
«...می‌خواد فکر کنه. اگه بعد از‌بودند اینکه ذهنش شفاف شد، باز هم‌مردِ خواست دنبالت بیاد، من مانعش نمی‌شم.»
«با این حال، وقتی اون زمان رسید، باز هم امیدوارم که همراهی‌اش رو رد کنی. منظورِ بدی ندارم، اما‌کنارِ تو برای اون خیلی بزرگی، یوان. ما فقط یه خانوادهٔ کوچیک توی آسمانِ سوم با کمی پیشینه هستیم، اما‌مطلب تو فرق داری. و فکر نمی‌کنم اون تواناییِ همراهی با شخصِ باعظمت و بااستعدادی مثلِ تو رو داشته باشه.»
یوان زبانش بند آمده بود.سمتِ انتظار نداشت تیان سویین چنین‌شیانزو افکارِ عمیقی درباره‌اش داشته باشد.
تیان شیانزو چیزی نگفت، اما افکارش با احساساتِ تیان سویین همسو بود. یوان برای دخترشان‌شنیدم بیش از حد برجسته بود. با استعدادهایی که داشت، قطعاً در آینده به جایگاهِ عظیمی‌ادا دست می‌یافت و تیان یانیو صرفاً با بودن در کنارِ او به خودش آسیب می‌رساند.
اتفاقی که در آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام افتاد، به تیان‌لبخند سویین ثابت کرد که دخترش اصلاً تواناییِ رسیدن به‌کنارِ یوان را ندارد، چه رسد به اینکه همراهش شود.
با وجودِ اینکه یوان از آن دسته آدم‌هایی نبود که به این چیزها اهمیت بدهد، نمی‌توانست‌کنارش احساساتِ پدر و مادرِ تیان یانیو را نادیده بگیرد و در عینِ حال نمی‌خواست با همراه کردنِ‌میاد تیان یانیو در سفری که هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار داشت، جانش را به خطر بیندازد.
«می‌فهمم.»
در نهایت،خوش یوان درخواستِ تیان‌جوان سویین را پذیرفت.
تیان سویین در حالی که‌نشسته صداقتش از این آشکارتر نمی‌شد، بارِ‌برگشتی دیگر قدردانی‌اش را ابراز کرد: «ممنونم.»